())*)(*&(!$@

Στον ύπνο σου έβλεπες υπέροχα κοχύλια. Ίσως φταίει που χτες ανεβάσαμε στο πατάρι τον Χειμώνα. Δεν ήθελα να ξυπνήσω το καλοκαίρι σου αλλά ακούμπησα βίαια την πλάτη σου και ξύπνησες.
Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που σιχαίνονται την ύπαρξή τους. Εγώ αγαπώ την πλάτη μου όσο και τη δική σου. Γι αυτό δεν αισθάνομαι τύψεις όταν καμιά φορά σου τη γυρίζω όταν κοιμάμαι. Κολλάω την πλάτη μου πάνω στη δική σου και κάνω έρωτα μαζί σου ακόμα και σε άλλο επίπεδο ύπαρξης. Νιώθω πληρότητα η οποία ξεχειλίζει από το στόμα μου κάθε φορά που φιλάω το δικό σου και μπαίνει από μέσα μου μέσα σου. Και από μέσα σου ξανά μέσα μου. Και αυτή η ανταλλαγή είναι που με κάνει ακόμα να ερωτεύομαι τη γλώσσα σου κάθε μέρα.
Έξω στο μπαλκόνι είναι κρεμασμένο το πορτοκαλί χρώμα. Κι εγώ δίπλα του με μανταλάκια πράσινα και κίτρινα. Τα κελαηδιστά πουλιά κάνουν βόλτες από πάνω μου κι εγώ υποκλέπτω την φωνή τους και νανουρίζω τα υπέροχα κοχύλια που έβλεπες στον ύπνο σου. Κοιμήσου. Είναι νωρίς ακόμα…

Σάββατο 08/05/10 09.24
Φώτο: http://kleanthis.deviantart.com/art/trees-116919211

Η θλίψη έχει χρώμα. Χρυσαφί. Αντανακλώνται μέσα της όλες δυστυχίες του κόσμου μέχρι που η θλίψη αποκτά και μορφή. Τη δική μου, τη δική σου τη δική όλου του κόσμου. Απλώνω χέρια να παρηγορήσω τη στεναχώρια σου, μα στην ουσία ζητώ τα δικά σου χέρια να πιαστώ. Μπερδεύομαι, πέφτω πάνω σε αντανακλάσεις κι έπειτα ψάχνω σα χαμένη την πραγματικότητα των χεριών σου.
Έχει και ήχο. Σαν τριγμό. Μοιάζει με ήχο βιολιού που τσιρίζει σε κάποια σκηνή τρόμου. Κλείνω τα’ αυτιά μου. Και νιώθω ευγνώμων που την αισθάνομαι γιατί μπορώ ακόμα να αισθάνομαι.
Έχει μυρωδιά. Μοιάζει με σκουριά. Εκείνη η μυρωδιά σιδήρου που μερικές φορές μου γυρίζει το στομάχι και κάνω εμετό όπου βρω. Μια φορά θυμάμαι ένα συρτάρι…
Έχει γεύση. Πικρού αμύγδαλου. Που μερικές φορές τρελαίνει τον ουρανίσκο μου και η γλώσσα μου το γυρίζει από εδώ κι έπειτα από εκεί και πριν το καταπιώ παίζω μαζί του μέχρι να πάρω και την τελευταία σταγόνα από το λάδι του. Που κάποιες άλλες το σιχαίνομαι σαν το μουρουνέλαιο που δεν έχω πιει ποτέ αλλά έχω ακούσει τόσα για την αηδία του που το σιχάθηκα πριν φτάσει στη γλώσσα μου.
Έχει αίσθηση. Μοιάζει με μπάλες υδραργύρου που κυλούν μέσα στην παλάμη και η προσπάθεια να πιαστούν ανάμεσα σε δύο δάχτυλα είναι άκαρπη. Η θλίψη έχει αίσθηση. Μα δε πιάνεται…
Πέρα από τις πέντε όμως αισθήσεις έχει και μια άλλη. Εκείνη που δε μπορώ να σου πω ποτέ μου. Δε περιγράφεται με τις λέξεις που γνωρίζω. Μοιάζει λίγο με βροχή, δε μοιάζει; Η θλίψη είναι γνώση από μόνη της, δε μοιάζει με συναισθήματα που δε ξέρω καν την προέλευση και την προσωπικότητά τους.
Η θλίψη έχει δάχτυλα. Και όταν ακουμπά το στήθος μου πληγώνομαι. Τα δάχτυλα της θλίψης με ματώνουν με έναν τρόπο που δε θα σου πω ποτέ μου...

