Να ‘μια πάλι. Περπατώ μέσα σε δρόμους πολύβουους κι έχω ήχο μα η ηχώ μου είναι βουβή. Ο νους παίρνει έμπνευση από την Πηγή που στερεύει κι αυτή αφήνοντας το μυαλό μου έρημο και ξερό τοπίο γεμάτο όρνεα που ψάχνουν πεινασμένα κι αυτά μια κουφαριασμένη σκέψη να κατασπαράξουν. Η πεινασμένη τους φωνή μου τρυπάει τα τύμπανα και κουφαίνομαι. Ούτε κι εγώ με ακούω πια…

Ακούς νερά που πέφτουν από τις σκεπές των σπιτιών; Ανάμεσα στις στάλες ξυπνούν τα μάτια μου και κλαίνε. Ανάμεσα στα σύννεφα νυστάζουν τα όνειρά μου. Κι εγώ κάθομαι στον καναπέ μου και παρακολουθώ την παράσταση του να ζω. Τρώγοντας ποπ κόρν κοιτάζω τη πλοκή και κάνω πως καταλαβαίνω. Κουνώ το κεφάλι καταφατικά τη μία, αρνητικά την άλλη για να μη καταλάβουν οι τοίχοι του σπιτιού μου πως βγήκα από το θέμα. Θέλω να καπνίσω. Να περιμένω το διάλειμμα ή να φύγω από τώρα; Φεύγω τώρα. Περίμενέ με. Όσο και αν αργήσω να το κάψω…

Δεν έχω νέα. Ένα ‘‘γεια’’ πέρασα να πω…


Φωτό: http://fcuk-you.deviantart.com/art/if-i-m-just-bad-news-106413793
Δευτέρα 09/02/09 13.47

Σε παλιό στυλ...

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ - ΠΟΣΟ ΛΥΠΑΜΑΙ.mp3 -


Πολλές αγάπες γνώρισα,
αγάπησα και χώρισα,
μα όπου κι αν γυρνούσα,
εσένα ζητούσα...

Στα όνειρα τα χίλια μου,
σε γύρευαν τα χείλια μου,
σε γύρευε η ψυχή μου,
οι πόθοι οι κρυφοί μου...

Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα...
πριν να γνωρίσω εσένα ...
που πρόσμενα καιρό…

Μα πώς φοβάμαι πως ίσως μια μέρα σε χάσω...
γιατί να σε ξεχάσω...
ποτέ δεν θα μπορώ....

Γείρε κοντά μου αγάπη γλυκιά μου,
θέλω ακόμα ξανά να σου πω...

Πόσο φοβάμαι πως ίσως μια μέρα σε χάσω...
και πως να σε ξεχάσω...
που τόσο σ' αγαπώ…

Φωτό: http://amorfati.deviantart.com/art/on-the-sunny-side-of-you-83948855
Σάββατο 07/02/09 18.09

Έτσι δραπετεύω από τα όνειρα. Σωπαίνω και η πλοκή σταματάει. Προχωρώ σε δρόμους ακίνητους και μικραίνω. Φωνάζω και δε μ’ ακούει κανείς. Τελικά ο κόσμος είναι κουφός ή εγώ έμεινα βουβή; Σ’ έναν κόσμο κουφό ποιος είναι ο άφωνος;


Ακούω τη βροχή να ψιθυρίζει πολύ πρωί. Την ακούω μέσα στο αυτί μου να μου λέει κάτι που μοιάζει με ‘‘Ξύπνα, ήρθα!’’ αλλά δεν είμαι σίγουρη. Ανοίγω τα μάτια αλλά δε σηκώνομαι από το κρεβάτι. Νομίζω πως είναι γύρω στις οκτώ το πρωί. Κάθομαι κάτω από το πάπλωμα με τα μάτια ανοιχτά γυρισμένη στο πλάι. Έχω μια περίεργη αίσθηση. Ενώ το μυαλό και τα μάτια μου έχουν ξυπνήσει το σώμα μου ακόμα ξεκουράζεται ενώ κοιμάται. Αρνείται να κάνει την παραμικρή κίνηση κι εγώ απλά το απολαμβάνω.

