20.1.13

Possibility



Εγώ σκοτώνω Εσύ σκοτώνεις Αυτός σκοτώνει Αυτή σκοτώνει Εμείς σκοτώνουμε Εσείς σκοτώνετε Αυτοί σκοτώνουν Αυτές σκοτώνουν.







...και οι επιζήσαντες
να σηκώσουν το
χέρι...




13.1.13

Passable


Σήμερα πέθανε ο θείος ο Λάκης. Όχι δε μπορώ να πω πως στεναχωρήθηκα, δεν είχα μνήμες του στη ζωή μου. Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν έχουν χρώμα αλλόκοτο που δε μπορώ να περιγράψω. Είναι το χρώμα του ανύπαρκτου. Και δίπλα του μια κυρία άγνωστη που κάτι διάβαζε στα ακαταλαβίστικα απο ένα μεγάλο βιβλίο. Ένιωθα η μόνη που δεν πονούσα και περίσσευα. Και μέσα σε όλα αυτά εγώ σκεφτόμουν το politically correct μωβ πορτοφόλι σου. Απο εκείνα που γυαλίζουν που είναι όμορφο γιατί είναι το δικό σου το πορτοφόλι. Δε ξέρω αν θα το διάλεγα για μένα, ξέρω όμως πως θα το διάλεγα για σένα τώρα πια γιατί στα χέρια σου μεταμορφώνεται σε κομμάτι της μωβ σου προσωπικότητας. Και κάπως έτσι έχασα τον δρόμο και ταξίδεψα σαράντα τέσσερα χιλιόμετρα παραπάνω γιατί έστριψα για Βέροια. Το μωβ σου πορτοφόλι πηγαίνει με τον αναπτήρα και τα νύχια μου. Και λίγο με τη θήκη για τον καπνό που έχασα στη Σάρτη το καλοκαίρι του δύο χιλιάδες οκτώ. Αυτή που μου έκανες δώρο τον χειμώνα του ίδιου έτους. Μια μέρα -σου υπόσχομαι- θα γράψουμε για την παρέα μας παρέα. Και αφού όλοι μαζί θα ζούμε τα γεράματά μας, δε φοβάμαι να γεράσω πια. Η μικρότερη θα πηγαίνει για ψώνια. Και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.




 γνωριζόμαστε;


                               

12.1.13

Dusty



Στανταράκι σου λέω, δε με θυμάσαι πια. Ποντάρω τα ρέστα μου σε αυτό.  Έτσι κάνουν οι άνθρωποι-σκόνη. Σε κοιτούν στα μάτια και μετά με ένα "κλαπ!" εξαφανίζονται απο μπροστά σου και μετατρέπονται σε σκόνη που κάθεται πάνω σε ζωές. Των άλλων. Μέχρι να ξεσκονιστούν. Το ξέρω σου λέω. Είμαι μία απο αυτούς.








Το ήξερα
πως μια μέρα
(δε) θα σε έβλεπα
ξανά...


3.1.13

Lurk



Αν ανοίξω το στόμα μου μπορώ να στοιβάξω μέσα μερικούς μαλάκες. Θα τους παίζω με τη γλώσσα μου και θα κάνω σεισμούς και καταποντισμούς με γαργάρες απο αλατόνερο. Θα βασανίσω τα κεφάλια τους και θα φτύσω μέσα στις σκέψεις τους μερικές σταγόνες σπέρμα να γίνουν γόνιμες μέσα στα άχυρα του εσωτερικού του κεφαλιού τους. Και μετά θα τους μασουλήσω. Όλους. Στο όνομα της κάθαρσης της ανθρωπότητας. Αυτή θα είναι η καλή μου πράξη για το νέο έτος.





...όποιος βρει
κανέναν μασουλημένο
μαλάκα να τριγυρίζει
αδέσποτα
μπορεί να
τον απαξιώσει ή
να τον λυπηθεί....



1.1.13

The Boy And The Tree







...γεννήθηκα...

31.12.12

Incidentally


Τα νέα  μου. Τί να σου γράψω για να σου πω πόσο καλά περνάω και να μη φανεί θλιβερό και μαύρο. Είναι η εκ γενετής μου παρόρμηση προς αυτό το χρώμα και προς αυτό το συναίσθημα κάθε φόρα, ακόμα και στις πιο λευκές μου μέρες. Σου μοιάζω. Μετά απο πολλά χρόνια συμβίωσης με το εγώ σου μετατράπηκα σε Εσύ και τώρα άντε να μαζέψω τα αμάζευτα. Δεν είναι πως είναι κακό αυτό, είναι πως σε απέρριψα κι έτσι θα μοιάζει σαν να απορρίπτω τον εαυτό μου. Κάποτε σου είχα πει όταν σε πλήγωσα πως όταν λες  αλήθειες παίρνεις το ρίσκο της διαπίστωσης πως ίσως τελικά να μη σε αγαπούν τόσοι όσοι ήξερες αλλά αν μείνει έστω κι ένας, έστω και αν αυτός ο ένας είναι ο εαυτός, τότε έχεις παρέα για καινούρια ξεκινήματα. Και είναι ωραία τα καινούρια ξεκινήματα. Ειδικά αν ξεκινούν απο την παλάμη σου. Εκείνη την υπέροχη απαλή παλάμη που μοιάζει απαίδευτη στα σκληρά αγγίγματα. Όταν τις νύχτες την ακουμπάς πάνω μου νομίζω πως θεραπεύομαι απο τις νοσηρές μου εμμονές. Όταν χαϊδεύεις το σημείο στη σχισμή του στήθους μου στον καναπέ παίρνω ανάσες. Λιώνω όμορφα στα χέρια σου, θυμάσαι; Κι όσο θα λιώνω σε θερμοκρασία δωματίου, θα τριγυρίζεις σαν κάλαντο γύρω απο τον εαυτό σου σήμερα τη στιγμή που θα πλάθω κουλουράκια με τα δυο χεράκια. Θα μου φέρεις τούρτα και κεράκια τριάντα τέσσερα. Σκέφτομαι καμιά φορά πως μεγαλώνω ταυτόχρονα με τις αμαρτίες μου. Και αυτόματα τις Πρωτοχρονιές. Σήμερα, μάτια μου, θα εκπληρώσω τις τελευταίες μου ευχές και θα χαρώ που το τέλος του κόσμου ήρθε μέσα μου στην ώρα του και ξεκίνησα απο την αρχή. Ούτε ξέρεις, ούτε φαντάζεσαι το πόσο όμορφα θα χαμογελώ στην αλλαγή του χρόνου. Σε ένα χρόνο απο σήμερα δε ξέρω που θα βρίσκομαι, αν θα βρίσκομαι. Γι αυτό θα βάλω το κόκκινο κραγιόν μου και τα μαύρα ρούχα μου. Θα γεμίσω κοκκινάδια τον λαιμό σου. Και όταν δε με ξαναδείς ποτέ σου θα καταλάβεις πόσο πολύ λάτρεψα τις μπούκλες σου...







...για το ανείπωτο...
για όλα όσα
δεν είπαμε ποτέ ...
...για όλα
όσα ποτέ δε
 θα ειπωθούν ποτέ
μεταξύ μας...





28.12.12

Promises

Μια μέρα θα με φιλήσεις όπως δε φίλησες ποτέ σου...










...σου το υπόσχομαι...