Absentem

Θα πέσω και θα κοιμηθώ χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας. Θα εξυμνήσω τις ερωτικές μου επιθυμίες σε ονειρώξεις μια που η μήτρα μου αιμορράγησε νωρίτερα επιστρέφοντας στην αρχική της ημερομηνία. Μόνο που δε πονάω πια και χτες ένιωσα ανήσυχη για μια στιγμή αλλά σήμερα νιώθω σαν έφηβη βροχή μέσα μου. Φοβάμαι την έλλειψη της σταγόνας όσο λίγα πράγματα. Νομίζω πως τότε θα αρχίσω να γερνάω και δεν είμαι έτοιμη ακόμα, η ψυχή μου είναι μόλις δέκα ετών και δε χόρτασα ακόμα. Μερικές φορές έχω την αίσθηση πως θα ζήσω πολλά χρόνια γιατί όλα μέσα μου μεγαλώνουν αργά. Έχω να κάνω μια άσκηση που αναφέρεται στον σκληρό εαυτό μου αλλά φοβάμαι τόσο πολύ να τον αντιμετωπίσω που όταν θα πρέπει να απολογηθώ, θα πω πως φοβόμουν περισσότερο από όσο πίστευα τελικά. Ζαλίζομαι. Μέσα στα κλειστά μάτια μου βλέπω αιωρούμενα σκουπίδια που μόλις πάω να τα κοιτάξω απομακρύνονται. Μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες ξύπνησα δύο φορές την ίδια ώρα. Για να κοιτάξω μήπως ξύπνησες αλλού. Για να πάρω παυσίπονο. Μέσα μου λιώνει η ζωή σαν βούτυρο σε μπεν μαρί. Στάζει και χάνεται. Προορίζομαι γι αυτό και όχι για το άλλο. Όλοι μου λένε το αντίθετο μα δε πιστεύω λέξη. Πείθω αυτόν που με αντάλλαξε με τον εαυτό μου να με επιστρέψει πίσω γιατί μου λείπει η γνώση του. Μου έλειψε η φωνή σου όταν μιλάει μόνο για μένα. Όταν μου αφιερώνεται. Και μερικά διάσπαρτα κομμάτια σκέψης μου έλειψαν να είναι στοιχισμένα σε σειρά για να βγάζω νόημα. Φοβάμαι μη ξεχάσεις τον τρόπο που χρωματίζω τα αποσιωπητικά μου. Όταν κουλουριάζομαι, κρυώνω. Όταν κρυώνω, τρέμω. Όταν τρέμω, στάζω. Κι όταν στάζω, κοκκινίζω μην τυχόν και με καταλάβεις. Κρεμασμένες οι ελευθερίες μου στα σχοινιά της μπουγάδας. Θα πιώ λίγο από το vivere pericolosamente που έχω στο ντουλάπι πάνω από τον φούρνο και θα βγω. Θα οδηγήσω με χίλια χιλιόμετρα την ώρα και σε τριάντα δεύτερα θα βρίσκομαι κάπου γύρω τριγύρω σου. Αλλά δε θα με αναγνωρίσεις. Θα παρατηρώ μόνο την κίνηση που κάνει το σώμα σου τη στιγμή του λάθους στην επιθυμία σου να με αγγίξεις για να με κάνεις να τρέμω πάνω σου βογκώντας. Και όταν φύγεις, θα κουτρουβαλήσω στα πόδια σου. Και όταν πέσεις θα γνωρίζεις πως τελικά με βρήκες…

…δε φοβάμαι μήπως δε

τα καταφέρω. Φοβάμαι

μη συνηθίσω την απουσία σου..

photo

Sed nolo me amorem subinde et forte fortuna deserere

Κέρδισες, ή όπως αλλιώς θέλεις πες το
Κι αν δυο-τρεις φορές σε είπα "αγάπη μου" - χεσ' το...

...όπου γης καταγής είμαι εγώ και μ' αρέσει
που και που να μιλάω στον βρόντο...