Γυρίζω πλευρό και ενώνομαι σώμα με σώμα στο πιο όμορφο παζλ του κόσμου. Μένω εκεί για λίγο και κλείνω τα μάτια μου. Μπαίνω μέσα μου και ψαχουλεύω τα κατατόπια μου˙ σαν να ψάχνω κάτι χαμένο από καιρό. Ανοίγω τα χέρια μου, αγκαλιάζω το κορμί με κορμί και η ψυχή μου γεμίζει φως. Με ένα άγγιγμα. Με έναν μουσικό φθόγγο μιας φωνής ερωτικής που ξενυχτά τους πόθους μου…

Όταν σηκώθηκα από το κρεβάτι ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του και η βροχή παραμέρισε. Το μόνο που άφησε πίσω της ήταν βρεγμένη γη και μικρά διαμαντένια στολίδια που κρεμόντουσαν από τα γυμνά κλαδιά της φλαμουριάς μου και του παραδιπλανού δέντρου, που τόσα χρόνια συγκάτοικοι και ακόμα δεν έμαθα το όνομά του. Σήμερα κάποιος γεννήθηκε. Σήμερα κάτι έμεινε πίσω για να περάσει μπροστά το ολοκαίνουριο.

Με γεια η καινούρια σου ζωή…

Καληνύχτα…

Φωτό: http://see-you-again.deviantart.com/art/Perfect-Match-106174040
Κυριακή 25/01/09 23.07

Κρύβομαι κάτω από την ομπρέλα μου και στέλνω τα συναισθήματα μου στην ανακύκλωση. Όξινες σταγόνες καίνε τη θλίψη και της ανοίγουν τρύπες. Την κοιτώ μέχρι που τελικά γίνεται σκόνη κι εξαφανίζεται. Φυσάω πάνω της και τη σκορπίζω στον αέρα. Έχω αρκετό χώρο τώρα… μπορώ να τον γεμίσω με ό,τι θέλω…

Νιώθω μια κούραση. Όχι τωρινή. Συσσωρευμένη μέσα στην ψυχολογία μου κόβει βόλτες ανενόχλητη. Έχω την αίσθηση εκείνη που έχει κάποιος που ξυπνάει κουρασμένος. Αλλά εγώ την έχω όλη μέρα. Όλη μέρα νιώθω το σώμα μου λες και ξύπνησε πριν από πέντε λεπτά κουρασμένο. Κοιμάμαι πολύ, αλλά ακόμα και τα όνειρά μου με παιδεύουν. Η αίσθηση της Παρασκευής και η αναμονή της παντού στα όνειρά μου. Ανοίγω τα μάτια μου και η μέρα είναι Τετάρτη. Ακόμα Τετάρτη είναι. Η Παρασκευή μοιάζει να είναι χρόνια μετά.

Παρατηρώ τις στιγμές να φεύγουν κοιτάζοντας τα ίδια βλέμματα κάθε φορά. Τις ίδιες εικόνες. Τους ίδιους ανθρώπους. Μου λείπει το άρωμα μιας βροχής λυτρωτικής, η πολύχρωμη ζεστασιά του ουράνιου τόξου. Κρεμασμένη πάνω από ένα τηλέφωνο κάνω κούνια πάνω στο καλώδιό του και χαίρομαι σαν πεντάχρονη που εκείνη τη στιγμή τα έχει όλα. Πηδάω στον αέρα και πέφτω κάτω με τα γόνατα. Σκουπίσω την άμμο και πάω να γκρινιάξω λίγο, ίσα ίσα για να σου αποσπάσω την προσοχή. Κοιτάζω λίγο προς το πρόσωπό σου και σκοντάφτω για δεύτερη φορά αλλά τώρα πάνω στο χαμόγελό σου.

