Just hold me

Comfortable as I am
I need your reassurance
And comfortable as you are
You count the days

But if I wanted silence
I would whisper
And if I wanted loneliness
I'd choose to go
And if i liked rejection I'd audition
And if I didn't love you
You would know

And why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care still care

You say you see the light now
At the end of this narrow hall
I wish it didn't matter
I wish I didn't give you all

But if I wanted silence
I would whisper
And if I wanted loneliness
I'd choose to go
And if i liked rejection
I'd audition
And if I didn't love you
You would know

And why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care

Poor little misunderstood baby
No one likes a sad face
But I can't remember life without him
I think I did have good days
I think I did have good days
And why...

Why can't you just hold me
And how come it is so hard
And do you like to see me broken
And why do I still care

Σ'ευχαριστώ...

Παρασκευή 16/05/08 17.21

φωτο:http://simpleoona.deviantart.com/art/Hold-me-86485415

&*^#!;

 Ο ήχος του τηλεφώνου με ξύπνησε. Η ώρα είναι ήδη 11.15. ‘‘Μμμμμ… το ξενυχτήσαμε πάλι χτες…’’ μουρμούρισα και άνοιξα το παντζούρι της κρεβατοκάμαρας. Βρέχει…

Με το ένα μάτι κλειστό και το άλλο ανοιχτό προχωρώ προς την κουζίνα. Βάζω λίγο νερό στον βραστήρα να ζεσταθεί και πηγαίνω προς το μπάνιο να πλυθώ. Με κοιτάζω για λίγο κατάματα, αυτό είναι το αγαπημένο παιγνίδι θάρρους που συχνά πυκνά κάνω το πρωί…

Πηγαίνω πίσω στην κουζίνα και ανοίγοντας το ντουλάπι πιάνω την κούπα μου. ‘‘ Μια καφέ, τρεις ζάχαρη και μια κουταλιά νερό…’’ αρχίζω και ‘‘χτυπάω’’ τον καφέ μου μέχρι να ακούσω τον βραστήρα να κάνει «κλικ». Έρχομαι προς τα εδώ μέρη μου. Μουσική! Από τις πρώτες μου προτεραιότητες. Τι μουσική θα ακούσουμε σήμερα. Και όσο το κουταλάκι κόβει κυκλικές κινήσεις μέσα στο ποτήρι μου, ανοίγω τα mail μου. Ένα mail από εκείνη κι ένα mail από εκείνον. Κι έρωτας... έρωτας, θαρρώ, να ξεπηδάει από συλλαβές, να γίνονται χείμαρος, να επηρεάζουν την κρίση και τη σκέψη…

Σηκώθηκα. Έψαχνα το τετράδιο μου, που όταν ήμουν έφηβη έγραφα εκεί όλες μου τις σκέψεις. Πήγα σε πιθανά σημεία. Δε το βρήκα πουθενά. Τσαντίστηκα και…

Σςςςς… βρέχει… μια γουλιά καφέ και συνεχίζω…

… βρήκα ένα κομμένο από τετράδιο φύλλο… ‘‘ 15/12/03’’ και το διαβάζω…


‘‘Θέλω να σου πω όλα όσα δε σου είπα τόσα χρόνια…

…για να ξεκινήσεις μια καινούρια ζωή, πρέπει να αποδομήσεις εντελώς την προηγούμενη, να τη δεις στις πραγματικές της διαστάσεις, να την απομυθοποιήσεις και με σωστές βάσεις να ξεκινήσεις μια καινούρια. Το να ζεις μέσα σε μια ψευδαίσθηση αυτό δεν ωφελεί κανένα…

…αποδέχτηκα πως σε έναν αγώνα κερδίζει πάντα ο καλύτερος…

…σε μια σχέση που είναι ένας διαρκής αγώνας δρόμου και αντοχής εξαντλήθηκα γιατί απλά δεν αγωνιζόμουν ως ίσος προς ίσο. Ήμουν μόνη με αντίπαλο τα κοινωνικά τυπολατρικά καθεστώτα. Έσπασαν τα πόδια μου, σαν από γυαλί, και η καρδιά μου από τη διαρκή αγωνία του αποτελέσματος…

…στη μέση του δρόμου κοντοστάθηκα. Το να αγωνίζεσαι σε έναν αγώνα σικέ, με προκαθορισμένο αποτέλεσμα και σκορ, είναι τουλάχιστον ανόητο…

…σας άφησα λοιπόν όλους να συνεχίζετε να τρέχετε προσπαθώντας να αποδείξετε ο ένας στον άλλο ποιος είναι ο καλύτερος, ξεχνώντας ολωσδιόλου πως σ’ αυτόν τον αγώνα είστε σύμμαχοι…

…σου είχα πει, πως τα όνειρά σου όταν δε τα διεκδικείς και, τα αφήνεις να γίνονται έρμαια των καταστάσεων, μια μέρα γυρίζουν πίσω, σαν ερινύες, και σε τιμωρούν…

…εκδικούνται….

