24.2.11

Για κανέναν απόψε εδώ. Ούτε για τον εαυτό μου. Όχι τον κρυφό, τον άλλο. Με τον κρυφό μου παίζουμε μαζί κρυφτό και πάντα καταλήγουμε στην ίδια κρυψώνα. Έτσι το παιχνίδι πάει στράφει κι εγώ είμαι λίγο πιο μόνη από πριν. Για κανέναν απόψε εδώ. Θα ακούσω τραγούδια και θα ακούσω τη Λαμπέτη να γίνεται η ηχώ του Χορν με άλλα λόγια αλλά ίδια. Μου θυμίζει λίγο  τη βραδιά ραδιοφΌνου αλλά δεν είναι βραδιά. Είναι απόγευμα και οδεύει προς τη νύχτα.  Θα ήθελα να ήταν βραδιά, η αλήθεια είναι, αλλά ποιος μπορεί να πάει τους δείχτες στο ξημέρωμα και να με αφήσει εμένα εδώ πέρα να κάθομαι και να σου γράφω, να σου γράφω και να σκέφτομαι, να μη σκέφτομαι όταν γράφω και όταν σκέφτομαι να μένω εκεί. Μου έλειψε να γράφω ξημερώματα. Να είναι δυο η ώρα κι έπειτα τέσσερις και μετά πέντε παρά τέταρτο  και ύστερα έξι και μετά να λέω ‘‘σήκω κοπελιά, ώρα να ντυθείς για την κλινική’’ να είμαι άυπνη, κουρασμένη, τα μάτια μου να πονούν από την αϋπνία, να έχω τρίψει όλο το μάσκαρα-ή τη μάσκαρα;- --ή μήπως τον μασκαρά μέρα που είναι;-- του κόσμου και να γεμίζουν οι κόρες μου χώματα.
Είναι έξι και πενήντα τρία αλλά μπορώ να το βαφτίσω μεσάνυχτα. Είναι η ώρα που το σώμα μου ξυπνάει  και ντύνεται βασίλισσα της νύχτας. Με το μαύρο βελούδινο μπούστο μου και το σιέλ τούλι να καλύπτει του υπόλοιπο σώμα μου. Έχω κεντημένα αστέρια στο φόρεμα και στο καπέλο μου κι ένα κρατάω στο χέρι και μετατρέπω τους ανθρώπους της μοναξιάς σε διατομικά πλάσματα για να κρατεί ο ένας εαυτός τους συντροφιά στον άλλο κι έτσι κανείς δε θα μείνει μονός του απόψε..
Δε μιλάω άλλο… Σςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς…………..


Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα
Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μ' εξηγήσει
να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Κοιτα... εγω................



Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ
Κοίτα εγώ

22.2.11

500-700 και βάλε

Και δηλαδή πόσοι πρέπει να είναι οι σφυγμοί ενός ενήλικα; Εξήντα με ογδόντα. Κι εγώ γιατί έχω εκατόν δέκα; Ερωτευμένη; Ναι… πολύ… με ρέγουλα κορίτσι μου…δε γίνεται... το ξέρω...
Καμιά φορά πνίγομαι. Νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει στο στήθος μου και οι καλπασμοί της φαίνονται από το κολλητό ραντένιο μπλουζάκι μου που φοράω όταν θέλω να σε ερεθίσω.  Κι εσύ λείπεις. Κάπου ταξιδεύεις αλλά δε μπορώ να εντοπίσω το που. Η ώρα είναι λίγο πριν τις επτά, έξι και σαράντα εννιά για την ακρίβεια-και σιγά μην ήταν έξι και πενήντα- κι εγώ ακούω τραγούδια από χιλιόμετρα μακριά που ταξιδεύουν.
Η μουσική ροκάρει τρελά είναι καταμεσήμερο, έχω κλείσει τα πατζούρια είναι θεοσκότεινα αλλά όχι όπως τις άλλες φορές, σήμερα είναι αλλιώς- μη με ρωτάς πως αλλιώς ξέρεις εσύ- δε βλέπω πέρα από τη σκιά μου, χορεύω, ιδρώνω, μέχρι και τα μάτια μου ιδρώνουν και ας λέω ψέματα αυτή τη στιγμή-ναι,ναι ξέρεις εσύ-.Η μουσική γίνεται εντονότερη, οι ρυθμοί μου ακόμα περισσότερο, η καρδιά μου διαμαρτύρεται αλλά εγώ πεισματικά σε σένα καρδιά μου θα λείψω. Και θα κρυφτώ καλά να μη με βρεις πάρα μόνο αν το θελήσω. Κρύβομαι από τα μάτια μου και οι κόρες μου διαστέλλονται και με ψάχνουν αλλά ο εαυτός μου ξέρει να ξεγλιστρά χωρίς ίχνος. Φοβήθηκα για μια στιγμή τις πατημασιές στα αίματα, αλλά είναι καλά εκπαιδευμένος, δεν αφήνει ίχνη, όχι δεν αφήνει, χάνεται, κρύβεται, δεν αφήνει ίχνη, όχι δεν αφήνει.
Το μόνο φως που είναι αναμμένο είναι εκείνο του απορροφητήρα και  αναρωτιέμαι πως γράφω χωρίς μάτια. Τα δάχτυλα ψηλαφούν τα γράμματα από το αλφάβητο των τυφλών γιατί ξέρεις τι λένε για τους Εραστές και τις Ερωμένες. Κι εσύ ακόμα λείπεις, ένας καφές, δυο φίλοι, ένας φίλος και μια φίλη ένας φίλος και μια Φίλη, ένας φίλος και μια Ερωμένη και ούτω καθεξής. Σήμερα ο Δημήτρης έχασε τη δουλειά του…
Μου έρχεται μια έντονη μυρωδιά από το φαγητό της κουζίνας και δε ξέρω αν, δε ξέρω αν καίγεται και ξαφνικά τεντώνω το μπλουζάκι μου και φαίνεται το στήθος μου το αριστερό και μυρίζω την καρδιά μου. Το βάζω στη χούφτα μου, στη φούχτα μου που έλεγε και η προγιαγιά μου, κλείνω τα μάτια μου και τα ανοίγω πάλι με δύναμη για να μη προλάβεις να καταλάβεις πως σε σκέφτηκα. Ταξιδεύω ανάμεσα στο τώρα και το πριν και δε μπορώ να καταλάβω, δε μπορώ να καταλάβω, πόση απόσταση απέχει το ένα από το άλλο και πόση άραγε ταχύτητα πρέπει να αναπτύξεις για  βρεθείς από το καφέ της γωνίας μέχρι μέσα μου; Και πόσα διόδια πρέπει να πληρώσεις για το κορμί μου; Και πιο το κόστος της ζωής που θα ξοδέψεις; Και θα το κάνεις για να μείνεις βαθιά μου; Θα το κάνεις… έστω και για χάρη μου για να γευτώ τον ιδρώτα σου που νομίζω πως έχω αιώνες να κολλήσω στον ουρανίσκο μου. Και απόψε που θα ‘ρθεις θα με θες; Θα με θες όπως προχτές; Το χτες δε στρέχει. Μη ρωτάς γιατί. Γιατί έτσι θέλω. Έτσι κάνουν τα κορίτσια…
Και η ώρα είναι μάντεψε. Ξέρω πως μπορείς και μαντεύεις. Ξέρω πως μαντεύεις ακόμα και τη σκέψη μου αυτή τη στιγμή. Τελείωνε με τον καφέ με τη Φίλη και τον φίλο σου. Περιμένω δυο ζωές να επιστρέψεις σε μένα. Και ω, θεέ μου, πόσο τρέμω μη τυχών και δε το κάνεις…….

17.2.11

(...)

