Junta

Ρε αι σιχτίρ που θα μείνω στον κόσμο σας. Προτιμώ κλεισμένη στον δικό μου. Τι; Και που ξέρετε πως είναι καλύτερος; Δε το ξέρετε. Δε σας κάλεσε κανείς. Αν το ξέρατε θα τον είχατε βρωμίσει και αυτόν. Και μην ακούσω κιχ. Θα φορολογήσω κάθε λέξη κι έτσι θα γίνω η πιο πλούσια απο όλους σας γιατί θα έχω το πιο πλούσιο λεξιλόγιο. Τι; Αυτό στερεί την ελευθερία του λόγου; Πως; Είναι φασιστικό; Ε, και; Χούντα δεν έχουμε; 

...σκασμός

τώρα...

Butterflies

Σε υποδέχομαι κάθε μήνα στις δεκατέσσερις. Και τον Μάρτιο στις δεκαπέντε. Τρέμω τα δάχτυλά μου και καμιά φορά τα σκούρα μπλε νύχια μου. Δεν ήθελα να φύγω, δεν ήθελα, αλλά με κλώτσησες και χτύπησα τα γόνατά μου και τώρα θύμωσα και τώρα θα απολαύσεις τον θυμό μου σαν λόγο παρηγοριάς που ποτέ δε χορταίνεις. Μαλακίες τα λόγια παρηγοριάς, ποτέ δεν ήξερα τί να πω για να παρηγορήσω κάποιον, συνήθως καθόμουν βουβή σκεπτόμενη πως να παρηγορήσω τον άλλο και ο άλλος νόμιζε πως είμαι σιωπηλή επειδή τον παρηγορώ. Αυτό με τους αδιάφορους. Για εκείνους που έρχονται στο ξεκάρφωτο και μου λένε τον πόνο τους λες κι έχω καμιά υποχρέωση να ακούω τον πόνο του ενός ή του άλλου. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι τους χρωστάς επειδή προτίμησαν εσένα για να μιλήσουν. Αυθαίρετα, δε με ρώτησαν.  Επειδή δεν έχουμε λεφτά για ψυχιάτρους φορτωνόμαστε στον πρώτο τυχόντα. Κι εγώ είμαι η πρώτη τυχούσα για τουλάχιστον τριάντα άτομα τη μέρα. Όχι δε θέλω να ακούσω, αν άκουγα με ευλάβεια τον πόνο του καθενός σας θα έβγαζα καρκίνο. Εγώ σας φόρτωσα τον πόνο μου; Εγώ γιατί ρε πούστη μου πονάω σιωπηλά; Η απώλεια τρυπώνει μέσα μου και κιχ δε κάνω. Χαμογελώ για να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα, χαμογελώ γιατί δεν έχεις την υποχρέωση να βλέπεις τα μούτρα μου, χαμογελώ γιατί έτσι θέλω, χαμογελώ βάσει πρωτοκΏλου, χαμογελώ γιατί είμαι πιο όμορφη χαμογελαστή, χαμογελώ ακόμα και όταν είσαι αγενής, χαμογελώ όταν πονάει η κοιλιά μου, χαμογελώ όταν με βρίζεις, χαμογελώ γιατί αν δε χαμογελούσα θα ήμουν σαν εσένα που λες τον πόνο σου δεξιά και αριστερά ικετεύοντας για οίκτο. Είμαι σκληρή, μου λένε και, ναι είμαι, για την ακρίβεια ο σκληρός μου εαυτός είναι κατασκευασμένος απο ατσάλι. Έχω πολλούς εαυτούς και αυτό δεν είναι μυστικό, κι εσύ έχεις, όλοι έχουμε, και αν έπεσες μόνο πάνω στον σκληρό, λυπάμαι αλλά δε φταίω εγώ, έθεσες σε λειτουργία τον μηχανισμό άμυνας για να μη με καταπιείς. Μόνο όταν επιστρέφω σπίτι έχω την οικειότητα να μιλήσω για όλα. Κι εσύ με ακούς πάντα με όρεξη και προσοχή. Είναι που τους δικούς σου πόνους τους αντέχω, τους γλύφω για να περάσουν. Εσύ δεν είσαι ο τυχάρπαστος άνθρωπος. Εσύ και άλλοι τρεις όχι δεν είστε. Εσύ και οι άλλοι τρεις είστε σαν άλλοι εαυτοί μου, και αν γεννιόμασταν την ιδία μέρα θα νόμιζα πως ήσουν εγώ σε μια άλλη εκδοχή του εαυτού μου. Πονάει η κοιλιά μου αλλά δε μιλάω· περισσότερο κλαίω όταν πονάω. Με αγαπάς όταν το πρωί σκουντουφλάω πάνω στα αθλητικά σου απο την κούραση και τη νύστα. Με τρίβεις απαλά ενώ κοιμάσαι και δε θυμάσαι καν πότε έκανα ντου στο όνειρό σου.  Μη με αγαπάς εμένα, εγώ είμαι σκληρή σαν ατσάλι. Και ας σκας απο τα γέλια όταν κάνω γκριμάτσες και κουρνιάζω μέσα σου. Είμαι σκληρή σου λέω, κοίτα με, μη  γελάς ρε μαλάκα, είμαι σκληρή δεν ακούς τους πολλούς που το λένε; Το ξέρεις πως κάτω απο άλλες συνθήκες θα μπορούσα να σε τσακίσω, όπως θα μπορούσες κι εσύ, όπως θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε άνθρωπος να τσακίσει τον οποιονδήποτε. Αλλά ούτε εσύ είσαι ο οποιοσδήποτε για μένα ούτε εγώ για σένα. Εσύ κι εγώ είμαστε παραλλαγές του ίδιου εαυτού. Και μπορεί να μην είμαστε τυχαίοι, αλλά τυχαίοι είμαστε ταυτόχρονα. Και μόλις θυμήθηκα πως εγώ στην τύχη δε πιστεύω. Δε ξέρω όμως αν η τύχη πιστεύει σε μένα.

