Δείξε μου πώς να σ' αγαπάω
Δείξε μου πώς να σου το πω
Ό,τι άλλο πω φαίνεται άδειο
Ρίξε μου φως να τραγουδώ.
Μάτια μου κοίταξε τον κόσμο
και στη ματιά σου θα τον δω
Ό,τι έχεις νιώσει να το νιώσω
Ό,τι αγαπάς να το γευτώ

Σαν καράβι να σαλπάρω
Σαν αχός να ξαναρθώ
Σαν τραγούδι ν' αρχινήσω
Σαν ανέμη να στραφώ

Να ΄μουν ανάσα να σου λείπω
Να ΄μουν πετράδι στο λαιμό
Όμορφη σκέψη να φωτίζω
Ό,τι σκιάζει τον καιρό
Ν' απλώνω και να σε αγγίζω
να σε ζητώ και να ΄σαι εδώ
τα χείλη σου να βασανίζω
κι ας βασανίζομαι κι εγώ

Σαν καράβι να σαλπάρω
Σαν αχός να ξαναρθώ
Σαν τραγούδι ν' αρχινήσω
Σαν ανέμη να στραφώ...

Καληνύχτα Όνειρο αυτόφωτο… πάω να κοιμηθώ… έρχομαι να σε βρω…

Φωτό: http://poisongirl112.deviantart.com/art/I-Love-You-I-ll-Kill-You-10343065
Τετάρτη 10/12/08 24.21

Μπερδεύτηκες πάλι. Ακόμα κι εσύ, μπερδεύτηκες. Όχι, δε μου αρέσει ο χειμώνας. Δε μου αρέσει γιατί έχει κρύο. ! Το φθινόπωρο μου αρέσει. Η εποχή των βροχών και της αγκαλιάς. Επειδή γκρίνιαζα που δεν έλεγε να φύγει το καλοκαίρι να για να ρίξει μια βροχή; Έτσι νόμιζες; Τώρα να δεις γκρίνια που θ’ ακούς! Δε το μπορώ το κρύο… δε το μπορώ σου το λέω!

Περιμένω το τέλος της βδομάδας, όχι όπως οι περισσότεροι που περιμένουν απλά να ξεκουραστούν. Είπες πως θα βρέχει όλη την Παρασκευή και περιμένω την άφιξή σου μαζί της. Ο ερχομός σου της τελευταίες βδομάδες συνδυάζεται με στάλες σύννεφων τόσο που μου θυμίζει στίχους αγαπημένους. ‘‘Κάθε φορά που θα ‘ρθεις βρέχει’’. Να καθήσω και πάλι μέσα σου, μπροστά σε μια τζαμαρία σιωπηλή να ακούω την ανάσα σου που ρυθμικά ανασαίνει μαζί με δάκρυα χαράς από ένα μαύρο ταξιδεμένο σύννεφο που συνειδητοποίησε τον έρωτά του με τη Γη λίγα λεπτά πριν αφήνοντας τον πόθο του να ξεχυθεί πάνω της..

Με παρασύρει αυτή η αίσθηση της μεγαλοπρεπούς φυσικής συμφωνίας. Θα κλείσω τα μάτια μου και θα χαθώ μέσα της ακούγοντας τη μελωδία της. Θ’ ανοίξω τις πύλες του νου μου να χαθώ μέσα σε νότες από βογκητά παθιασμένα δυο εραστών που αγαπήθηκαν από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας τους. Θα τ’ ανοίξω και πάλι για να κρατήσω την αυτόφωτη λάμψη της στιγμής….

Είχα πει δε θα κοιμηθώ μα τα μάτια μου κλείνουν. Ήσυχη η εφημερία μου η χτεσινή μα τώρα πια τα βλέφαρα βάρυναν και πάλι…

Κάπου σ’ ένα όνειρο θα περπατώ ξυπόλυτη…
Ψάξε με. Μπορεί και να με βρεις…

Φωτό: http://paeng.deviantart.com/art/rain-67475047
Τρίτη 09/12/08 08.47

Ο Έρωτας είναι ώριμο φρούτο που η γεύση του γεμίζει το στόμα με χυμούς φρεσκάδας από φιλιά με γλυκόξινη γεύση…


… είναι Άντρας. Δυνατός, με άγρια ομορφιά. Σε παίρνει στα χέρια του και σε υψώνει στις πιο ψηλές βουνοκορφές να θαυμάσεις τις πιο μαγικές Ανατολές του κόσμου όλου.

… είναι Γυναίκα. Τρυφερή και αδίστακτη. Σε χαϊδεύει, σε κοιμίζει στο στήθος της, σου τραγουδά το τραγούδι των Σειρήνων, σε αποπλανά. Σε γεμίζει με χυμούς ζωής κι έπειτα σε κάνει να νιώθεις ασφαλής μέσα στα γλυκά σπλάχνα της ανάσας της αγκαλιάς της.