…επειδή έκανα αυτό που οι γύρω μου αποδέχονται βάσει της κοινωνίας….

…γι’ αυτό υπάρχουν άλλωστε. Για να σε υποδουλώνουν στα θεσμικά δεσμά τους, παίζοντας τον ρόλο του «ηθικού», γίνονται τροχοπέδη για τα όνειρά σου…

…πρέπει να ζούμε τη ζωή μας μαζί με τους άλλους αλλά για τον εαυτό μας…

…όσο και αν υπερτιμάς τον εαυτό σου…

…θα έρθει η στιγμή που θα βρεθείς να θρηνείς πάνω από το νεκρό όνειρο που σκότωσες…

…για όλα όσα είχες κι έχασες…’’

Δίπλωσα προσεχτικά το φύλο και το έβαλα και πάλι εκεί που το βρήκα. Πέρασαν σχεδόν πέντε χρόνια από τότε. Ποιος ξέρει… μπορεί να εμφανιστεί και πάλι μπροστά μου μετά από χρόνια να με γυρίσει και πάλι στην ηλικία των εικοσι τεσσάρων χρόνων μου…


Τετάρτη 14/05/08 13.12

φωτό:http://evilloh.deviantart.com/art/A-Spontaneous-Correspondence-190792266

&^*&^#*E)(

Η σημερινή μέρα έχει κάτι το ξεχωριστό. Ξεκίνημα άδειας μα πρωινό ξύπνημα… πιο πρωινό, νομίζω, από χτες που πήγα για τελευταία μέρα, πριν την άδεια, στην κλινική. Μα… αυτή η μέρα έχει κάτι ξεχωριστό…

Σηκώθηκα κι έκανα έναν φραπέ. Παρόμοιο με εκείνον που θα απολαύσω το μεσημέρι στην Χαλκιδική με τη φίλη μου και τον μικρό άντρα της, τον μόλις ενός έτους. Θα καθίσουμε πάνω στην αμμουδιά θα απλώσουμε τα πόδια μας πάνω σε καμιά ξεχασμένη, από πέρσι, σεσλόνγ και θα πίνουμε καφέ σιωπηλές θαυμάζοντας τη θαρραλέα θάλασσα της Καλλιθέας, μια που εκείνη έμεινε εκεί όλο το Χειμώνα με το κρύο. Θα ανακατεύουμε τα παγάκια μέσα στο μεγάλο γυάλινο ποτήρι μας και η κάθε μια θα χάνεται στον κόσμο της…

Χαμογελώ ακούγοντας το πρώτο τραγούδι για σήμερα. Είναι λίγο έντονο και λυτρωτικό. Μου θυμίζει εμένα χτες το απόγευμα που ανέβηκα γοργά τις σκάλες, σχεδόν τρέχοντας, να φτάσω στα αποδυτήρια του 2ου ορόφου να πετάξω τη μπλε στολή και τα σαμπώ μου για να βάλω τα μαύρα ρούχα μου και να ανέβω πάνω στις ψηλοτάκουνες μαύρες γόβες μου. Ήθελα να φύγω χτες. Να φύγω, να χαθώ. Να κρυφτώ από όλα τα μάτια, ακόμα κι από εκείνα τα πράσινα, που αγαπώ πολύ, και που με κοιτούσαν παραπονεμένα χτες το μεσημέρι. Θα επιστρέψω μετά από δέκα μέρες. Μάλλον θα με επιθυμήσουν. Μάλλον κι εγώ…


Σηκώνομαι και πλησιάζω προς το ενυδρείο μου. Είναι πανέμορφη η ζωή εκεί μέσα. Θα ήθελα να γίνω μικρούλα, τόση δα, και να μπορώ να κολυμπήσω κι εγώ ανάμεσα στον ροζ Ψαροφιλάκι, στον Μικρό Γενναίο, στον Γκόντζο και στη γκόμενά του και ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα ψάρια που ακόμα δεν έχουν όνομα ακόμα. Με γαληνεύει τούτος ο υδάτινος κόσμος μου…

Η ώρα πήγε ήδη 09.34. Πρέπει να σηκωθώ από την καρέκλα μου, πρέπει να δραστηριοποιηθώ. Ειδ’ άλλως θα πάει πίσω η εκδρομή μου. Αφήνω τις σκέψεις μου μέσα σε ένα βελούδινο κουτί με ασημένια κλειδαριά κι επιστρέφω στον κόσμο που με ζει. Τον με λίγο ήλιο κόσμο μου, όχι τον βρόχινο, που με βρηκε να χορεύω γυμνή κάτω απο τις μεγάλες στάλες της βροχής στα πιο παράτολμα όνειρά μου, πριν από δυο τρεις μέρες. Έρχεται καλοκαίρι. Ένα όμορφο καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που θα με βρει σκαρφαλωμένη πάνω στα βράχια της Σαμοθράκης να περιμένω τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη…

Καλώς το Καλοκαιράκι….