Με το σουγιά του πόθου μαχαιρώνω τον χρόνο, του κλέβω τα κλειδιά από την τσέπη κι απελευθερώνομαι. Περπατώ μέσα σε ονειρέματα και δίνω το τέλος που επιθυμώ η ίδια. Μπροστά στο τζάμι του νιπτήρα της κουζίνας σου ξεπλένω τα χέρια μου και τα σκουπίζω βιαστικά με την πετσέτα πριν έρθω να σε πιάσω. Κουρνιάζω μέσα σου και δίνω φιλί στο φιλί σου. Ένα αιώνιο φιλί. Από εκείνα που δεν έχουν αρχή και δε ξέρεις πότε να σταματήσεις. Από εκείνα που λαχταράς σαν ένα λεπτό ζωής ακόμα τη στιγμή λίγο πριν το τέλος. Το τέλος που θα πουλούσες και την ψυχή σου στο διάολο για ένα λεπτό ακόμα. Μια στερνή στιγμή. Από εκείνα που οι ανάσες μπερδεύονται και γίνονται μία. Από εκείνα που θα ευχόσουν να μην είχαν τελειώσει ποτέ ή να μην τα είχες ζήσει ποτέ γιατί τώρα ξέρεις, και σου λείπουν…

Η Γη έξω έχει τη μυρωδιά βρεγμένου χώματος, το χρώμα της θλίψης και τη γεύση της απόλαυσης. Απλώνω το χέρι να πιάσω την εικόνα και πέφτω πάνω στο υγρό και δροσερό τζάμι. Σα να σε είχα δει κάπου πίσω από τις τριανταφυλλιές, μα την ίδια στιγμή έγινες σταγόνα και γλίστρησες επιστρέφοντας στη πηγή σου. Πώς να πω πως όλα είναι στιγμές κι εσύ ξαναγύρισες στην κλεψύδρα σου; Έγινες κόκκος που κύλισες μαζί με τον χρόνο μου και χάθηκες μέσα σε μια αδηφάγα κινούμενη άμμο. Μα θα περιμένω να σε συναντήσω όταν ο χρόνος σταματήσει και το χέρι γυρίσει και πάλι την κλεψύδρα ανάποδα. Ραντεβού εκεί… εκεί που ο χρόνος αρχίζει ξανά…

Φωτό: http://fiale.deviantart.com/art/Sandglass-109126970
Τετάρτη 21/01/09 15.54

Πάνω στο γραφείο μου παρατημένα πράγματα. Το ποτήρι με τον καφέ από το πρωί, ένα τασάκι με αποτσίγαρα,λευκά χαρτάκια τσιγάρου και κάπου πιο δίπλα τα φιλτράκια μου. Η κρέμα η ενυδατική και παραδίπλα της η αντιρυττιδική. Το πακέτο με τον καπνό που ξέχασα να πάρω κατεβαίνοντας στο αμάξι μαζί μου. Μια μικρή ασυμμάζευτη αποθήκη το ετοιμόρροπο γραφείο μου. Εκεί αφήνω την καθημερινότητά μου, τα νεύρα μου, τη γκρίνια μου και τις ερωτευμένες σκέψεις μου. Τα χέρια οδηγούνται από το νου που θέλει να πει δυο κουβέντες μα βρίσκει την απουσία να πλέκει ζιπουνάκι για τον ερχομό της γέννησης της καινούριας απουσίας την επόμενη στιγμή. Κάθομαι στην καρέκλα και επιλέγω μουσικές.

Με έπιασε ένα αίσθημα σαρκασμού, όχι τυχαίου μα δημιουργημένου από τον πόλεμο ενάντια στην απόγνωση. Είναι η τρίτη συνεχόμενη μέρα που ξυπνάω κεφάτη και κάτι λίγο αργότερα από το πρωινό ξύπνημα, πριν το κάψιμο του πρώτου τσιγάρου και πριν τη πρώτη γουλιά καφέ, μου χαλάει τη διάθεση. Με κάθε καλό μαντάτο, ακολουθεί και μια βλακεία για να μου τη σπάσει. Τρίβω τα μάτια μου κι εκείνα τσούζουν και μουτζουρώνονται από τις μπογιές των βλεφάρων μου.