Φώτο: http://j3ff3rson.deviantart.com/art/When-My-Sadness-Born-109772312
Δευτέρα 19/04/10 17.12

ΓΗΔΘ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ.mp3

Θα μένω πάντα μόδα μια άλλης εποχής
να περιμένω το κορίτσι της βροχής
Το όνομά σου θα χαράζω μ’ ένα σουγιά
και θα `χω φίλους τα πολύχρωμα πουλιά.

Μέσα στης πόλης τη βιτρίνα ποτέ μου δε θα μπω
θα μείνω πίσω από το τζάμι το θαμπό
και θα σε περιμένω να φανείς μες στη βροχή
γιατί εγώ γεννήθηκα σε λάθος εποχή.

Θα μείνω πάντα μόδα μιας άλλης εποχής
να περιμένω το κορίτσι της βροχής.

04. ΒΡΑΔΙΑΣΕ ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΜΕ.mp3

Αποφεύγω να σε δω, να σου μιλήσω
όπως οι γάτες αποφεύγουν το νερό
Στις ερωτήσεις σου δεν θέλω ν' απαντήσω
έχει στραβώσει το τιμόνι που κρατώ

Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
τι άλλο ήθελες να πω αναρωτιέμαι
Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
και με ανήλικες ελπίδες θα ξεχνιέμαι

Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
τι άλλο ήθελες να πω αναρωτιέμαι
Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
και με ανήλικες ελπίδες θα ξεχνιέμαι

Αποφεύγω να σε δω γιατί θυμάμαι
τη νύχτα εκείνη που μας πήρε ο καπνός
Στα πεζοδρόμια της καρδιάς μου ξενυχτάμε
με μια σιωπή που είναι φτιαγμένη από χρυσό

Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
τι άλλο ήθελες να πω αναρωτιέμαι
Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
και με ανήλικες ελπίδες θα ξεχνιέμαι

Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
τι άλλο ήθελες να πω αναρωτιέμαι
Τα ξαναλέμε, τα ξαναλέμε
και με ανήλικες ελπίδες θα ξεχνιέμαι

02. ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΩ ΜΑ ΤΟ ΒΛΕΠΩ.mp3

Σε θυμάμαι που κερνούσες
ούζο και συνθήματα
Και στο όνειρο κεντούσες
χρυσαφένια νήματα.

Έτρεχες στην ανηφόρα
κόντρα στα διλήμματα
μα σου κόψανε τη φόρα
κι έπεσες στα λύματα.

Κάνεις δήθεν πως σε καίει
λίγο κοντοστέκεσαι
Τ` όνειρό μας καταρρέει
μα εσύ δεν αντιστέκεσαι.

Δεν το θέλω μα το βλέπω
τ` ακριβό καπέλο σου
Θα κρυφτώ σ` ένα τραγούδι
για να δω το τέλος σου.

Έλεγες όταν παλεύεις πάντα δικαιώνεσαι
Όλα αυτά τα παζαρεύεις και εξαργυρώνεσαι
σε κακόφημα σοκάκια μ` αστικές συνήθειες
κι όσοι ‘μείναν στα χαντάκια στρατιές ηλίθιες.

Αντίο εμπνευστή μου...
Να περνάς όμορφα...

Φωτο: http://pentelka.deviantart.com/art/half-girl-half-rain-34338997

Φωνές

Fwnes.mp3

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε•
κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας -
σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Φωτό:http://nighty.deviantart.com/art/My-Inner-Voices-33406100
Σάββατο 10/04/10 21.16

.