Σάββατο 10/05/08 09.39

φωτό:http://p0rg.deviantart.com/art/waiting-for-summer-79025346

@!#$%

Αναζήτησα λίγες στιγμές μοναξιάς. Να μπορώ να στέκομαι όρθια ανάμεσα σε χιλιάδες σκέψεις μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, από γέφυρες που ενώνουν ζωές, από λαθεμένα συμπεράσματα, από σκέψεις που λειτουργούν σαν «γρύλος» στο μυαλό, από κουβέντες που μοιάζουν με κλαυθμήρισμα.. θα ήθελα.. πολύ…


Είμαι μόνη. Οι σκέψεις απέκτησαν φωνή και κάθομαι και συζητώ μαζί τους. Μυρίζω το άρωμα ενός κορμιού που γνώριμο έφτασε σε μένα. Ένα κορμί που γλίστρησε από μια σκέψη και βρίσκεται όρθιο μπροστά μου και πίσω από τα κλειστά μου μάτια. Χάνομαι στα όνειρα μου. Εκεί που κανείς δε μπορεί να μου απαγορέψει τίποτα. Στις σκέψεις μου. Εκεί που κανείς δε μπορεί να με λογοκρίνει. Χάνομαι, όσο προλαβαίνω πριν γεμίσει πάλι από παρουσίες ο κόσμος μου…

Πέμπτη 08/05/08 01.17

φωτό:http://charmaine2.deviantart.com/art/Alone-45267993

"Η ελευθερία μου είναι στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μου..."

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μου. Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω. Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει. Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε την ώρα που απαυτωνόσαστε την ώρα που κάνετε το χρέος σας στα παιδιά σας, στο σωματείο σας την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα πως τρώτε αυγολέμονο και τρώτε σκατά μπορώ και περπατάω, με τα αλήτικα παπούτσια μου πάνω από τις στέγες σας -όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς- δεν πιάνετε το κανάλι μου μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας η ελευθερία σας είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου θα 'ρθει η ώρα που θα τις γλύφετε και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα, θαύμα" αυτά τα παπούτσια ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται όταν εγώ καθαρίσω από εδώ θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν, όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο. Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας θα έρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο "συνοδοιπόροι" και "αποστάτες" να βάψετε τα δικά σας μα η μπογιά δεν θα πιάνει ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας.

  Κατερίνα Γώγου

Δευτέρα 05/05/08 22.53

φωτό:http://www.google.gr/images

^%$^%#@Q

Ρεμπέτικοι ήχοι κάποιου παλιού μπουζουκιού με συντρόφευαν χτες βράδυ. Φωνές μπάσες που φανέρωναν δύναμη μέσα από μια μαγκιά αντρίκια. Κάθε γουλιά κρασί που έπινα χτες βράδυ με έπαιρνε και με σήκωνε κι έπειτα με άδειαζε πάνω σε σκέψεις φαντασίας... πώς να ήταν άραγε εκείνη η εποχή;

-Αν ζούσες εκείνη την εποχή, τι θα ήσουν;
-Πουτάνα θα ήμουν, χωρίς καμιά απολύτως ανάγκη να με αποδεχτούν. Δε θα με ένοιαζε. Και πως θα μπορούσε άλλωστε; Γυναίκα της μιας βραδιάς θα ήμουν. Θα ήμουν στιγμή. Φαντασίωση θα ήμουν, που θα έφευγα με το πρώτο φως της αυγής…

Κυριακή 04/05/08 09.16 

φωτό:http://mikedelta.deviantart.com/art/the-prostitute-144609798

"Πρωινό Τσιγάρο..."

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
Στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
Κι εγώ σε ζητάω, σαν πρωινό τσιγάρο
Και σαν καφέ πικρό
Και σαν καφέ πικρό…

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
Και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
Κι εγώ σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
Και σαν Ανατολή
Και σαν Ανατολή…

Βγήκε ο Ήλιος το ράδιο διαπασών
Μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
Κι εγώ σε ποντάρω κι υστέρα πάω πάσο
Σ’ ένα καρέ τυφλό
Σ’ ένα καρέ τυφλό…


Τρίτη 29/04/08 12.34

φωτό:http://jaspergrom.deviantart.com/art/Smoking-103169814