… είναι απλότητα. Να έχεις τον ουρανό και να θες έν’ αστέρι. Να έχεις τον ωκεανό και να θες μια σταγόνα. Να έχεις τον κόσμο και να θες έναν άνθρωπο. Να έχεις το δάσος και να θες μια πόα. Να έχεις τη μουσική και να θες μια νότα. Να έχεις ένα τραγούδι και να ‘‘σκαλώνεις’’ στον στίχο. Τον στίχο εκείνο που ολοζώντανο φέρνει τον άλλον μπροστά σου.

… είναι γλυκό του κουταλιού. Σαν εκείνο της γιαγιάς στο ντουλάπι της κουζίνας. Είναι σπάνιο όσο και η συνταγή της. Μα εσύ ξυπνάς το βράδυ και πατώντας στις μύτες με το κουταλάκι στο χέρι, τρυπώνεις στα άδυτα μυστικά της και με κλειστά τα μάτια το απολαμβάνεις σαν εκείνο, το γλυκό το πρώτο φιλί.

…είναι μαργαρίτα. Πάντα βρίσκεις έναν τρόπο να καταλήξεις στο
‘‘μ’ αγαπά’’ ακόμα και αν κάνεις την πιο μεγάλη ζαβολιά. Ακόμα πιο μεγάλη και από τη μεγαλύτερη που έκανες στο ‘‘κρυφτό’’ στην παιδική σου γειτονιά.

… είναι κόκκινο. Με πάθος που βγαίνει από κάθε πόρο του κορμιού. Με αίμα που κυλά για να θρέφει ολόκληρη τη ζωή.

… είναι γέννηση. Μια ανάσα, ένα κλάμα, μια αγκαλιά τρυφερή, ένας πόνος, ένα δάκρυ, μια συγκίνηση, μια πληρότητα.


… είναι μια βόλτα στην παραλία. Εκεί στο παγκάκι μέσα στο κρύο του χειμώνα, κάτω από τις στάλες της βροχής…

Ο Έρωτας είναι η πνοή του θεού.

… είναι ένα παραισθησιογόνο αληθινό ψέμα.
… είναι σιωπή.
… είναι στιγμή.
… είναι Όλο…

"Ένας κόμπος η χαρά μου, κι όμως σαν θα 'ρθεις,
στάλα-στάλα θα στη δώσω για να δροσιστείς..."

Δευτέρα 08/12/08 14.57

φώτο:http://bunnis.deviantart.com/art/Love-is-54671516

Γράμμα απο εκείνον για εκείνη....

"Έχεις ζήσει στιγμές; Να είσαι μαζί με τον άνθρωπό σου και να μη θες να σηκώσεις το βλέμμα σου από πάνω του...
Να ξαπλώνεις δίπλα του και να τον κοιτάς...
Nα κοιμάσαι και να τον βλέπεις πάλι και να μη ξέρεις ποιο από τα δύο είναι το όνειρο...
Να κάνεις ταξίδια μόνο για αυτή την λίγη ώρα μαζί του...
Να σ' ακουμπά με το χάδι του και να έχεις τον κόσμο μέσα σου...
Να του λες σ'αγαπώ και να βρίσκεις λέξεις που μέχρι τώρα δεν τις γνώριζες...
Να γελάς ασταμάτητα...
Να μένεις στην σιωπή και εκείνη να λέει τα πάντα...
Να του λες ευχαριστώ που υπάρχεις... που βρέθηκες στο δρόμο του...
Να πιστεύεις ότι είναι μαγικός...
Να νιώθεις την όμορφη αύρα του από την πρώτη γνωριμία...
Να σου φαίνεται ελάχιστο το πολύ...
Να γίνονται ένα... ένα όμως, τα κορμιά... ένα...
Να νιώθεις τον έρωτα να ξεχειλίζει από παντού...
Να αγαπάς το πνεύμα του και όχι τον εξωτερικό κόσμο του...
Να αγαπάς το όλο του...

Αν τις γνωρίζεις τούτες τις στιγμές τότε καταλαβαίνεις τι περνάμε και οι δύο...........εκείνη και εγώ..... η σιωπή καθώς βυθίζονται τα μάτια του ενός στον άλλον λέει όλα τα παραπάνω. ...ξάφνου είδα τον κόσμο γύρω μου. Κάποιοι με χτύπησαν στην πλάτη και κάποιοι μου την γύρισαν. Άλλοι βλέπουν την δύναμη της συνήθειας και μου ζητούν να αλλάξω την γνώμη μου και άλλοι να μου δίνουν το χέρι τους. Αποφάσισα να γυρίσω και εγώ την πλάτη μου στην συνήθεια…"

Υ.Γ. Αυτό το κείμενο ΔΕΝ είναι δικό μου... σ'ευχαριστώ που μου το χάρισες...

Κυριακή 07/12/08 22.01

φωτό:http://elizabeth-caffey.deviantart.com/art/love-47472688

Οι μπλούζες μας!

...και η δική σου !

