19.1.16

Panic

Και ο κόσμος μακραίνει
Και ο κόσμος απλώνει
Καταλαμβάνει χώρο από τον χώρο μου
Και στενεύουν τα όριά μου
Με πιάνει ασφυξία και κλωτσάω
Κυνηγάω τους ανθρώπους με τη σκούπα και το φαράσι
Και μου φεύγουν και διασκορπίζονται στο πάτωμα
Με πιάνει υστερία, παντού άνθρωποι στο πάτωμά μου
Παντού άνθρωποι
Δε χωράτε ρε εδώ μέσα
Μόνο ένας ακόμα το πολύ
Ξουτ γαμημένοι, ξουτ ξουτ
Παίρνω την ηλεκτρική και στουμπώνει ένας στο σωλήνα
Μπουκώνει η ηλεκτρική,
Μπουκώνω κι εγώ
Με πιάνει πανικός
Αστυφύλαξ, ποιον πρέπει να λαδώσω για να μπω απομόνωση;

photo by Nasos Karabelas

16.1.16

Mirrage


Υπακοή σε κανόνες φυσικής αλλοτρίωσης.
Γιατί έτσι ορίζει η φύση της κατάστασης.
Σκλάβοι.
Σκλάβοι παντού.
Όλα επιφανειακά. Δήθεν.
Μα εκεί, εκεί στο βάθος
Στα άδυτα μυστικά του Εγώ
Τίποτα απ’ όλα όσα αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει
Και ταυτόχρονα υπάρχουν Όλα.
Όλα όσα αρνηθήκαμε από φόβο μη θεωρηθούμε κάτι διαφορετικό
Από αυτό που αυτοπροσδιορίσαμε και αυτό προγραμματισαμε να είμαστε.
Και όταν φτάσεις εκεί, ω, τι Θλίψη να βλέπεις το Εγώ να σε χλευάζει.
Γιατί δεν υπάρχει κανόνας. Ούτε ορισμός.
Εκεί, παγιδευμένος ως το τέλος να σπαρταράς
Νομίζοντας πως είσαι προγραμματισμένος για ένα πράγμα μόνο.
Είμαστε ό,τι επιλέγουμε συνειδητά.
Και το επεξεργαζόμαστε μέχρι να γίνει δέρμα μας.
Όλα τα άλλα είναι ένα ωραιοποιημένο Τίποτα
Για να δένουμε τα μάτια μας
Να μη βλέπουμε την κατάντια.
Πολλοί από μας, θα πεθάνουμε μόνοι από χρόνια.
Η μεγαλύτερη γελοιότητα  
Είναι το να πιστεύεις για τον εαυτό σου 
Πως εισαι κάτι ξεχωριστό και όχι κάτι μοναδικό 
Και κάπως έτσι χάνεται η υπόσταση.
Χλευάζω με μικροπρέπεια. 
Συγνώμη για την αναίδειά μου. 

photo by Nasos Karabelas

19.12.15

Formalin



Το βουητό των ανθρώπων στις στάσεις των αστικών λεωφορείων μου θυμίζει σμήνος
Φοβάμαι μη μου επιτεθεί και επιτίθεμαι πρώτη εγώ.
Έχω σκοπό να σκοτώσω ότι συντηρείται με φορμόλη
Τις νύχτες τραβάω καλώδια από τις πρίζες και ακούω παρατεταμένους ήχους τέλους
Περπατάω στα νύχια των νυχιών μου
Χορεύω τον τελευταίο χορό
Πριν το χώμα μου λερώσει τα μάτια
Μου ρίχνω φτασίδια με το φτυάρι που μια μέρα θα σκάψω τον λάκκο μου
Για να ξεγελάσω την ασχήμια μου
Να εξαπατήσω τον καθρέφτη
Οι μόνες μου πραγματικές στιγμές
Είναι εκείνες που κοιμάμαι πάνω στις κούφιες μου ανάσες
Και φοβάμαι τον ήχο ενός αδέσποτου ξυπνητηριού
Μη πληγώσει τις αισθήσεις μου ανεπανόρθωτα και χάσω την αίσθηση του χρόνου 
Που σταματάει κι επανέρχεται στους ρυθμούς των παθών και των πόθων μου.
Όπου και αν με αγγίξεις πονάω
Μάλλον έχω σπάσει



