Όταν δεν έχω τί να κάνω σε θυμάμαι.
16.2.13
Doom
Βλέπω όνειρα άλλων. Περνάω την
πλοκή σαν σε ταινία απο απόσταση. Και μετά ξυπνάω με τα συναισθήματα άλλων και
μου γαμιέται η μέρα. Ανοίγω τα μάτια μου γεμάτη απο θλίψη Στέλλας, απόγνωση
Πάνου, ανασφάλεια Κατερίνας, καύλες Γιώργου, μοναξιά Βαγγέλη. Χτες είδα ένα
όνειρο που ήταν δικό μου. Ξύπνησα βιώνοντας απώλεια. Φοβάμαι μη φύγεις και
ειλικρινά δε ξέρω πότε σε αγάπησα εσένα τόσο πολύ. Δε με μεγάλωσες εσύ, ούτε
εγώ εσένα. Τώρα που θα φύγω μακριά σου να προσέχεις. Να μη παίρνεις τα φάρμακα για
την πίεση απλά να απαγχωθείς και να στηρίζεις τις σκέψεις σου στο κεφάλι σου
και όχι σε ολόκληρο το σώμα σου. Και αν δεις πως απο τις πολλές σκαλωσιές το μυαλό
σου θυμίζει γιαπί και όχι νου, τότε ξεκίνα να γκρεμίζεις τα στηρίγματα ξεκινώντας
απο τα κάτω. Κερδίζεις χρόνο κατεδάφισης. Μόνο πρόσεχε μην καταπλακωθείς. Πως
να αποκτήσω όσα στερήθηκα στα πέντε; Δε μπορώ. Μπορώ όμως να σε αγαπάω και να
σε μεγαλώνω μέσα μου με πανοπλίες και σπαθιά και μπορώ να σε κάνω βασιλιά
μεγάλο και τρανό και ατρόμητο, έτσι θα ξέρω πως κανείς δε θα σε νικήσει.
Ξύπνησα με την απώλειά σου. Έμπαινα κι έβγαινα απο το κουζινάκι της γιαγιάς σε replay στο όνειρό μου για δω
στις πόσες φορές εξαφανίζεται η πληροφορία του χαμού σου. Και μετά ούρλιαζα για
να δω σε πόσα ουρλιαχτά μπορώ να σε επαναφέρω πίσω. Κρυώνω παρόλη τη ζεστασιά
σου. Δε ξέρω πως να αποφύγω τα ξεριζώματα, δε ξέρω πως να μεταφυτέψω ζωές. Θα
μπολιάσω τη ζωή μου με ζωή άλλων και θα δεις, θα γίνω ένα είδος που παρόμοιό
του δε θα υπάρχει, θα το δεις, και ξέρω πως θα με αγαπάς όπως και τώρα που
είμαι η μονάκριβή σου. Μη πεθάνεις. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία απο ανδρείκελα εκεί
έξω που προηγούνται. Εσύ θα είσαι δικός μου για πάντα, υποσχέσου το. Και όταν
τα χέρια σου θα τυλίγονται γύρω απο το σώμα μου κάθε φορά που θα μου λες "σςςςςς
κοριτσάκι μου μη κλαίς...." δε θα κρέμονται πάνω σου άχαρα όπως τότε που
ήμουν έντεκα και δεν ήξερες να αγκαλιάζεις. Εγώ μπαμπά, να ξέρεις, κλαίω συχνά
απλά κανείς δε το ξέρει. Κλαίω τις νύχτες λίγο πριν κοιμηθώ μόλις διαπιστώσω
πως τώρα που όλοι κοιμήθηκαν εγώ μπορώ να κλάψω ήσυχη. Και αν κοιμάμαι πρώτη,
κλαίω τα όνειρά μου και τα πρωινά μετά βρέχει. Να, όπως χτες. Και προχτές. Και
σήμερα πάλι. Και μπαμπά μου αρέσει η βροχή απο τότε που ήμουν πέντε και τρέχαμε
στο πάρκο του Αγ. Γεωργίου στα Γιαννιτσά. Εκεί που ο Λεωνίδας έσπασε το κεφάλι του κι
εγώ πόσο φοβήθηκα μη του φύγουν οι σκέψεις του για μένα απο το μυαλό, αλλά
ευτυχώς του κάνανε ράμματα κι έτσι έμεινε ερωτευμένος μαζί μου μέχρι να τον
εγκαταλείψω για να αλλάξω πόλη. Μου λείπει μπαμπά όλο αυτό που δεν έζησα και
σου έχω έτοιμη απάντηση για το πως γίνεται να μου λείπει κάτι που πότε δεν είχα· το
φαντάζομαι. Νιώθω καταθλιπτική κάθε φορά που κοιμάμαι δώδεκα ώρες την ημέρα,
κάθε μέρα περίπου. Το κορμί μου παραπαίει και το γέλιο, μου γκριζάρει λίγο τα
μαλλιά. Μπαμπά ξέρεις που άφησα το τηλέφωνο; Θέλω να σου μιλήσω...