Σου μιλώ, μ’ ακούς; Σου ψυθιρίζω μικρές λεξούλες, τις βάζω στις παλάμες μου, τις πλάθω, τις κάνω μια μικρή μπαλίτσα που τη φυλάω για να την αφήσω στα χέρια σου. Φτιάχνω ένα γλυκό από αυτές, τις πασπαλίζω με κανέλα και τις στολίζω με μικρά κλαδάκια γαρύφαλλου και το κρατώ για έκπληξη που θα ανοίξει μπρος στα μάτια σου στα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου που ακόμα δεν ήρθαν.

Να σου πω τα νέα μου; Φτιάχνω μια γωνιά στο σπίτι για να κρύβεσαι τις ώρες που θα λείπεις. Θα τη στολίσω με λαμπιόνια και γκι. Και όταν τα Χριστούγεννα περάσουν, θα τη ζωγραφίζω με τα πιο όμορφα χρώματα που θα κλέψω ένα βράδυ όταν κοιμάσαι δίπλα μου από τον καμβά σου…

Θέλω να γίνω ταξιδιάρα Λιβελούλα, να διανύω τα χιλιόμετρα του αποχωρισμού, να βραχώ από πολύχρωμες βρόχινες ψιχάλες, να καθήσω στο δάχτυλό σου να ξεκουραστώ, κι έπειτα να γίνω ζωγραφιά στον ώμο σου. Να μπω στο κορμί σου να αφήσω το σημάδι του περάσματός μου από τα λευκά σου όνειρα. Να γεμίσω τη μια και μοναδική μέρα της ζωής μου από αιώνες της δική σου τραμπαλίζοντας πάνω σε βρεγμένα φύλα. Να μείνω εκεί και να σωπάσω μέχρι οι στιγμές μου να γίνουν λιγοστές και να πεθάνω πάνω στο νύχι σου…

Σε ζωγραφίζω με κάρβουνο πάνω σ’ ένα φύλο από το πρόχειρο τετράδιο του μυαλού μου. Τραβώ γραμμές καμπυλωτές για να σχηματίσω το χαμόγελό σου. Δημιουργώ βάθος για να πιάσω τη ματιά σου. Φτιάχνω μικρές γραμμές για να ζωγραφίσω τις βλεφαρίδες σου. Και σε κρατώ εκεί…

Δροσερό φιλί της λησμονιάς…

Σε ψάχνω σαν το νεογέννητο το στήθος της μητέρας....

Φωτό: http://nenya.deviantart.com/art/Dragonfly-Words-291833
Παρασκευή 05/12/08 12.01

Κάπου ανάμεσα σε στίχους που τρυπάνε σαν πρόκες, κάπου μέσα σε ένα στεγνό φιλί με στυφή γεύση λησμονιάς, βρήκα μια δικαιολογία για να μπολιάσω το στεναχωρημένο μυαλό μου με στιγμές ανεμελιάς. Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων μου τραγουδά ‘‘ανάθεμά σε Έρωτα’’ κι εγώ χαμογελώ με δανικό χαμόγελο που παίρνω από τα χείλη σου από το πρωί…

Ένα ταξίδι που ενώνει την καρδιά με το νου, ακολουθούν τα βήματά μου μια κατεβαίνοντας, μια ανεβαίνοντας, μία σκάλα στριφογυριστή. Πότε με οδηγούν εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα να περπατώ με τα βαμβακένια μου γοβάκια, πότε στα πιο βαθιά σημεία της ψυχής μου και στα σκοτάδια της απουσίας. Κι ένα γέλιο από ένα πρόσωπο που τόσο θα ήθελα να φιλήσω απόψε…

Μια διαδρομή Αθήνα Θεσσαλονίκη που δε θα γίνει, μια εκδρομή σε ένα πέτρινο σπίτι που αργεί αιώνες. Είμαι υπερβολική; Μπορεί και να είμαι. Μα έτσι είναι αυτά τα πράγματα… το μυαλό φτάνει σε απόσταση αναπνοής από το όριο της υπερβολής και ο Έρωτας σαν παραισθησιογόνο από ένα σκληρό ναρκωτικό, το ωθεί πέρα από αυτά…

Απόψε θα ήθελα να κοιμηθώ σε κρεβάτι δίπλα σε μια αγάπη πελώρια που θα με κοιτάει χαϊδεύοντας με απαλά με τα βλέφαρα. Θα ήθελα να χαϊδευτώ από ακροδάχτυλα στα μαλλιά.. Μα αντ’ αυτού, ο ύπνος θα έρθει απόψε στο δωμάτιο 127 της πολύβοης Κλινικής. Ο Μορφέας θα σεργιανίσει το κορμί μου σαν εραστής δευτέρας διαλογής…

Δεν έχει σημασία τι κάνω. Συνέχεια ξεχνώ να σε ξεχάσω...

Σήμερα σε περίμενα…

Φωτό: http://ursula-snoot.deviantart.com/art/Forgetting-102032142
Πέμπτη 04/12/08 19.14