photo by Nasos Karabelas

17.12.15

Εμμονικόν

Άνθρωποι στοιβαγμένοι στο κονσερβοκούτι του πλανήτη
Σπρώχνουν ο ένας τον άλλον για να καλύψουν την ανάγκη για χώρο
Όλοι είμαστε μόνοι νομίζοντας πως δεν είμαστε
Μα είμαστε.
Γεννήματα θρέμματα ενός κόσμου δίχως ίχνος αισθητικής, ερωτισμού και πάθους
Καταδικασμένοι να ξυπνάμε μέσα σε αυτόν, πάνω σε αυτόν
Να τσαλαπατάμε τα δεινά της ομορφιάς
Ανήμποροι να αξιολογήσουμε την σπουδαιότητα της συνουσίας
Την πρακτικότητα της οφθαλμαπάτης
Κοιτάμε για το ξεχωριστό διαφορετικό μας.
Και το πισωγύρισμα στην απαρχή της Ύπαρξης
Μοιάζει με όνειρο ενός παιδιού κάπου στο άπιαστο μέλλον
Που δε περιμένει τον Άη Βασίλη γιατί δε θα υπάρχει πια
Τη νύχτα των Χριστουγέννων του τρεις χιλιάδες πεντακόσια εξήντα οκτώ
Ζούμε σε έναν μεσαίωνα
Ενός αιώνα μόνο με άκρα.
Οι άνθρωποι παντού είναι άνθρωποι.
Έμφυτο ελάττωμα. 



13.6.15

Les Marionettes


Νομίζω ξημέρωσε
Έχω ρίγη από τα γαμωδέκατα
Πονάει εκεί που μου είπε η μάνα πως είναι οι φτερούγες μου
Ποιες φτερούγες ρε μάνα, πλάκα με κάνεις
Το ανθρωποσώμα μου δεν πετάει αφού.
Το μυαλό μου όμως έχει δική του αυτονομία
Κοίτα, κοίτα τώρα βρίσκομαι στον κάμπο απέναντι
Τώρα κάνω βουτιά από ψηλά γυμνή στους καταρράχτες ουρλιάζοντας
Και φτάνω στον πάτο και βγαίνω με μια αναπνοή κατακόρυφη
Αγνή, άσπιλη και αμόλυντη
Δε θυμάμαι το όνομα και καμιά μου ιδιότητα
Θυμάμαι μόνο πως έριξα λίγο φλασκούνι παραπάνω στο αφέψημά μου και πίκρισε
Πονάω, πονάω γαμώ το κέρατό μου
Μαμά που είσαι να μου βάλεις κομπρέσες με νερό και ξύδι να μου πέσει ο πυρετός
Που είσαι ρε μαμά, είδαν τα μάτια μου σήμερα και ένιωσα ανασφαλής
Τα μάτια μου, καταλαβαίνεις;
Μαμά δεν με ακούς, με έχω κρύψει και από σένα
Είσαι η παράπλευρη απώλεια της ζωής μου
Δε μπορώ να διασχίσω το δρόμο και να έρθω
Δε μπορώ να ακουμπιέμαι, πληγιάζει το δέρμα μου
Ούτε να ακούω, τρυπούν τα τύμπανά μου
Ανοίγω την πόρτα και κάνω δειλά ένα βήμα
Σαν εκείνα που κάνεις στο πρώτο θαλασσινό μπάνιο
Που ακουμπάς το δάχτυλο και σε πιάνουν ρίγη
Και αποφασίζεις πως καλά είναι και στην αμμουδιά
Και τραβάω το πόδι μου
Κλείνω την πόρτα
Καλά είναι μόνο στο σπίτι μου
Ή σε ότι θεωρώ οικείο
Κανένας άνθρωπος δε θα με κάνει να νιώσω τόσο οικεία όσο ο εαυτός μου
Και κανένας τόσο άβολα.
Η γύμνια δεν είναι στην περιθηλαία άλω.
Η γύμνια είναι στα βλέμματα.