Βρε βρε καλώς τη μοναξιά… δε σε αποθύμησα καθόλου ξέρεις αλλά ήμουν σίγουρη πως θα τρύπωνες πριν τελειώσουν τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση. Είναι οι στιγμές που βρίσκεις χώρο και μπαίνεις απρόσκλητη και κάθεσαι μια, δυο μέρες. Το πολύ. Ευτυχώς από τη μία γιατί δεν έχω και μεγάλη διάθεση για την παρέα σου εδώ κι ένα χρόνο. Αν και η αλήθεια είναι πως θα προτιμούσα να μη σε συναντήσω καθόλου…
Έχω καιρό να σου πω για εκείνες τις στιγμές τις πολύχρωμες. Εκείνες που κάνουν θόρυβο κόκκινο, κίτρινο και μπλε. Που όταν αναμιγνύονται οι θόρυβοι μεταξύ τους βγαίνουν διάφοροι συνδυασμοί. Όταν είναι ευχάριστοι ,μπορείς να βρεις ουράνια τόξα, αλλά ο δικός σου θόρυβος είναι γκρι. Και το γκρι δε μου αρέσει καθόλου, όχι μόνο λόγω μονοτονίας αλλά επειδή είναι ένα χρώμα χωρίς προσωπικότητα. Ούτε άσπρο, ούτε μαύρο. Γκρι. Όχι εκείνο το συννεφένιο. Εκείνο το γκρι που μου λες συχνά να βρεθώ κάθε φορά που λες πως είμαι των άκρων.
Τα μάτια σου δε βλέπουν, τ’ αυτιά σου δεν ακούν. Είναι οι στιγμές που κλειδώνουν τα συναισθήματά σου κι εγώ καλούμαι να σε ξεκλειδώσω. Άλλες φορές τα καταφέρνω. Σήμερα δεν έχω διάθεση. Είχα. Δεν έχω πια. Είμαι κουρασμένη ως τα δάχτυλα των ποδιών μου αλλά όχι ως τα δάχτυλα των χεριών μου. Αλλιώς δε θα είχα διάθεση να βρεθώ εδώ σήμερα.
Η Άνοιξη μου φτιάχνει τη διάθεση αν και ο Χειμώνας ήρθε για λίγο, σαν μοναξιά. Η Άνοιξη είναι η εποχή των βροχών. Όχι εκείνων των λυπημένων που δακρύζουν, εκείνων των δυναμικών. Που αστράφτουν και βροντούν. Τα λουλούδια του μπαλκονιού μου έβγαλαν καινούρια μπουμπούκια και προχτές πήρα βολβούς από αρωματικά άνθη νάρκισσου. Θα πλένω τα μπαλκόνια και τα κάγκελα, και θα καθαρίσω τα τζάμια από τις σταγόνες της περασμένης βροχής. Πριν κατέβω Αθήνα θέλω να γεμίσει το σπίτι από Άνοιξη έτσι ώστε όταν επιστρέψω να τη βρω να κάθεται στον καναπέ μου. Να τσεκάρω όλα όσα θα βάλω στη βαλίτσα μου και φύγαμε...

21/03/10 21.37
Φώτο: http://devllaa.deviantart.com/art/after-you-left-V-103920695

(@#)_!#+!@#

Έχω έναν τεράστιο πόνο στη διάθεσή μου όμοιο μ’ εκείνον του ακρωτηριασμού. Χτες το βράδυ έκλαιγα μέχρι να ξυπνήσω και το μαξιλάρι μου θέλει πλύσιμο με αφαλατικό, γιατί αν κατά λάθος ακουμπήσω την άκρη της γλώσσας μου μπορεί και να λυσσάξω. Δε θυμάμαι αν έβγαλα κουβέντα από την ώρα που σηκώθηκα, θυμάμαι πως η πρώτη γουλιά καφέ μαλάκωσε τον οισοφάγο μου από τα άπειρα τσιγάρα που κάπνισα χτες προσπαθώντας να κατανοήσω το πριν, το μετά, και κάπου στη μέση το τώρα. Μαλάκωσε όλη την υπερβολή που πέρασε από τις φλέβες των χεριών μου και ξέσπασε στα δάκτυλά μου κι έπειτα στο αυτό και στο εκείνο. Και μια στεναχώρια με γεύση χολής χοροπηδάει κάτω από τη γλώσσα μου.

Νομίζω πως η πιο εποικοδομητική περίοδος της ζωής μου ήταν η περίοδος του ‘‘τι είναι αυτό’’ ,
-Μαμά τι είναι αυτό;
-Ποτάμι.
-Τι είναι ποτάμι;
-Ποτάμι είναι ένας δρόμος που τον έφτιαξε η Φύση και περνάει, από εκεί όχι αυτοκίνητα αλλά, νερό.
-Και ποιό ποτάμι είναι αυτό;
-Ο Αξιός.
κι έπειτα η περίοδος του ‘‘γιατί’’
-Και γιατί μαμά το λένε Αξιό;
-Εσένα γιατί σε λένε Μπέμπα;
-Ααααααα……..

Κάθε φορά που έλεγα ’‘Αααααα…..’’ κατανοούσα.

Όταν πήγα σχολείο από πομπός ερωτήσεων έγινα δέκτης. Και τώρα έπρεπε να δίνω εγώ απαντήσεις και μάλιστα σωστές. Σωστές για ποιόν; Δε ρώτησα ποτέ μου. Και ο δάσκαλος ρωτούσε κι εγώ απαντούσα. Αλλά ο δάσκαλός μου δεν ήταν σαν τους άλλους δασκάλους και αυτό τον έκανε πιο προσιτό σε ‘μένα αλλά και πιο δύσκολο ταυτόχρονα. Οι ερωτήσεις του δεν αφορούσαν μόνο την Ιστορία και τα Τεχνικά αλλά και κάτι άλλο που μερικές φορές το έψαχνα στο βιβλίο κάτω από το γραφείο μου και ο κ. Δημήτρης με μάλωνε. Έψαχνα στο βιβλίο των μαθηματικών μια απάντηση για τον Έρωτα που δε βρήκα ποτέ. Κι εντάξει. Αποφοίτησα χωρίς να θυμάμαι πια ποια είναι η πρωτεύουσα της Ευρυτανίας, αλλά σίγουρα θυμάμαι και ξέρω τι φοβάται περισσότερο ο άνθρωπος στη ζωή του. Όχι να πεθάνει. Όχι. Σίγουρα του είναι πιο εύκολο να πεθάνει από το να ζήσει. Να ζήσει αυτό που θέλει, να απολαύσει το τώρα του, ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί και στα τσακίδια ο κόσμος. Αλλά όλοι οι άλλοι είναι πιο σημαντικοί από τα όνειρά του. Γιατί αν τα όνειρά του είναι κοινωνικώς μη αποδεκτά στο διάολο και τα όνειρα, ο κόσμος να μην έχει να λέει. Και αν αποφασίσεις να στείλεις στο διάολο τον κόσμο για να μην έχουν να λένε τα όνειρα, ποια είναι η τιμωρία;