...ερωτεύτηκα μα αδιαφορώ
και συμβαίνει που και που να το αφήνω στην τύχη...

Calciamenta

Τσούζουν λίγο τα μάτια μου από χτες. Θα ήθελα να μη ξημέρωνε τόσο νωρίς το πρωί μόνο για σήμερα. Για σήμερα που έχασα τον εαυτό μου στα πλακάκια του μπάνιου καθώς φορούσα την αντηλιακή. Με αποστόμωσαν μερικές λέξεις που είπα κι έχασα τη φωνή μου σχεδόν για το υπόλοιπο της μέρας. Τα χείλη μου πληγιάστηκαν και πάλι και θα με κρατήσουν τιμωρημένη μέχρι να πάρω πίσω όλα όσα είπα. Μη μου πιάνεις τα μαλλιά. Δε μου αρέσει σου λέω! Πιάσε μου την πλάτη, εκεί δε θα σου μιλάω μέχρι να μου πεις. Ακούω την αναπνοή σου στη διαπασών. Μου τρυπάει τ’ αυτιά τη καρδιά σου και το τρέμουλο του κορμιού σου μου προκαλεί ναυτία. Μικραίνουν τα μάτια μου τόσο που βλέπω όλο τον κόσμο έξω μέσα από τις κόρες των ματιών μου και ξέρω πως δεν είναι γιοί, κόρες είναι το αποφάσισα όταν ήμουν στο σεμινάριο του καλού μου του Φρανκ. Σήμερα μου είπαν στη δουλειά πως με το δεξί παίρνεις λεφτά κι εγώ άφησα την αριστερή, κι άρχισα να ξύνω τη δεξιά μου παλάμη. Οφθαλμαπάτη, μη φανταστείς. Σήμερα θα μιλήσω στον αόρατο φίλο που είχα ως τα πέντε. Ενηλικιώθηκε μαζί μου και τώρα μπορεί και μου τα χώνει άφοβα κι εγώ ατρόμητη στέκομαι όρθια μπροστά του σε θέση αντεπίθεσης. Μου μοιάζω λίγο εσένα. Μαζεύω όλο το κορμί μου στο κέντρο μου. Κουλουριάζομαι και περιμένω απλά την παραμικρή κίνηση για να ξεδιπλώσω το κορμί μου με φόρα και ορμήσω πάνω σου και γαντζωθώ από την πλάτη σου με τα νύχια μου κι εσύ θα αφήσεις μια κραυγή όμοια με τη δική μου. Έπιασα έναν καρκίνο σήμερα όταν έκανα εξέταση σε μια Γυναίκα. Με τα ίδια μου τα χέρια, αλλά δε το είπα σε κανένα. Στον δεξί μαστό της. Σεβασμός σε άξιο αντίπαλο. Παρηγορητικά λόγια στο πάτωμα του υπολογιστή. Και μια μικρή με τράβηξε από το μπατζάκι της στολής μου και μου ζήτησε να την πάω στην τουαλέτα. Να σου συστήσω τον αόρατο φίλο μου. Κάθεται πότε εδώ και πότε εδώ. Άσπρισαν οι κρόταφοί του αλλά έχει πάντα το ίδιο σαρκαστικό χιούμορ. Και από τότε που μαλώσαμε δε ξαναμιλήσαμε ποτέ. Χτες τη νύχτα καθόμουν στο κρεβάτι της κρεβατοκάμαρας κι έκλαιγα με λυγμούς πιάνοντας το δεξί μου