30.5.15

Crave


Και θέλω να παίζουμε κρυφτό και να σου δίνω τα ρούχα μου 

και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου 
και να κάθομαι στα σκαλιά ενώ εσύ κάνεις ντουζ
και να σου τρίβω το σβέρκο 
και να σου φιλάω τα πόδια και να σε κρατάω απ’ το χέρι 
και να βγαίνουμε για φαγητό
και να μη με νοιάζει που τρως το δικό μου 
και να σε συναντώ στου Ρούντυ και να μιλάμε για τον καιρό 
και να πληκτρολογώ τα γράμματά σου
και να κουβαλάω τα πράγματά σου
και να γελάω με την παράνοιά σου
και να σου δίνω κασέτες που δεν τις ακούς 
και να βλέπουμε σπουδαίες ταινίες και να βλέπουμε άθλιες ταινίες 
και να γκρινιάζουμε για το ραδιόφωνο
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι 
και να σηκώνομαι για να σου φέρνω καφέ
και κουλούρια και κρουασάν 
και να πηγαίνουμε στου Φλόρεντ
και να πίνουμε καφέ τα μεσάνυχτα 
και να μου κλέβεις τα τσιγάρα
και ποτέ να μην μπορώ να βρω ένα σπίρτο 
και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση το προηγούμενο βράδυ 
και να σε πηγαίνω στον οφθαλμίατρο 
και να μη γελάω με τα αστεία σου 
και να σε θέλω το πρωί μα να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα 
και να φιλάω την πλάτη σου και να χαϊδεύω το δέρμα σου 
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου,
ο λαιμός σου, το στήθος σου, ο κώλος σου 
και να περιμένω στα σκαλιά καπνίζοντας
μέχρι να γυρίσει σπίτι ο γείτονάς σου 
και να περιμένω στα σκαλιά καπνίζοντας
μέχρι εσύ να γυρίσεις σπίτι 
και να ανησυχώ όταν αργείς
και να ξαφνιάζομαι όταν έρχεσαι νωρίς 
και να σου δίνω ηλιοτρόπια 
και να πηγαίνω στο πάρτι σου
και να χορεύω μέχρι τελικής πτώσης 
και να μετανιώνω όταν κάνω λάθος
και να χαίρομαι όταν με συγχωρείς 
και να κοιτάω τις φωτογραφίες σου
και να εύχομαι να σε ήξερα από πάντα 
και ν’ ακούω τη φωνή σου στα αυτιά μου
και να νιώθω το δέρμα σου στο δέρμα μου 
και να τρομάζω όταν θυμώνεις
και το ένα σου μάτι έχει γίνει κόκκινο
και το άλλο γαλάζιο και η χωρίστρα σου στα αριστερά
και το πρόσωπο σου σαν Κινέζου 
και να σου λέω ότι είσαι πανέμορφος 
και να σε αγκαλιάζω όταν αγχώνεσαι
και να σε κρατάω όταν πονάς 
και να σε θέλω όταν σε μυρίζω
και να σε προσβάλλω όταν σε αγγίζω 
και να κλαψουρίζω όταν είμαι δίπλα σου
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι 
και να μου τρέχουν τα σάλια στο στήθος σου 
και να σε πνίγω τη νύχτα 
και να κρυώνω όταν παίρνεις την κουβέρτα
και να ζεσταίνομαι όταν δεν την παίρνεις 
και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς 
και να μην καταλαβαίνω γιατί νομίζεις ότι σε απορρίπτω
όταν δε σε απορρίπτω 