Μεγαλώνοντας σταμάτησα να ρωτάω. Και αυτό γιατί μαζί με ‘μένα μεγάλωναν και τα Γιατί. Και όσο συνεχίζω να μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ μεγαλώνουν τα γαμημένα και άντε να βρεις απαντήσεις σε ερωτήματα ‘‘Γιατί με πονάς; Γιατί δε μ’ αφήνεις να κάνω αυτό που θέλω;’’ Και άντε τώρα να βρεις απαντήσεις που δε γράφτηκαν ποτέ σε κανένα βιβλίο. Και αφού τα βιβλία λένε πάντα το σωστό, μια από τις πιο σταθερές αξίες του σχολείου, άντε τώρα να βρεις εσύ όχι μόνο τη σωστή απάντηση αλλά και το βιβλίο που την έχει. Κι αν τη βρεις ποτέ, πες τη και σε μένα…

Τρίτη 23/02/10 09.18
Φώτο: http://frecklefaced29.deviantart.com/art/Wickermoss-Back-Tray-25090445

#)$_!@)#_!@#

Ήρθες επιτέλους. Σε περίμενα. Ξέρεις μου έλειψε το κρύο σου άγγιγμα, εκείνο που πονάει το δέρμα καθώς φυσάει. Και ο αέρας σου ο παγωμένος μου έλειψε. Και η παγωνιά σου η κάτασπρη στα παγκάκια. Ήρθες επιτέλους. Καλώς τον. Κάθομαι και σε κοιτάζω έξω από το τζάμι και θαυμάζω την υπέροχη ομίχλη σου. Έπειτα γυρίζω προς το τζάκι και χάνομαι στη φωτιά και ακούω κάτι που μοιάζει με ήχο παπουτσιού κλακέτας να χτυπάει πάνω στο μάρμαρο. Είναι οι νιφάδες που χορεύουν. Και δε λιώνουν. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι οι ερωμένες του Μάγου του Χιονιού. Και η φωτιά είναι η φίλη της Βασίλισσας της φλόγας. Και η Βασίλισσα της Φλόγας πριν χρόνια είχε δεθεί από τα μαγικά του Μάγου του Χιονιού. Και από τότε, εκείνη υποσχέθηκε πως θ’ αφήνει τις νιφάδες να χορεύουν πάνω στο τζάκι μου χωρίς να λιώνουν. Νομίζεις πως σου λέω ψέματα; Αν μείνεις καιρό, θα έχεις το χρόνο να ρωτήσεις τα όνειρά μου…
Έβρεχε χτες σχεδόν ασταμάτητα. Και σήμερα το πρωί που πήρα το αμάξι να πάω στην κλινική πάλι έβρεχε. Μα όταν έφυγα από εκεί, σαν να είδα έναν αλήτη ήλιο να προσπαθεί να σουλατσάρει στο δρόμο μου. Θύμωσα πάλι. Τόσο που θα φυσήξω όλα τα σύννεφα να κρύψουν το φως του. Δε πέρασε ακόμα ο καιρός για να εμφανιστεί. Είναι Χειμώνας. Υπέροχος και βαρύς Χειμώνας.
Εσύ λατρεμένε μου; Ακόμα κρύβεσαι πίσω από τα σχέδια σου; Δεν έφυγες ακόμα να βρεθείς δίπλα μου να κλείσεις τα μάτια σου ν’ ακούσεις τις νιφάδες να χορεύουν; Θα με πάς αύριο στο δάσος; Θα με πάς να δω τα χιόνια στο βουνό; Θα περάσουμε να φάμε και σουβλάκια στο καταφύγιο; Πολλές ερωτήσεις… για έλα από ‘δω να μου τα πεις! Κι εγώ θα πω του χιονιού να μην αλλάξει παπούτσια μέχρι να γυρίσεις…

29/01/10 15.50
Φώτο: http://kleanthis.deviantart.com/art/In-The-Street-106491109