Θα γεμίσω

όλο  τον κόσμο πεταλούδες

να μου κρύβουν

το Σύμπαν

να πιάνουν χώρο

να χωράς στα νύχια μου

να χαϊδεύεις

το δέρμα μου, να

γρατζουνάς τη γάμπα μου,

να νομίζω πως 

θα γυρίσεις πιο

νωρίς...

photo

Scheiden lassen

Το απέναντι ζευγάρι ήταν ιδιαίτερο. Μισιούνταν και αγαπιούνταν ταυτόχρονα. Σχέσης στοργής κι εξάρτησης. Κουτσουκέλα. Το απέναντι ζευγάρι ήταν κίνκυ. Σαδομαζοχιστικά τρώγανε ο ένας τις σάρκες του άλλου. Για χρόνια τόσα που τρομάζω με την ταχύτητα που έφυγαν. Τρυφερά γρατζουνούσανε ο ένας τη ζωή του άλλου. Ειδικά Αυτή. Όταν λίμαρε τα νύχια της σιγοψιθύριζε μοιρολόγια. Αυτός ήταν μονίμως στον κόσμο του. Όταν Αυτός αρρώσταινε, Αυτή έβριζε τη γαμωτύχη της και τα έβαζε με τον εαυτό της που είχε ακόμα αντοχές. Υπομονετικά τον φρόντιζε, τον ντάντευε, του μαγείρευε βλασφημώντας τις επιλογές της. Το απέναντι ζευγάρι ήταν μονάδες. Αυτή πάνω, Αυτός κάτω και μερικές φορές το ανάποδο. Κοιμόντουσαν χώρια και δε πηδιόντουσαν ποτέ. Στα πέντε χρόνια, Αυτή τραγούδησε μόνο τέσσερις φορές. Αυτός καμία. Το ζευγάρι απέναντι έβρισκε πάντα τρόπους να μην αγαπάει ο ένας τον άλλο. Αυτή φορούσε τη μάσκα της απο την ώρα που ξυπνούσε και μόλις καταλάβαινε πως όλοι κοιμήθηκαν, την έβγαζε κι έκλαιγε. Μέχρι το πρωί που θα ξυπνούσε πάλι. Αυτός ασχολιόταν με τα δικά του τραύματα απο τα νύχια Αυτής. Δεν άκουγε τις βρύσες που άνοιγαν τις νύχτες πάνω απο το νυφικό κρεβάτι τους. Το ζευγάρι απέναντι κάποτε ήταν φίλοι μου. Αγαπημένοι φίλοι μου. Τώρα πια δεν είναι τίποτα. Ούτε εγώ, ούτε αυτοί, ούτε μεταξύ μας, ούτε μεταξύ τους. Το ζευγάρι απέναντι χτες χώρισε τα τσανάκια του. Μοιράστηκαν τα αντικείμενα που τους άνηκαν για είκοσι χρόνια. Το σπίτι άνοιξε όλα τα πατζούρια και η εγκατάλειψη κάνει μπαμ. Νομίζω κυκλοφορούν ακόμα τα φαντάσματά τους. Αντιλαλούν οι φωνές, τα γέλια και τους καυγάδες τους. Με έπιασε δυστυχία. Δε μιλούσαμε ποτέ εδώ και μήνες αλλά το άδειο σπίτι τους μου μοιάζει στοιχειωμένο και φοβάμαι. Το απέναντι ζευγάρι χώρισε. Φινίτο. Πως το λένε.