Βρέχει και το ξέρω πως το ξέρεις αλλά θα ήθελα να το μάθεις από μένα πρώτα. Έχει καιρό να βρέξει και χτες που σήκωσα τα μάτια και είπα ‘‘Βρέξε’’ ένιωθα απελπισμένη και αφυδατωμένη. Δε ξέρω πως και γιατί αυτός ο κόσμος στέρεψε και μάλλον δε θα μάθω ποτέ, τουλάχιστον όχι όσο εκείνος μένει βουβός και άφωνος. Και δε ξέρω και αν με νοιάζει και στο φινάλε να σου πω, τους περισσότερους από αυτούς τους έχω γραμμένους στα παλιά μου τα παπούτσια. Το κακό είναι πως οι ευχές τους για λιακάδα ακούγονται περισσότερο από τις δικές μου για βροχή και μου τη σπάνε. Μου λείπεις κοπελιά, να το ξέρεις… πέρασε από μας καμία φορά…
 Ξέρεις τις προάλλες που πέρασα που τη γειτονιά σου περίμενα να σε συναντήσω σε κανένα στενό αλλά δε φάνηκες. Μόνο η Γεωργία άκουγε βροντές και μπουμπουνητά και έβλεπε αστραπές αλλά μόλις έφαγε λίγο χαλβά και της έφυγε το μεθύσι πέρασαν όλα. Ούτε βροντή ούτε ακρόαση…
Τα απογεύματα με μελαγχολούν. Προτιμώ τα πολύ πρωινά ή τα βράδια. Η νύχτα είναι πάντα αλλιώς, σου το είχα πει και τις προάλλες, και το πρωινό με γεμίζει ενέργεια, αρκεί να μην είμαι χωμένη σε μολύβδινα πετάσματα και δε μπορώ να δω το φως της μέρας. Σήμερα που βγήκα να κάνω τσιγάρο έξω στον πρώτο όροφο στο μπαλκόνι ξεχάστηκα κι έμεινα εκεί πάνω από μερικές μέρες, αρνούμενη να πάω στο υπόγειο έστω και για ένα λεπτό. Και όταν τελικά ήμουν ανάμεσα στο να την κοπανήσω μια και καλή,- με την ποδιά; Με την ποδιά δε γαμιέται- ή να κατέβω κάτω και τελικά κατέβηκα μου βάλανε χέρι για τις μέρες απουσίας μου αλλά δε ξέρω αν και αυτό με ένοιαζε. Θα μου πεις τι τελικά με νοιάζει. Θα σου πω. Με νοιάζει οτιδήποτε μου προκαλεί ενδιαφέρον. Αυτό που μου ξεκλειδώνει πόρτες, ιδίως με νοιάζει αυτό που μου ξεκλειδώνει πόρτες για καιρό κλειδωμένες και πόρτες που δεν ήξερα πως έχω, ή δεν ήξερα πως τις έχω κλειστές. Και από ανθρώπους; Λίγοι. Τόσοι λίγοι που μπορώ όλους να τους κρατήσω στη χούφτα μου κι εκείνοι να με κρατήσουν στον αντίχειρα του ενός χεριού τους. Και μην απορείς που πολλούς τους έχω απαξιωμένους. Ξέρεις πόσοι έχουν εμένα; Άπειροι. Και ξέρεις πόσο με νοιάζει; Καθόλου. Και ξέρεις πόσο θα έπρεπε να τους νοιάζει και αυτούς; Όσο κι εμένα. Και αν τους απασχολούσε λιγότερο η όψη τους τότε θα ήταν όλα αρμονικά δεμένα μεταξύ τους κι εγώ χέστηκα γι αυτούς κι αυτοί για μένα. Άραγε πόσο εγωιστής πρέπει να είναι κάποιος για να μη αποδέχεται το χρώμα της γυρισμένης πλάτης;