πως ξέχασες
να μου
πεις πως
το "απο"
παίρνει τόνο;
6.2.13
Greed
Είσαι ένας κομπλεξικός μαλάκας
εξουσιόκαυλος. Μοιάζεις λίγο με το σαλιγκάρι στο ενυδρείο μου. Πληρωμένος
ικανός κάνοντας πράγματα ανίκανα. Στρωμένος στην προσωπική σου βόλεψη,
αναλαμβάνεις την προσωπική μου απαξίωση και ουστ απο 'δω που δε θα φοράω τις
ροζ μου παντόφλες. Τελικά οι μαλάκες δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα. Όχι οι εκ γενετής,
οι άλλοι. Εκείνοι που έγιναν επίκτητα επειδή τον παίζουν όλη μέρα και βγάζουν
δόξα απο το εσωτερικό τσεπάκι του μπουφάν τους. Θα περιμένω. Να μην αποτελείσαι
απο τρισεκατομμύρια λιποκύτταρα μπας και τελικά αντί για λίπος αρχίσεις να
σκέφτεσαι ως άνθρωπος. Και πάνω που θα γυρίζει ο τροχός για να γαμήσει και ο
φτωχός θα σε κοιτώ με ανύπαρκτα μάτια μόνο και μόνο για να νιώσεις την απαξίωση
μου στο πετσί σου λίγο πριν εξαϋλωθείς.
...και τώρα που σε
έκανα τόσο
μικροσκοπικό που
μπορώ να σε
καταπιώ, τί
κατάλαβες;
2.2.13
25.1.13
Disenchantment
Με ενοχλεί αφόρητα η φωνή σου.
Το κατάλαβα την τελευταία φορά που σε άκουσα να μιλάς, να μιλάς, να μιλάς και
δεν ήξερες πως εγώ σε ακούω, σε ακούω, σε ακούω. Τέσταρα τις αντοχές μου απέναντι
στον ήχο σου και ανακάλυψα μια κρυμμένη κραυγή που τραβούσε τα μαλλιά της λίγο πριν
το ξημέρωμα της επομένης. -Είσαι εκεί; -Μπα, όχι, ούτε που θυμάμαι πια στην
ουσία, ούτε που θυμάμαι την ουσία, ούτε που θυμάμαι αν υπάρχει ουσία ή αν
υπήρξε ποτέ. "Τεστ-τεστ" και μετά "Τσεκ-τσεκ" λίγο πριν σωπάσω
κοιτώντας όλους όσους απογοήτευσα, όλους όσους περίμεναν κάτι να πω και δεν
είπα, είδα εκείνους που με απογοήτευσαν γιατί περίμενα κάτι να μην πουν και
είπαν. Μου αρέσουν οι σιωπές εμπιστοσύνης. Εκείνες που κουνιούνται πέρα δώθε
σαν εκκρεμές και αφήνεσαι ολόκληρος πάνω τους ξέροντας πως κάθε πέρα που σε
απομακρύνει απο το δώθε, είναι το πέρα της υπόλοιπης ζωής και οκέι προτιμώ το
υπόλοιπο ζωής απο κάθε στάσιμο και σταθερό δώθε. Η Λένα μου είπε πως δε της
αρέσει να τα λέμε απο απόσταση. Θέλει να έρχεται και να κουρνιάζει στην αγκαλιά
μου να της χαϊδεύω τα μαλλιά- και απο πότε εσένα δηλαδή σου αρέσει να σου
χαϊδεύουν τα μαλλιά δε κατάλαβα- και να μου λέει ιστορίες για αγρίους. Για
μεγάλους έρωτες, για τους μεγαλύτερους κάθε φορά, κάτι για τη Φιλία και μετά
απο δυο τσιγάρα δρόμο κατοικούμε στις σιωπές μας ματωμένες και εξουθενωμένες
μετά απο τον πόλεμο της αρπαγής του δικαιώματος. Και όταν την κοιτάζω με αηδία ξέρει
πως είναι η γαμημένη απογοήτευση. Βλέπω στον διπλανό καναπέ την κοιμισμένη σου
φιγούρα, ακούω τη μελωδική σου ανάσα και θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο
ονειρεύεσαι. Είσαι η πιο ακίνητη αξία μου. Γίνεσαι Γη όταν έχω ανάγκη να μη νιώθω μετέωρη.
Σταθερή και ακλόνητη. Να στηρίζεις το σώμα μου, να κοιτάς τις απορίες μου, να
γελάς με τα κατορθώματά μου, να μην αποσπάσαι απο τα σπλάχνα μου. Θέλω τις
μπούκλες σου να τυλίγουν τις καμπύλες μου. Σήμερα, εσύ που γελάς με τον πόνο
μου, δε γέλασες όταν γύρισα με τα ράμματα κάτω απο το πιγούνι μου. Ίσως γιατί
δε πονούσα. Ή ίσως γιατί άρχισες να αγαπάς τους πόνους μου.
...αν θες, έλα
να τα βαλεις μαζί μου να
δούμε αν μπορείς.
20.1.13
Possibility
Εγώ σκοτώνω Εσύ σκοτώνεις Αυτός σκοτώνει Αυτή σκοτώνει Εμείς σκοτώνουμε Εσείς σκοτώνετε Αυτοί σκοτώνουν Αυτές σκοτώνουν.
...και οι επιζήσαντες
να σηκώσουν το
χέρι...
να σηκώσουν το
χέρι...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)