Άλλαξε η εποχή και από καλοκαίρι μέσα σε μια μέρα έγινε φθινόπωρο. Υγρό, μελαγχολικό, νοσταλγικό και υπέροχο φθινόπωρο. Η αγαπημένη μου εποχή. Πριν ή μετά την Άνοιξη. Ούτε ξέρω, ούτε δίνω σημασία τι είναι πρώτο, η ομορφιά δεν είναι αγώνας δρόμου.
Πέρασα ανάμεσα από μια μουσική χορωδία με πρώτη φωνή το ‘‘τακ-τακ’’ και δεύτερη τον ήχο που κάνει το κλάμα μιας σταγόνας που πέφτει πάνω στο παρμπρίζ μου. Σταμάτησα στην άκρη σου για να κατέβω στις 07.15 να σου πάρω , σπανακόπιτα, γάλλλα κακάο κι ένα ζεστό κουλούρι για πρωινό. Ήρθα, τρύπωσα στη ζέστη της ανάσας σου και σου είπα ‘‘Καλημέρα… ήρθε η ώρα…’’ και κούρνιασα κι εγώ για λίγο μέσα στο ‘‘….μμμ….’’ της συμφωνίας σου και ανατρίχιασα. Δε θα κοιμηθώ. Θα περιμένω να φάμε μαζί το κουλούρι μας κι έπειτα σαν φύγεις, θα φύγω κι εγώ σε κάποιο όνειρο, μιας και όταν εφημερεύω τα όνειρα ξεθωριάζουν και ξεχνιούνται με το βίαιο ξύπνημα του τηλεφώνου…

Άλλαξα κι εγώ. Όποτε αλλάζει η εποχή, αλλάζω κι εγώ. Έτσι μετράω κεράκια που σβήνουν, κεράκια που ανάβουν ξανά, πρωτοχρονιές, Χριστούγεννα, βουτιές σε καλοκαιρινές θάλασσες, καφεκίτρινα φύλλα που πέφτουν. Και μεγαλώνω. Και μου αρέσει. Γιατί μεγαλώνω δίπλα σου. Ήθελα κάτι να σου πω, μα θα σου το πω το βράδυ, τη στιγμή που θα μου κάνεις έρωτα και θα χύνομαι στα σεντόνια κάτω από τις μαξιλαροθήκες. Θα κλείσω τα μάτια σου με τα δάχτυλά μου και θα σου το πω. Να μη το δεις. Να το ακούσεις μόνο. Σαν τυφλός εραστής που ψάχνει το άγγιγμα της ανάσας μιας λέξης τρυφερής…

Πέμπτη 17/09/09 12.17
Φώτο: http://nozferatunyx.deviantart.com/art/Autum-53767617

12563

Θα ήθελα να ήξερα να έπαιζα λαούτο. Να πήγαινα τα βράδια και να έπαιζα μέσα στα τύπμπανα των ανθρώπων κρυφά, χωρίς να με βλέπουν και χωρίς να με ακούν με την ακοή τους. Να έπαιζα κατ’ ευθείαν στο μυαλό τους, να έβλεπα αντιδράσεις και να έκανα συλλογή από στιγμές.
Δε με ξέρω. Ούτε που με έχω ξαναδεί ποτέ. Ούτε αυτά τα μάτια μου θυμίζουν κάτι. Ούτε κάν η φωνή μου. Δε με ξέρω… μου απλώνω το χέρι και μου συστήνομαι ενώ το όνομά μου το ξέχασα μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά μα ντρέπομαι να με ξαναρωτήσω. Θα περιμένω κάποια στιγμή να μου το αναφέρω ξανά δήθεν τυχαία. Ή θα ρωτήσω διακριτικά κάποιον που ξέρει πως με λένε. Κι έπειτα, θα παίξω κρυφά από ‘μένα λαούτο στο δικό μου μυαλό. Κι έτσι θα μου κλέψω τις στιγμές. Και θα τις κάνω από δικές μου, δικές μου. Κι αν παρ΄ όλ΄ αυτά καταφέρω ποτέ έστω και για μια στιγμή να μου κρυφτώ, εμένα να με φτύσεις…

Φωτό: http://alekh.deviantart.com/art/Hidden-Craze-129488638
Πέμπτη 10/09/09 14.36

Σςςςςς.... Ακούς;

Βρέχει....