Χτες είχα πολύ ερωτική διάθεση αλλά δε μπορούσα να κάνω και πολλά παρά μόνο στον ύπνο μου. Και να σου πω την αλήθεια τώρα τελευταία μπερδεύω λίγο τα όνειρα με την πραγματικότητα. Ή μάλλον να το πω πιο σωστά. Μπερδεύω τη μια πραγματικότητα με την άλλη. Τρυπώνω στα άδυτα του μυαλού, του δικού μου και του δικού σου κι έπειτα μπορώ να μείνω εκεί για όσο θέλουν τα μυαλά μας. Και όταν σε ακουμπώ έχω την αίσθησή σου στα δάχτυλά μου ακόμα και όταν τα μάτια μου ανοίγουν στην πραγματικότητα του κρεβατιού μου. Χτες το κορμί μου σείστηκε τόσο που κόντεψε να πέσει από τον καναπέ και το ρήγμα ήταν τοπικό και μεγάλο. Αν με ρωτήσεις πως σε βρήκα, θα σου απαντήσω πως βρήκα το φως αναμμένο και εισχώρησα πριν εισχωρήσεις μέσα μου. Και ξέρω πως ήσουν εκεί γιατί ένιωθα τα μάτια σου να με κοιτούν πριν ακόμα περάσω την πόρτα του μυαλού σου. Αλλάζω, αλλάζεις κι εσύ αν και δε ξέρω πως ήσουν στην προηγούμενη ζωή σου πριν τη δική μου. Μερικά χρόνια πριν. Θα ήθελα να μπορούσα να μάθω αν και δεν είμαι σίγουρη τελικά ούτε και γι αυτό. Μερικές φορές νιώθω πως είμαι το πιο  αναποφάσιστο πλάσμα στον κόσμο σε ότι αφορά τις ζωές των άλλων πριν από ‘μενα. Είμαι περίεργη, πεθαίνω από περιέργεια αλλά αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την άποψή μου περί παρελθόντος και τελικά υπερισχύει η άποψη. Αλλά μόνο για σήμερα. Για αύριο δε ξέρω αν θα σου λέω τα ίδια με απόψε. Παίρνε τα λόγια μου πάντα στα σοβαρά πάντα αλλά μόνο σε ό,τι αφορά τη στιγμή…
Μου αρέσει ο καναπές μου. Μου θυμίζει τότε που πρωτομετακόμισα  και έφυγα από την οικογενειακή θαλπωρή και την αγκαλιά της μαμάς. Και αυτό δε πρόκειται ποτέ να μου το συγχωρέσει η μάνα που έφυγα τόσο μικρή από τα σπλάχνα της αλλά το σώμα μου και η ψυχή μου ενηλικιώθηκαν νωρίς. Αυτός ο καναπές, ο ίδιος εδώ και δέκα χρόνια δεν άλλαξε ποτέ την άποψή του για μένα. Ούτε κι εγώ γι’ αυτόν. Μου αρέσει αυτή η οικειότητα που έχουμε αναπτύξει ξέρω τις προθέσεις του κι εκείνος τις δικές μου. Γνωριζόμαστε τόσο καλά που ξέρω πότε δε με αντέχει άλλο και με κάνει να πιάνομαι αλλά εγώ πεισματικά βρίσκομαι στο ίδιο σημείο κάθε βράδυ μαζί του. Νιώθω αλλιώς, ανέκαθεν ένιωθα. Όταν έπιασα το πρώτο μου σπίτι αναρωτήθηκα πολλές φορές τι σκατά τη θέλω τόσο μεγάλη κρεβατοκάμαρα κι έπειτα αποφάσισα πως θα αλλάζω τα σεντόνια στο κρεβάτι μόνο όταν θέλω να αλλάξω διακόσμηση στο δωμάτιο. Έπειτα συνήθισα το κάλεσμα του ορθοπεδικού στρώματος και πάλι από την αρχή, αν δε κοιμόσουν μέσα θα άλλαζα σεντόνια μόνο όταν ήθελα να αλλάξω διακόσμηση στο μωβ δωμάτιο. Και τώρα που υπάρχει και η σοφίτα θα έκανα την κρεβατοκάμαρα αποθήκη αναμνηστικών περιοδικών και αναμνήσεων. Λέω πολλά και δε ξέρω αν πρέπει. Ήδη νιώθω πως έβγαλα το βρακί μου πάλι και ξεγυμνώθηκα. Και το κρύο δε μου αρέσει πολύ. Είναι ανατριχιαστικό και μπορώ να το ανεχτώ μόνο όταν υπάρχει κορμί δίπλα μου. Θα φύγω. Θα πάω στον καναπέ να βρω το κορμί σου. Θα έρθεις; Θα έρθεις… Και τώρα που δε φοράω βρακί μπορείς να γίνεις όσο άτακτος θες…….


