Specific

"Και η εξήγηση θα 'ρθει κάποτε, όταν δε θα χρειάζεται πια καμιά εξήγηση."

Τάσος λειβαδίτης

photo

Significancy

Καμιά φορά συμβαίνει να σε σκέφτομαι τόσο αφόρητα που το μυαλό μου μουδιάζει. Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι πουθενά, είσαι παντού και ρέεις. Κάποια πράγματα πρέπει να μένουν στο συρτάρι κρυφά κρυμμένα απο εαυτούς και φτου ξελευθερία όταν ξεχύνονται στο Σύμπαν γιατί το Σύμπαν είναι ζωή και η ζωή ξέρει. Θέλω να στήσω μια μικρή οικογένεια με ένα παιδί να τρώει μερέντα με τα χέρια του να γίνεται μούρτζος να γλείφω τα δάχτυλά του, να γελάμε ως τα χαράματα της καινούριας μας ζωής. Έχω ονειρευτεί τα πούπουλα με τα οποία ταξιδεύω. Είναι λευκά και απαλά σαν βαμβάκι. Κι εμένα τα όνειρά μου είναι πάντα σημαντικά γιατί μυρίζουν και οι σημαντικότητες έχουν μυρωδιά άγριας μέντας...

Photo

Dremland

Ο ρεμπέτης εαυτός μου σε λατρεύει. Μου 'λειψαν κάτι όμορφες χειμωνιάτικες βραδιές στην Άνω Πόλη, με κόκκινο κρασί. Μου έλειψαν επίσης τα καταγώγια στην Ολύμπου, φουλ στον καπνό και στα τσιγάρα, με πίστες απο κάρβουνο με τραγούδια απο καρδιάς, με χορό απο ψυχή ως το ξημέρωμα. Για μπουγάτσα το χάραμα στην Αγ. Δημητρίου και κακάο. Πεθύμησα τις μπουγάτσες της Αγ. Δημητρίου. Τώρα μένω σε προάστιο. Αγάπησα τη Φύση πιο πολύ απο τις μπουγάτσες...

Path

Η ζωή είναι ένας δρόμος με πολλές λωρίδες πάνω στις οποίες βαδίζουν οι άνθρωποι. Κάποιοι βαδίζουν μαζί. Το μαζί δεν είναι πως περπατάμε στην ίδια λωρίδα και μοιραζόμαστε στριμωγμένα το ίδιο κομμάτι. Το μαζί είναι περπατάμε στον ίδιο δρόμο, πάμε σε κοινό προορισμό αλλά ο καθένας στη λωρίδα του.

Humanfield

Βρέθηκα στο μέρος που υπάρχουν οι φυτεμένοι ανάποδα άνθρωποι. Τους βλέπεις απο τις μασχάλες και πάνω μια που το πάνω είναι ο ουρανός και αυτοί έχουν τα πόδια τους προς τον ουρανό εκεί ακριβώς που οι υπόλοιποι έχουμε το κεφάλι. Μοιάζουν σαν κάποιος ή κάτι να τους πήρε αιφνίδια κάποιους και να τους φύτεψε με το κεφάλι στη Γη. Το κεφάλι είναι ο βολβός. Ανάλογα με το μυαλό που κουβαλάει ο καθένας αναπτύσσεται ή πεθαίνει. Εξαρτάται απο την τοξικότητά του. Το υπόλοιπο κορμί είναι ακίνητη αναπαράσταση της στιγμής που αρπάχτηκαν. Εδώ, δεξιά της αιώρας είναι δύο κορμιά που κάνουν έρωτα και το ένα κορμί είναι χωμένο ανάμεσα στα πόδια του άλλου. Είναι δύο γυναίκες. Φαίνεται ξεκάθαρα το στήθος της μιας και ο αφαλός της άλλης. Όλον αυτόν τον καιρό στο ανθρωποχώραφο δεν ένωσα ούτε μια φορά την ανάγκη να γράψω κάτι και το καταναγκαστικό γράψιμο το χρησιμοποιώ μόνο σε περιόδους μαζοχισμού, βίας, αυτοψυχανάλυσης, αυτοψυχανάγκασης. Εκείνες οι περίοδοι είναι ιδιαίτερες γι αυτό κι έχουν ξεχωριστή θέση. Είναι τότε που αρρωσταίνω συχνότερα. Αυτοδηλητηριάζομαι τσιμπώντας με δισεκατομμύρια κεντριά αλλά δε πεθαίνω μετά όπως λέγεται πως γίνεται με τις μέλισσες. Γλείφομαι για να γίνω καλά και αν δεν έχω τα δυνατά μου βάζω και άλλους να με γλείψουν. Κατάλαβες; Εγώ αυτομαστιγώνομαι άλλοι με ράβουν. Και με ράβουν για να μαστιγωθώ ξανά λίγο πιο κάτω. Και μετά με ξαναράβουν. Κανονικά θα έπρεπε να πληρώνονται. Έχουν ένα σιχαμερό καθήκον να κλείνουν τις πληγές που ανοίγουν οι άλλοι· στην προκειμένη εγώ. Αλλά δε δέχονται να πληρωθούν. Είναι η Αγάπη που τους τοποθετεί σε αυτό το καθήκον. Δέχονται να ξε-πληρωθούν και μένουν πιστοί για πάντα. Έχω αγαπηθεί πολύ στη ζωή μου. Φίλοι, εραστές, γονείς, ακόμα και τυχάρπαστοι. Τελικά αυτός που με είχε, στο παρελθόν, αγαπήσει λιγότερο είναι ο εαυτός μου. Ευτυχώς συναντηθήκαμε ξανά πρόσφατα και τα είπαμε σαν δυο άνθρωποι που είχαν να βρεθούν χρόνια και νομίζω αλληλοσυμπαθηθήκαμε. Για χρόνια ο εαυτός μου αγαπούσε τους άλλους κι εγώ δεν αγαπούσα τον εαυτό μου που με ξε-αγάπησε επειδή αγαπούσε τους άλλους. Κι επειδή είναι ο μόνος "άλλος" που περπατάει στην ίδια λωρίδα με μένα μοιραία, πέσαμε ξανά στον ίδιο συγχρονισμό. Κατάλαβα πως δε χρειάζεται να είναι κανείς μόνος για να τα βρει με τον εαυτό του. Ο εαυτός δε χάνεται με την παρουσία του άλλου. Ο εαυτός μου χάνεται όταν είμαι χαμένη εγώ. Τώρα πια με αγαπάω όσο αγαπώ κι εσένα γιατί όλα αυτά τα χρόνια που έλεγα πως σε αγαπάω όσο εμένα σε αγαπούσα λίγο.

Τελικά αυτό

το κόλπο

με την κάλτσα

πως το

κάνεις;

photo

23/07/13 08.14

Gumption

Ακροβατώντας πέφτω πάντα στα κενά. Αλλά πάντα σηκώνομαι για το επόμενο νούμερο. Το να υπάρχω ανάμεσα σε δύο εξίσου σημαντικά πράγματα, σημαίνει πως κανένα απο τα δύο δεν είναι σημαντικά. Βρίσκω ένα τρίτο να αφιερώσω τη ζωή μου. Το υπέροχο μυαλό σου. 

Windows