και να αναρωτιέμαι πως σου πέρασε απ’ το μυαλό
ότι θα μπορούσα
ποτέ να σ’ απορρίψω 
και να αναρωτιέμαι ποιος είσαι
αλλά να σε δέχομαι ούτως ή άλλως 
και να σου λέω για το μαγεμένο ξωτικό του δάσους
που διέσχισε πετώντας τον ωκεανό επειδή σε αγαπούσε 
και να σου γράφω ποιήματα
και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις 
και να αισθάνομαι κάτι τόσο βαθύ
που να μη βρίσκω λόγια να το περιγράψω 
και να θέλω να σου αγοράσω ένα γατάκι
το οποίο θα ζηλεύω επειδή θα το προσέχεις περισσότερο από μένα 
και να σε κρατάω στο κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις
και να κλαίω σα μικρό παιδί όταν τελικά το κάνεις 
και να διώχνω τις κατσαρίδες 
και να σου αγοράζω δώρα που δε θέλεις
και να τα παίρνω πάλι πίσω 
και να σου ζητάω να με παντρευτείς
και να λες πάλι όχι
αλλά να συνεχίζω να στο ζητάω
επειδή αν και νομίζεις ότι δεν το εννοώ
πάντα το εννοούσα από την πρώτη φορά που στο ζήτησα 
και να περιπλανιέμαι στην πόλη
με τη σκέψη πως είναι άδεια χωρίς εσένα 
και να θέλω ό,τι θέλεις 
και να νομίζω ότι χάνω τον εαυτό μου
αλλά να ξέρω πως είμαι ασφαλής μαζί σου 
και να σου λέω  για τη χειρότερη πλευρά μου
και να προσπαθώ να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου
επειδή δεν αξίζεις τίποτα λιγότερο 
και να απαντάω στις ερωτήσεις σου
όταν θα προτιμούσα να μην το κάνω 
και να σου λέω την αλήθεια
όταν στην πραγματικότητα δεν το θέλω 
και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής
επειδή ξέρω ότι το προτιμάς 
και να νομίζω ότι όλα έχουν τελειώσει
αλλά να κρατιέμαι για δέκα λεπτά ακόμα
πριν με πετάξεις έξω από τη ζωή σου και ξεχάσω ποια είμαι 
και να προσπαθώ να σε πλησιάσω
επειδή είναι όμορφα να σε μαθαίνω και αξίζει τον κόπο 
και να σου μιλάω κακά γερμανικά και εβραϊκά χειρότερα 
και να σου κάνω έρωτα στις τρεις το πρωί 
και κάπως 
με κάποιο τρόπο 
να σου εκφράζω έστω και λίγο 
τον ακάθεκτο 
τον ακατάλυτο 
τον ακατάσβεστο 
τον μεταρσιωτικό 
τον ψυχαναλυτικό 
τον άνευ όρων 
τον τα πάντα πληρούντα 
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή, 
ερωτά μου για σένα.


«Crave (Λαχταρώ)» – Sarah Kane

28.3.15

Anti-poisoned


Μου έφυγε ο θυμός και αποδηλητηριάστηκα.
Μου έμεινε η πικρή γεύση της διαπίστωσης
Του πόσο εύκολα πληγώνουμε ο ένας τον άλλο
Και της απογοήτευσης
Του πόσο εύκολα χτυπάμε στις πληγές
Αίματα αίματα αίματα
Θα σπείρω έναν άνθρωπο στο χώμα
Να τον φροντίζω με αγάπη και στρογή
Να μεγαλώνει, να ανθίζει, να πεθαίνει
Να γεννιέται πάλι από την αρχή
Θα είναι ο πρώτος φυτρωμένος άνθρωπος
Που δε μοιάζει με κανένα
Ευτυχώς ούτε σε σένα
Ευτυχώς ούτε σε μένα.