15.2.11

παραμύθι




-Είδα έναν Έρωτα χτες, είπε το κορίτσι
-Τι ήταν; Ρώτησε το αγόρι

Έχουν την ίδια ηλικία, πέντε έξι χρόνων

-Έλα να σου δείξω λέει, το κορίτσι
Ξαπλώνει στη χλόη

-Έλα τώρα από πάνω μου! Λέει στο αγόρι
Το αγόρι, σκύβει, ξαπλώνει πάνω στο κορίτσι

-Είσαι πολύ βαρύς! Λέει το κορίτσι. Πήγαινε λίγο στο πλάι

Μένουν ξαπλωμένα, ακίνητα

-Αυτό είναι Έρωτας, λέει το κορίτσι
-Ποσό κρατεί;  Ρωτάει το αγόρι
-Πολύ λίγο, λέει το κορίτσι

Σε λίγο σπρώχνει το αγόρι

-Αυτό είναι ο Έρωτας,  λέει

Σηκώνονται όρθια, το αγόρι λέει

-Αυτό ήταν όλο; Τίποτα δε κατάλαβα
-Τα αγόρια πότε δε καταλαβαίνουν λέει το κορίτσι. Μονάχα τα κορίτσια καταλαβαίνουν

Το αγόρι σωπαίνει λέει απότομα

-Όμως κι εγώ κατάλαβα! 
-Τι κατάλαβες; ρωτάει το κορίτσι.
-Δε ξέρω, λέει το αγόρι
-Εκεί λέει το κορίτσι ξέρεις που, κάτι, εκεί
-Ναι εκεί, λέει το αγόρι
-Όμως δε μπορεί να κρατήσει παραπάνω; Να μείνουμε λίγο παραπάνω; 
-Όχι λέει το κορίτσι. Τόσο κρατεί ο έρωτας. Αν κρατήσει παραπάνω, λίγο παραπάνω να κρατήσει, τότε θα κρατήσει όλη τη ζωή
-Ξέρω, λέει το αγόρι και τότε λέγεται αλλιώς
-Και πως λέγεται τότε; Ρωτάει το κορίτσι
-Γάμος λέει το αγόρι
-Τίποτα δε ξέρεις. Τα αγόρια τίποτα δε ξέρουν, λέει το κορίτσι
-Και πως λέγεται τότε; Ρωτάει το αγόρι

Το κορίτσι σωπαίνει. Ύστερα λέει ξαφνικά:

-Γάμος λέγεται η Γη με τον Ουρανό μαζί και δε κρατεί μονάχα μια ζωή, κρατεί για πάντα. Η Γη από κάτω και από πάνω της ο Ουρανός. Πάντα. Αυτό είναι ο γάμος
-Τίποτα δε ξέρεις, λέει το αγόρι. Τα κορίτσια τίποτα δε ξέρουν! Και λένε ότι τους κατέβει! Αυτό δεν είναι γάμος και δε λέγεται γάμος.
-Πως λέγεται; Ρωτάει το κορίτσι
-Αυτό λέγεται Κόσμος λέει το αγόρι και δεν έχει καμία σχέση. 

 Σωπαίνει

-Να κάνουμε τώρα τη Γη με τον Ουρανό; ρωτάει το αγόρι
-Ναι λέει το κορίτσι. Άλλα τότε θα το πούμε γάμο, όχι κόσμο
-Το ίδιο είναι, λέει το αγόρι, άλλα εντάξει θα το πούμε γάμο
-Καλύτερα να μη το πούμε τίποτα, λέει το κορίτσι, θα είναι μαζί έρωτας και γάμος και δε θα έχει όνομα
-Μ’ αρέσει που δε θα έχει κανένα όνομα, λέει το αγόρι
-Κι εμένα λέει, το κορίτσι

Βρήκανε το πρώτο πράγμα στον κόσμο που δεν έχει όνομα


Ένα παραμυθι του Γιώργου Χειμωνά