χέρι. Άκουγα τη φωνή σου να γελάει με τον πόνο μου. Πονάω γαμώ το κέρατό μου κι εσύ γελάς. Τράβα μέσα. Φύγε! Δε μπορώ να ακούω τον σαρκασμό σου. Δε θυμάμαι πότε έκλαψα τόσο πολύ από σωματικό πόνο. Νομίζω κοντά στα έξι. Τότε που είχα σπάσει για δεύτερη φορά το χέρι μου στο ίδιο σημείο. Με τον ίδιο τρόπο της υπεροψίας. ‘‘ Μπορώ και μόνη μου….’’. Και τώρα που ακόμα γελάς εγώ νιώθω απελευθερωμένη από έναν κόμπο στον δεξί μου καρπό που κουβαλούσα εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Κοίτα το χέρι μου! Κουνιέται έτσι κι έτσι κι έτσι. Κοίτα! Χωρίς φόβο! Κοίτα! Απλά δεν είχα φανταστεί ποτέ μου πόσο πολύ πονάει ένας κόμπος όταν σπάει. Ειδικά όταν έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι ενός σημείου του κορμιού μου. Κοίτα με, χωρίς να γελάς, κοίτα με πόσο ελεύθερη μπορώ να κινούμαι μέσα μου! Νυχτώνει και μου έλειψε μια βόλτα με το αμάξι στο κέντρο τη πόλης χωρίς φωνές. Παρατηρώ κάθε λογής χρώμα που περνάει από δίπλα μου και γίνομαι σοφότερη. Ανακαλύπτομαι μέσα σε συμπεριφορές φευγαλέες χωρίς κανένα ίχνος παρελθόντος. Στριμωγμένη στη σειρά περιμένω τουλάχιστον τρία φανάρια καιρό μέχρι να ξεκινήσω και πάλι από την αρχή. Τόσο απέχω από τη γνώση σου. Τρία φανάρια χρόνος. Σε έχω φανταστεί να με παρατηρείς από απόσταση ακόμα και όταν είσαι κάπου γύρω μου. μου αρέσει η ιδέα να με κοιτάς με κάποιον τρόπο κι επιστρατεύω όλη τη γοητεία μου για να σε αποπλανήσω.  Είχα ξεχάσει το χαμόγελό μου στον κάδο ανακύκλωσης που πέταξες τις προάλλες από αφηρημάδα. Είχα πάνω από δυο μέρες να φερθώ όπως μου ταίριαζε και ξαφνικά νιώθω έξω από τα νερά μου. Και σήμερα που είπα πως θα κολυμπήσω φοβήθηκα πως η περίοδός μου πάλι θα καθυστερήσει κι αν πάει πάνω από δύο βδομάδες θα κρατήσω παρακαταθήκη ένα ωάριο ακόμα πριν το τέλος. Άλλαξα σεντόνια σήμερα. Μου λείπουν κάτι με ροζ τριαντάφυλλα, κάτι πορτοκαλί με πράσινο και κάτι με μπλε καρδούλες. Περίεργο να μου λείπει κάτι που δεν ήταν δικό μου ποτέ. Ίσως επειδή έκανα πως ήταν σαν δικό μου γι αυτό να μου λείπει. Και τώρα που μπορώ και περπατάω ξυπόλυτη χωρίς να ανατριχιάζω και τόσο μπορώ να πω πως έρχεται το καλοκαίρι…