Παρατηρώ τον χρόνο κι εκείνος γεννά στιγμές που την επόμενη τις σκοτώνει. Πριν ρίξω πεταχτή ματιά, η στιγμή έχει ήδη γίνει παρελθόν και με μελαγχολεί. Θέλω χρόνο. Απλά μια πίστωση χρόνου ζητάω για τις στιγμές που φαίνονται μικρές και γλιστρούν ανάμεσα από τα δάχτυλα των χεριών μου και τις χάνω. Και ο χρόνος μου κρατιέται για λίγο κι έπειτα πληρώνω το τοκογλυφικό μου λογαριασμό σ’ εκείνον. Τι ταξίδι κι αυτό…

Κατά τ’ άλλα καλά…
Σε φιλώ…


Φωτό: http://daxy-daxy.deviantart.com/art/Wake-Up-Alone-83172323
Πέμπτη 15/01/09 18.53

Είδα χτες στον ύπνο μου πως έβαζα στα μαλλιά μου μπικουτί. Το θεώρησα σημαδιακό όνειρο, σαν κάποιος με φωνή συμπαντική μου φωνάζει πως επιτέλους πρέπει να πάω για κούρεμα. Τηλεφωνώ στην καλή μου. Στις 11.00 πρέπει να είμαι εκεί. Να κόψω τα μαλλιά μου και να γίνω και πάλι αγρίμι. Δεν ανέχομαι άλλο να είμαι μια ‘‘μακρομαλλούσα’’

Μπορεί και να γελάς τώρα, μα εγώ δε γράφω και πολύ χαμογελαστά, η αλήθεια είναι. Ενώ σηκώθηκα με καλή διάθεση, ξαφνικά έρχονται πάλι αλλαγές. Να σου πω κάτι μωρέ; Δε φταις εσύ. Απλά κουράστηκα κι εγώ με τόσες αλλαγές. Εντάξει, στην αρχή είχαν τη γοητεία τους, δε μπορώ να πω, αλλά από τον Αύγουστο και μετά η μία αλλαγή διαδέχεται την άλλη, πριν καλά καλά συνειδητοποιήσω την ύπαρξη της πρώτης. Και έχω ανάγκη τη σταθερότητα, αφήνει ατάιστες τις ανασφάλειές μου. Κι ας είναι μικρούλα η σταθερότητα. Κι ας είναι την τόση δα. Κι ας είναι τόσο μικρή που την κοιμίζω σε καρυδότσουφλο τις νύχτες και τη σκεπάζω με πέταλο από ρόδο τις νύχτες για να μη κρυώνει…

Η μέρα η σημερινή μοιάζει με τη νύχτα τη χθεσινή. Βρέχει. Βρέχει πολύ. Βρέχει ασταμάτητα. Το πρωί με ξύπνησε το τραγούδι της και με παρέσυρε και πάλι. Σηκώθηκα, έκανα μια κούπα με γάλα και δημητριακά, συμμάζεψα, ελαφρώς μη φανταστείς, το σπίτι και τώρα δα είμαι κάπου εδώ και τριγυρίζω. Θέλω καφέ αλλά δε θα πιω. Θα πιω το μεσημέρι στο Νοσοκομείο.

Προχωρώ σε λασπωμένο καλντερίμι και λερώνομαι. Κοιτάζω τα παπούτσια μου. Και κάτι πεθαμένα τριαντάφυλλα. Βαρέθηκα και πάλι. Κλείνω. Δεν έχω άλλη διάθεση για σήμερα. Και είχε και γαμώ τις προοπτικές αυτή η μέρα για να είναι πανέμορφη…


Φωτό: http://machine9.deviantart.com/art/Today-i-m-sad-11216936
Τετάρτη 14/01/09 09.52