Αν ανοίξω το στόμα μου μπορώ
να στοιβάξω μέσα μερικούς μαλάκες. Θα τους παίζω με τη γλώσσα μου και θα κάνω
σεισμούς και καταποντισμούς με γαργάρες απο αλατόνερο. Θα βασανίσω τα κεφάλια
τους και θα φτύσω μέσα στις σκέψεις τους μερικές σταγόνες σπέρμα να γίνουν
γόνιμες μέσα στα άχυρα του εσωτερικού του κεφαλιού τους. Και μετά θα τους μασουλήσω. Όλους. Στο όνομα της κάθαρσης της ανθρωπότητας. Αυτή θα είναι η καλή
μου πράξη για το νέο έτος.
Τα νέα μου. Τί να σου γράψω για να σου πω πόσο καλά
περνάω και να μη φανεί θλιβερό και μαύρο. Είναι η εκ γενετής μου παρόρμηση προς
αυτό το χρώμα και προς αυτό το συναίσθημα κάθε φόρα, ακόμα και στις πιο λευκές
μου μέρες. Σου μοιάζω. Μετά απο πολλά χρόνια συμβίωσης με το εγώ σου μετατράπηκα
σε Εσύ και τώρα άντε να μαζέψω τα αμάζευτα. Δεν είναι πως είναι κακό αυτό,
είναι πως σε απέρριψα κι έτσι θα μοιάζει σαν να απορρίπτω τον εαυτό μου. Κάποτε
σου είχα πει όταν σε πλήγωσα πως όταν λες
αλήθειες παίρνεις το ρίσκο της διαπίστωσης πως ίσως τελικά να μη σε
αγαπούν τόσοι όσοι ήξερες αλλά αν μείνει έστω κι ένας, έστω και αν αυτός ο ένας
είναι ο εαυτός, τότε έχεις παρέα για καινούρια ξεκινήματα. Και είναι ωραία τα
καινούρια ξεκινήματα. Ειδικά αν ξεκινούν απο την παλάμη σου. Εκείνη την υπέροχη
απαλή παλάμη που μοιάζει απαίδευτη στα σκληρά αγγίγματα. Όταν τις νύχτες την ακουμπάς
πάνω μου νομίζω πως θεραπεύομαι απο τις νοσηρές μου εμμονές. Όταν χαϊδεύεις το
σημείο στη σχισμή του στήθους μου στον καναπέ παίρνω ανάσες. Λιώνω όμορφα στα
χέρια σου, θυμάσαι; Κι όσο θα λιώνω σε θερμοκρασία δωματίου, θα τριγυρίζεις σαν
κάλαντο γύρω απο τον εαυτό σου σήμερα τη στιγμή που θα πλάθω κουλουράκια με τα
δυο χεράκια. Θα μου φέρεις τούρτα και κεράκια τριάντα τέσσερα. Σκέφτομαι καμιά
φορά πως μεγαλώνω ταυτόχρονα με τις αμαρτίες μου. Και αυτόματα τις Πρωτοχρονιές.
Σήμερα, μάτια μου, θα εκπληρώσω τις τελευταίες μου ευχές και θα χαρώ που το
τέλος του κόσμου ήρθε μέσα μου στην ώρα του και ξεκίνησα απο την αρχή. Ούτε
ξέρεις, ούτε φαντάζεσαι το πόσο όμορφα θα χαμογελώ στην αλλαγή του χρόνου. Σε
ένα χρόνο απο σήμερα δε ξέρω που θα βρίσκομαι, αν θα βρίσκομαι. Γι αυτό θα βάλω
το κόκκινο κραγιόν μου και τα μαύρα ρούχα μου. Θα γεμίσω κοκκινάδια τον λαιμό
σου. Και όταν δε με ξαναδείς ποτέ σου θα καταλάβεις πόσο πολύ λάτρεψα τις
μπούκλες σου...