...οι άνθρωποι

γρατζουνάν σαν

γάτες θυμωμένες. 

Photo

Nackt

Δε ξέρω αν βρίσκεται κρυμμένος στα νύχια σου ο θεός...

...όταν στα πρόβατα αγορεύεις για του έθνους το καλό...

...πως γίνεται η αγάπη να ζει απ' τη λέξη εχθρός...

...πως θα βρω τη σωτηρία σκυμμένος και βουβός...

...φύγε απο μπροστά μου...

...μου κρύβεις το θεό...

Ποιος σκαλίζει το σκοτάδι στην ψυχή μου κι όταν χαίρομαι

ποιος κλαίει

Ποιος παλεύει να μισήσω το κορμί μου κι όταν το αγαπώ

ποιος φταίει

  Ποιος φρενάρει και ρημάζει τη ζωή μου κι όταν προχωράω

ποιος κλαίει

  Ποιος ζητά να χαμηλώσω τη φωνή μου κι αν του τ' αρνηθώ

ποιος φταίει

Abgeben

Χτες που είχε λιακάδα τρόμαξα. Νυστάζει το δέρμα μου και τα νύχια μου βρήκαν ευκαιρία να με γδάρουν. Είμαι σιωπηλή και τρομάζεις στις σιωπές μου. Μη τρομάζεις. Όταν σωπαίνω σχηματίζω τις πιο όμορφες λέξεις που δεν ξέρεις. Μαζεύω σε κούτες τις τελευταίες μου αναμνήσεις. Αχ ρε Μάνα, πως να σου πω πως το αεροπλάνο φεύγει σε μερικούς μήνες και λίγες ώρες; Πως να σε πείσω να δεις τον κόσμο ανάποδα για να δεις πόσο όμορφος είναι μέσα απο τα μάτια μου; Ο κόσμος στα ίσια του μου βγάζει τα μάτια και νιώθω ανάπηρη. Μου ξεριζώνει μία μία τις βλεφαρίδες και τώρα που μου απόμειναν λίγες φοβάμαι μη μου φάει και τα βλέφαρα. Και τότε θα είμαι υποχρεωμένη να βλέπω τα χάλια του για πάντα. Φοβάμαι μη συμβεί κάτι και δε μπορέσω να κλείσω τα μάτια μου στην ασχήμια. Μην τυχόν και χάσω την ικανότητα να κλαίω. Φοβάμαι μη συνηθίσω τη βρώμα. Και γίνω βρώμικη κι εγώ. Θα φτιάξω έναν καφέ και θα στρίψω ένα τσιγάρο να το πιω στην υγειά σου. Θα κάνω κύκλους με το στόμα και τα χείλη μου που θα σκάνε στον απέναντι τοίχο σκιαγραφώντας το πρόσωπό σου όσο το θυμάμαι πια. Ό,τι φοβόμουν περισσότερο ενσαρκώθηκε σε όνειρα αλλόκοτα που μου ξενίζουν. Εισβάλεις στις σκέψεις μου, τις μετράς και τις διαβάζεις και είμαι σίγουρη πως πιστεύεις πως απευθύνονται σε σένα και πολύ θα ήθελα να χλευάσω την απογοήτευσή σου όταν ανακαλύψεις πως δεν. Δε σου μιλάω πια, δε μιλάω καν σε μένα, θύμωσα μαζί μου τις προάλλες και μου κρατάω μούτρα. Οικειοποιήσου τη θλίψη που υπάρχει στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου γιατί το δεξί μου το χρειάζομαι για να αναπτύξω δεξιότητες που ούτε μπορείς να φανταστείς. Τρώω τα νύχια μου επειδή ξέχασα τον νυχοκόπτη μου στο συρτάρι του μπάνιου του ξενοδοχείου της Ομόνοιας. Ανάμεσα στους λεγόμενους "λαθρομετανάστες" - σε ποιο Σύμπαν άραγε η ζωή είναι λαθραία - μου άρεσε να τραβάω φωτογραφίες ενώ όλοι τραβούσαν τις τσάντες τους ή το χέρι του διπλανού τους να επιταχύνουν σκανάροντας καχύποπτα το πεδίο. Δεν είμαι ατρόμητη, είναι που έχω άγνοια κινδύνου και αυτό με καθιστά επικίνδυνη σε μένα, σε σένα , σε όλους όσους με ακολουθούν, ξουτ σου λέω, φύγε, θα κατέβω την Τσαλδάρη μέχρι το τέρμα της. Ραντεβού στον τοίχο με το ορθογραφικό σε μια ζωή και κάτι νύχτες. Πριν ξεκινήσω θα σου πάρω τηλέφωνο να ξεκινήσεις κι εσύ. Και αν σε στήσω φύγε και μη λοξοκοιτάξεις, μη ψάξεις λιβελούλες σε αστραγάλους. Τακτοποιώ τους εαυτούς μου σε σειρά. Θέλω οι εαυτοί μου να είναι αυτόνομες προσωπικότητες, να χρησιμοποιώ ξεχωριστά τον καθένα ανάλογα με την περίσταση. Να βγαίνει ο παρανοϊκός μου όταν σε θυμάμαι, ο εγωκεντρικός μου όταν σε απαξιώνω, ο θλιμμένος μου όταν σου κρύβομαι, ο τρυφερός όταν πονάς, ο αδίστακτος όταν δε πονάς, ο αχόρταγος όταν πηδιόμαστε, ο καταχρηστικός όταν με κοιμίζεις. Με κουράζουν οι λιακάδες απίστευτα. Μου τσούζουν τα μάτια και με κρατάνε σε εγρήγορση. Θέλω μια συννεφιά, μια μπόρα, να ανάψω τζάκι να ανοίξω τα πατζούρια, να τραβήξω τις κουρτίνες. Να μπει λίγη συννεφιά.

you know that

you have

already talk to

me and you just

don't remember it

right?

photo

Spielen

Όταν δεν έχω τί να κάνω σε θυμάμαι.