Θέλω καινούρια

καλοκαιρινά

σανδάλια

Από το Μοναστηράκι

νούμερο τριάντα οκτώ

και μισό.

 photography

Τransubstantiationem

Θέλω να απλώσω τα πόδια μου πάνω στην πλάνη σου. Να τεντώσω τις γάμπες μου σαν γάτα αυτοκρατορικής καταγωγής. Να τρυγήσω τις επιθυμίες σου κι έπειτα να φανερωθώ στον εαυτό μου σαν πυροτέχνημα μαγικό. Μπλέξε τα δάχτυλά σου στα δικά μου για απόψε. Σώπασε την ανάσα μου. Οι πλάτες σου, τα χέρια σου και η αγκαλιά σου είναι πρόκληση για κάθε μου ανασφάλεια. Θέλω να κουλουριαστώ μέσα στον αφαλό σου και να τραμπαλιστώ στο λακκάκι του λαιμού σου. Με αφήνεις σε αναμονή και με ξεχνάς αδιάκοπα πλάθοντας αδιάφορες λοξές ματιές. Περιμένω τις ανυπομονησίες  σου πίνοντας νερό από το μπουκάλι. Με διεκδικείς με έναν τρόπο απροσδιόριστο και αμάγευτο για όσους ξέρουν να μαγεύουν με τον ήχο. Μια αγκαλιά ατομικής σύμβασης ορισμένου χρόνου κι έπειτα πίσω στο χάος μιας αλόγιστης πραγματικότητας. Δε σε ξέρω. Δε με ξέρεις. Με φίλησες είπες χτες αλλά δε μου είπες πως. Φαντάζομαι την αύρα του ανύπαρκτου κορμιού σου κι έπειτα μπορώ να σε γνωρίζω. Με κρατάς σε αίθουσα αναμονής, φωτεινή επιγραφή «παρακαλώ περιμένετε» σταλάζω στο πάτωμα και δοκιμάζεις τις αντοχές μου μα ξέχασες, μάτια μου, πως είμαι ακόμα στην αρχή γι αυτό αντέχω. Είπαμε όχι μάτια μου. Κι εγώ θα τα βγάλω, κι έτσι δε θα μπερδευτώ γελοία και πάλι να σε αποκαλέσω έτσι. Μα είμαι σίγουρη, πως όταν θα εξατμιστώ σαν σταγόνα, θα σου λείπω αφόρητα μέχρι να με ξεχάσεις…

Θα σιγοσφυρίζω

στο μπαλκόνι μου εκείνον

τον ρυθμό που είχε η

φλογέρα εκείνου

του ανθρώπου,

για πάντα. Είπες πως
ίσως μιλήσεις πρώτα εσύ.
Με έμφαση στο " ίσως "...

I still dream of earthquakes
I wake to a fire
The summers forgotten
The end of trial
Long gone the memories
Lost on the pyre.


I wake to destruction
I drink to the end.

photo

Sufi

" Κι αν υποκλιθώ μπροστά της όπως είναι καθήκον

μου,

κι αν ποτέ δεν ανταποδώσει τον χαιρετισμό μου,

έχω κανένα λόγο να παραπονεθώ;

Η αξιαγάπητη γυναίκα δεν αισθάνεται υποχρέωση. "

Ταρζουμάν ελ -Ασβάκ

photography

Secretum commercio cerebrum

Αϋπνία. Γυμνό κορμί. Γυμνή Ψυχή. Διαμπερές. Κοίτα με. Από όποια οπτική επιθυμείς. Σαλόνι. Κρεβατοκάμαρα. Γυμνή σκιά κουλουριασμένη σε σχήμα κορμιού. Τρέχεις μέσα μου. Μέσα σου πηδάω εμπόδια. Λαχανιάζω. Τρέμω. Οργασμός σε digital μορφή. Σώπα. Μουσική. Σώπα. Ήχος φωνής ατελέσφορος. Μίλα. Ήχοι διάσπαρτοι στη διαπασών. Συνουσία. Εγκεφαλική. Πήδημα. Υγρό. Δε σε ψάχνω. Σε βρήκα. Φιγούρα εμβρυική και ασφαλής σε μήτρα αγκαλιάς. Σώπα μάτια μου. Όχι μάτια μου. Επικίνδυνες λέξεις. Κτητικές αντωνυμίες στον κάδο των αχρήστων. Στον κάδο ανακύκλωσης. Αχρήστων. Ανακύκλωσης. Σκάσε. Σκάω...

Μου ανήκει

η κάθε στιγμή

που με χαρά

μου χαρίστηκε...

 photo

Monstra

" Όποιος δε φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη. Να μας τρομάζει η ομορφιά. Ο Φρανκεστάιν έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Από την ώρα που ο Φρανκεστάιν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένισή του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται."

Μάνος Χατζιδάκις

Κυριακή 30 Ιουλίου 1978

Καληνύχτα Κεμάλ..

Αυτός ο κόσμος

δε θα αλλάξει

ποτέ...
Καληνύχτα...