Βάλε τα καλά σου αγάπη μου. Θα
πάμε βόλτα ως την άκρη του κόσμου. Θα περπατήσουμε πάνω σε βουνά χιονισμένα με
άχνη. Εκεί που δεν υπάρχουν περίεργοι άνθρωποι να σε κοιτούν λοξά με το χέρι
στο στόμα να ψιθυρίζουν και μετά έρχονται καμουφλαρισμένοι σε φίλοι, λες και η Φιλία είναι στολή που τη φοράμε τις απόκριες. Δε θα υπάρχουν εκείνοι που σπεύδουν να χαρούν με τον πόνο σου. Ούτε εκείνοι που έρχονται να σε λυπηθούν λίγο πριν πεθάνεις. Δε θα ακούς ποτέ σου το "ψου ψου ψου" απο τα
χείλη των αναμάρτητων που κάνει τα πλήθη να μοιάζουν με σμήνη απο αλογόμυγες. Ο αέρας δε θα μυρίζει απο τη σαπίλα πεθαμένων ψυχών. Θα πάμε στη Χαλκιδική, θα περπατήσουμε στους δύο βαθμούς με υγρασία και δε θα
φοράμε τα ρούχα μας. Θα ανέβουμε τον Χολομώντα με στις μύτες των ποδιών μας. Θα
πάμε στο Καϊμάκτσαλαν να σου πετάξω χιονόμπαλες και μετά στο Πόζαρ να σε στολίσω
σταγόνες εξατμισμένες και ξαναγινομένες. Αγκάλιασέ με, κάνει παγωνιά έξω. Άναψε
το τζάκι να ανάψω το τσιγάρο μου. Μπορείς να σταθείς απέναντί μου στάζοντας
έρωτα για μένα ικανοποιώντας την υπεροψία μου. Να θυμάσαι πως πάντα θα θέλουν
να κλέψουν τις σκέψεις, τη φιλοσοφία και τις ιδεολογίες σου τα μυαλά χορτασμένα
απο ημιμάθεια. Το πανέμορφο οξυδερκές μυαλό σου. Μη γίνεις ποτέ σαν τους άλλους
που μυρίζουν δηθενιά απο χιλιόμετρα. Μη γίνεις ούτε σαν εμένα που οι
θυμοαποθήκες μου έχουν αποθέματα. Μόνο τις νύχτες να πλαγιάζεις δίπλα μου. Να ακούω
την αναπνοή σου και να ονειρεύομαι τη Χώρα των Θαυμάτων. Θα τσουλήσουμε παρέα ως
την άκρη της λαγουδότρυπας. Δε θα ξεχάσω να σου πω το πρωί που θα ξυπνήσεις το
φιλί μου. Θα θαυμάσω για λίγο τα κλεισμένα σου μουρμουρητά και θα θυμηθώ απο
την αρχή το πώς είναι μια καινούρια ζωή χωρίς μελλούμενα και καθωσπρεπισμούς.
Θα γίνω χυδαία για να ακούω τα βογκητά σου να σπαράζουν πάνω μου και να
κατασπαράζουν οτιδήποτε δεν είναι αναμάρτητο. Θέλω να έρθεις και να στάξεις
πάνω μου. Κι έπειτα αμαρτωλά φτιαγμένη απο χώμα και νερό θα γεννηθώ με την πνοή
του οργασμού σου. Αγκάλιασέ με και πάρε με να φύγουμε απο 'δω. Μόνο να φύγουμε
απο 'δω αγάπη μου...
Το ομορφότερο έργο τέχνης
είναι η καμπύλη της λεκάνης σου. Εκεί που σταματάει το ψέμα και ορίζεται η
γυμνή αλήθεια σου. Εκεί που τις νύχτες μπλέκομαι μπερδεμένη κοιτώντας τα
υπέροχα μισάνοιχτα σου όνειρα. Μυρίζεις ιδρώτα κι εξάντληση. Μοσχοβολάς. Πλέεις
δίπλα μου σε πελάγη ικανοποίησης και δε σου είναι τίποτα να κάνεις μακροβούτια
στο κορμί μου με μια αναπνοή. Έλα, πες την αλήθεια... δε με ονειρεύτηκες ποτέ
εν αγνοία σου; Μόνο αν μου πεις Αλήθειες θα σε αγαπήσω απο την αρχή...
