Μια αλλαγή, δυο και πάμε
παραπέρα. Οι ανάγκες μου χτυπούν κόκκινο κι εγώ χτυπάω τα χέρια μου στους
τοίχους. Φως και κόκκινο. Με αποχρώσεις κρότου. Μου λείπουν δυο σταγόνες απο
τον ιδρώτα σου για να φτιάξω το ξόρκι της απεραντοσύνης. Ακροβατώ στην περιοχή
του τρίτου σου ματιού μπας και με δεις να μοιράζομαι στο τώρα, στο μετά και στο
ύστερα. Ο κόσμος βρωμίζει μωρό μου, όσο πάει και βρωμίζει, οι άνθρωποι μυρίζουν
ιδρωτίλα και φορμόλη, τα μυαλά σαπίζουν, χύνονται στα πλακάκια του μπάνιου,
τρέχω να καθαρίσω, επιστρέφεις μεθαύριο. Θέλω να γίνω ενέργεια, καθαρή αγνή
ενέργεια, να ταξιδεύω χωρίς εισιτήριο, διαβατήριο και ταυτότητα στο Σύμπαν. Βαρέθηκα
να κωλοχτυπιέμαι εγκλωβισμένη μέσα στους δοκιμαστικούς σωλήνες των
κατασκευασμένων σεναρίων σωτηρίας. Λες και ζήτησα ποτέ μου να σωθώ. Δε θέλω να
σωθώ ρε, να ζήσω θέλω, δε ξέρω πως γράφεται και πως προφέρεται αυτό το
συναίσθημα στα ανθρώπινα. Ξεφωνίζω αναρχίες, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη
και χλευάζω μαζί μου όλο το ανθρώπινο είδος - ελάτε, δείξτε μου όλοι σας πόσο
καλύτεροι είστε απο όλους, δείξτε μου την ανωτερότητά σας, το πόσο έξυπνοι
είστε, το πόσο σωτήρες φαίνεστε. Σφαγιάστε τα ιδανικά σας, διαφωνήστε για να
υπερασπιστείτε τα λάθη σας. Δείξτε μου πόσο με καταλαβαίνετε, σίγουρα μπορείτε
είστε όλοι εξυπνότεροι εμού κι εγώ η εξυπνότερη όλων γιατί τελικά βρισμένοι και
υβρίζοντες είμαστε όλοι ίδιοι. Μόνο που στην επόμενη ζωή μας κάποιοι απο εμάς
θα γεννηθούν κουνουπίδια...
..μωρό μου
ραντεβού την Κυριακή
στη γωνία
που ορίζει
το τέλος του