Φωτό:http://christafaith.deviantart.com/art/Under-My-Umbrella-108471769

Ένα

Το ένα είναι ο αριθμός της ολοκλήρωσης…
‘‘Έλα να γίνουμε ένα…’’
‘‘Αγκάλιασέ με να γίνουμε μαζί ένα σχήμα…’’
‘‘Η ολοκλήρωση βρίσκεται στο άλλο μας μισό…’’
Ένα χάδι…
Ένα φιλί…
Μια ανάσα…
Μια ζωή…
Εγώ είμαι ολόκληρη. Κι αγαπάω ολόκληρη. Και σε θέλω ολόκληρο. Να με αγαπάς ολόκληρος. Κι ας καταλήγουμε και πάλι στο ένα.
Ένα κι ένα κάνει δύο. Εσύ. Εγώ. Δύο σχήματα συνταιριασμένα που όταν ενώνονται μεγαλοπρεπούν, φτάνουν ψηλά, τρυπάνε τα σύννεφα με βελόνα κι έπειτα εκείνα ρίχνουν το νερό της βροχής στο πρόσωπό μας. Μέχρι να κατέβουμε σβήνοντας από εκεί, η Γη έχει μυρίσει βροχή και χώμα κι εσύ, κι εγώ, αγαπιόμαστε ολοκληρωτικά μέσα σε μια σταγόνα που, ξέφυγε, την έκλεψα, πέρασα μια κλωστή αόρατη από μέσα της και την κρέμασα στο λαιμό μου. Μέχρι να γυρίσω το πρόσωπό μου να σου δείξω, είχες κλέψει δύο και μου τις έκανες σκουλαρίκια. Ξέρεις τι θέλω. Όχι επειδή είσαι το άλλο μου μισό, αλλά επειδή μ’ ερωτεύεσαι ολόκληρος…
Τον άλλο μου εαυτό σου τον έχω γνωρίσει. Τα έχετε πει κάνα δυο φορές. Τον μαλώνω όταν σε στεναχωρώ, τον μισώ όταν σε πικραίνω, του ρίχνω μπουνιές στο στομάχι όταν σε πονά, τον ζηλεύω που είμαι ερωτευμένη μαζί σου και όταν μου λες πως μ’ αγαπάς καθώς η φωνή μου πνίγεται μέσα σε οργασμούς πυροτεχνήματος.
Έκανα έκτρωση στους φόβους μου. Μα νιώθω πως τους συνέλαβες εσύ με στολή μπάτσου κι εκείνοι σε κορόιδεψαν και μπήκαν μέσα σου και τώρα φοβάσαι εσύ. Δε θέλω να βάλω τα χέρια μου στα σπλάχνα σου και να τους βγάλω. Φοβάμαι μη τραυματίσω την καρδιά σου. Θα περιμένω να τους γεννήσεις από το στόμα με μια φωνή που θα ουρλιάζει και θα τους διώξει μακριά. Πιο μακριά από το μέρος που ο Έρωτας έστρωσε κόκκινο χαλί. Και αν καμιά φορά η ζήλια τρώει τα σωθικά μου και κάνει το μυαλό θολό ποτό είναι γιατί ο Έρωτας νοθεύει τα συναισθήματα σαν τα ποτά κι έπειτα εκείνα ξεσπούν στο στομάχι μας…
Κλείνω. Ήδη είσαι μέσα μόνος χωρίς μουσική για ώρα. Είναι που η μουσική μου κλέβει τις σκέψεις. Ένα πράγμα τη φορά. Για να έχει ολόκληρη την αφοσίωσή μας και να γίνεται ολοκληρωμένο…

Σάββατο 05/09/09 13.30
Φωτό: http://decoyrobot.deviantart.com/art/Dirty-past-02-Your-number-61888667

… γύρισε την πλάτη σου κι εγώ θα σου χαϊδέψω τη ραχοκοκαλιά σου σπόνδυλο σπόνδυλο.
Θα φιλήσω την αρμύρα σου κι έπειτα θα σε πιω με μια κουταλιά νερό.
Θα περιμένω ώσπου να νυχτώσει για να δω τις κόρες απ’ τα μάτια σου να διαστέλλονται καθώς προσπαθείς να με διακρίνεις στη γωνιά που δε φέγγει παρά μόνο μελιστάλαχτες συλλαβές.
Γύρισα. Το ραντεβού με τη βροχή δεν έγινε τελικά. Δε ξέρω τι μπορεί να πήγε στραβά μα δεν ήρθε απροειδοποίητα στο μπαλκόνι μου.
Είμαι μόνη… και σου γράφω. Μα που να σου εξηγώ…

Δευτέρα 31/08/09
Φωτό: http://cynthiastiches.deviantart.com/art/Lonely-Drop-Tear-99333122

Τις νύχτες έρχομαι κρυφά και τρυπώνω ανάμεσα στα δάχτυλα των χεριών σου.

φωτό:http://spokojnysen.deviantart.com/art/palm-82032316

Ο Έρωτας και ο Θάνατος

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το Σύμπαν. Ή για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.
Κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος πεθαίνει το Σύμπαν. Ή για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη Γη, εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Έτσι από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο άνθρωπος δεν είναι απλώς στοιχεία υπόβαθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά και πιο μακριά και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του Σύμπαντος. Είναι το Α και το Ω του Σύμπαντος και του Σύμπαντος θεού. Είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του. Έξω από τον Έρωτα και τον Θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και τον θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της Φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και τον θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα και οι δύο όψεις του ίδιου προσώπου.
Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά, Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Ασώτου. Πως η Φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατελείωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Και το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του.
Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του Έρωτα έχει νόημα να πεθάνεις το θηλυκό και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεκτος. Στη σωστή ερωτική ομιλία το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. Κουκουλάρικο. Και η κλωστή μπιρσιμένια. Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας. Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.
Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις. Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις! Το θέμα θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί ο ορισμός είναι τορπίλη που την παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Την παίζεις τα χέρια του και δε ξέρει τι είναι. ‘Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονάς εννιά. Εδώ σε θέλω κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη, χωρίς να είσαι αναστενάρης;

Νέκυια. Νέκυια σημαίνει να ζήσεις ζωντανός σε όλη τη ζωή σου τη γνώση και τη λύπη του θανάτου σου εδώ στον απάνω κόσμο. Νέκυια σημαίνει να στοχαστείς και να ζήσεις τη ζωή σου, όχι μισή αλλά ολόκληρη. Με την απλή, δηλαδή και τη βέβαιη γνώση ότι ενώ υπάρχεις ταυτόχρονα δεν υπάρχεις. Ότι ενώ ζεις αυτό που είσαι, δηλαδή ζωντανός του σήμερα, ταυτόχρονα ζεις αυτό που δεν είσαι, δηλαδή νεκρός του αύριο. Η ζωή στο στην ουσία της είναι η δυνατότητα και η δικαιοδοσία της φαντασίας σου. Όχι άλλο.
Θα πεθάνω Θάνατε, όχι όταν το θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη δε θα γίνει το δικό σου αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη Γη όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Κι εσένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφ' εαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου. Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.

Δημήτρης Λιαντίνης 1942-1998