Doom

Βλέπω όνειρα άλλων. Περνάω την πλοκή σαν σε ταινία απο απόσταση. Και μετά ξυπνάω με τα συναισθήματα άλλων και μου γαμιέται η μέρα. Ανοίγω τα μάτια μου γεμάτη απο θλίψη Στέλλας, απόγνωση Πάνου, ανασφάλεια Κατερίνας, καύλες Γιώργου, μοναξιά Βαγγέλη. Χτες είδα ένα όνειρο που ήταν δικό μου. Ξύπνησα βιώνοντας απώλεια. Φοβάμαι μη φύγεις και ειλικρινά δε ξέρω πότε σε αγάπησα εσένα τόσο πολύ. Δε με μεγάλωσες εσύ, ούτε εγώ εσένα. Τώρα που θα φύγω μακριά σου να προσέχεις. Να μη παίρνεις τα φάρμακα για την πίεση απλά να απαγχωθείς και να στηρίζεις τις σκέψεις σου στο κεφάλι σου και όχι σε ολόκληρο το σώμα σου. Και αν δεις πως απο τις πολλές σκαλωσιές το μυαλό σου θυμίζει γιαπί και όχι νου, τότε ξεκίνα να γκρεμίζεις τα στηρίγματα ξεκινώντας απο τα κάτω. Κερδίζεις χρόνο κατεδάφισης. Μόνο πρόσεχε μην καταπλακωθείς. Πως να αποκτήσω όσα στερήθηκα στα πέντε; Δε μπορώ. Μπορώ όμως να σε αγαπάω και να σε μεγαλώνω μέσα μου με πανοπλίες και σπαθιά και μπορώ να σε κάνω βασιλιά μεγάλο και τρανό και ατρόμητο, έτσι θα ξέρω πως κανείς δε θα σε νικήσει. Ξύπνησα με την απώλειά σου. Έμπαινα κι έβγαινα απο το κουζινάκι της γιαγιάς σε replay στο όνειρό μου για δω στις πόσες φορές εξαφανίζεται η πληροφορία του χαμού σου. Και μετά ούρλιαζα για να δω σε πόσα ουρλιαχτά μπορώ να σε επαναφέρω πίσω. Κρυώνω παρόλη τη ζεστασιά σου. Δε ξέρω πως να αποφύγω τα ξεριζώματα, δε ξέρω πως να μεταφυτέψω ζωές. Θα μπολιάσω τη ζωή μου με ζωή άλλων και θα δεις, θα γίνω ένα είδος που παρόμοιό του δε θα υπάρχει, θα το δεις, και ξέρω πως θα με αγαπάς όπως και τώρα που είμαι η μονάκριβή σου. Μη πεθάνεις. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία απο ανδρείκελα εκεί έξω που προηγούνται. Εσύ θα είσαι δικός μου για πάντα, υποσχέσου το. Και όταν τα χέρια σου θα τυλίγονται γύρω απο το σώμα μου κάθε φορά που θα μου λες "σςςςςς κοριτσάκι μου μη κλαίς...." δε θα κρέμονται πάνω σου άχαρα όπως τότε που ήμουν έντεκα και δεν ήξερες να αγκαλιάζεις. Εγώ μπαμπά, να ξέρεις, κλαίω συχνά απλά κανείς δε το ξέρει. Κλαίω τις νύχτες λίγο πριν κοιμηθώ μόλις διαπιστώσω πως τώρα που όλοι κοιμήθηκαν εγώ μπορώ να κλάψω ήσυχη. Και αν κοιμάμαι πρώτη, κλαίω τα όνειρά μου και τα πρωινά μετά βρέχει. Να, όπως χτες. Και προχτές. Και σήμερα πάλι. Και μπαμπά μου αρέσει η βροχή απο τότε που ήμουν πέντε και τρέχαμε στο πάρκο του Αγ. Γεωργίου στα Γιαννιτσά.  Εκεί που ο Λεωνίδας έσπασε το κεφάλι του κι εγώ πόσο φοβήθηκα μη του φύγουν οι σκέψεις του για μένα απο το μυαλό, αλλά ευτυχώς του κάνανε ράμματα κι έτσι έμεινε ερωτευμένος μαζί μου μέχρι να τον εγκαταλείψω για να αλλάξω πόλη. Μου λείπει μπαμπά όλο αυτό που δεν έζησα και σου έχω έτοιμη απάντηση για το πως γίνεται να μου λείπει κάτι που πότε δεν είχα· το φαντάζομαι. Νιώθω καταθλιπτική κάθε φορά που κοιμάμαι δώδεκα ώρες την ημέρα, κάθε μέρα περίπου. Το κορμί μου παραπαίει και το γέλιο, μου γκριζάρει λίγο τα μαλλιά. Μπαμπά ξέρεις που άφησα το τηλέφωνο; Θέλω να σου μιλήσω...

πως ξέχασες

 να μου 

πεις πως

το "απο" 

παίρνει τόνο;

Photo