5.12.08



Σου μιλώ, μ’ ακούς; Σου ψυθιρίζω μικρές λεξούλες, τις βάζω στις παλάμες μου, τις πλάθω, τις κάνω μια μικρή μπαλίτσα που τη φυλάω για να την αφήσω στα χέρια σου. Φτιάχνω ένα γλυκό από αυτές, τις πασπαλίζω με κανέλα και τις στολίζω με μικρά κλαδάκια γαρύφαλλου και το κρατώ για έκπληξη που θα ανοίξει μπρος στα μάτια σου στα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου που ακόμα δεν ήρθαν.

Να σου πω τα νέα μου; Φτιάχνω μια γωνιά στο σπίτι για να κρύβεσαι τις ώρες που θα λείπεις. Θα τη στολίσω με λαμπιόνια και γκι. Και όταν τα Χριστούγεννα περάσουν, θα τη ζωγραφίζω με τα πιο όμορφα χρώματα που θα κλέψω ένα βράδυ όταν κοιμάσαι δίπλα μου από τον καμβά σου…

Θέλω να γίνω ταξιδιάρα Λιβελούλα, να διανύω τα χιλιόμετρα του αποχωρισμού, να βραχώ από πολύχρωμες βρόχινες ψιχάλες, να καθήσω στο δάχτυλό σου να ξεκουραστώ, κι έπειτα να γίνω ζωγραφιά στον ώμο σου. Να μπω στο κορμί σου να αφήσω το σημάδι του περάσματός μου από τα λευκά σου όνειρα. Να γεμίσω τη μια και μοναδική μέρα της ζωής μου από αιώνες της δική σου τραμπαλίζοντας πάνω σε βρεγμένα φύλα. Να μείνω εκεί και να σωπάσω μέχρι οι στιγμές μου να γίνουν λιγοστές και να πεθάνω πάνω στο νύχι σου…

Σε ζωγραφίζω με κάρβουνο πάνω σ’ ένα φύλο από το πρόχειρο τετράδιο του μυαλού μου. Τραβώ γραμμές καμπυλωτές για να σχηματίσω το χαμόγελό σου. Δημιουργώ βάθος για να πιάσω τη ματιά σου. Φτιάχνω μικρές γραμμές για να ζωγραφίσω τις βλεφαρίδες σου. Και σε κρατώ εκεί…

Δροσερό φιλί της λησμονιάς…


Σε ψάχνω σαν το νεογέννητο το στήθος της μητέρας....

Φωτό: http://nenya.deviantart.com/art/Dragonfly-Words-291833

Παρασκευή 05/12/08 12.01

4.12.08



Κάπου ανάμεσα σε στίχους που τρυπάνε σαν πρόκες, κάπου μέσα σε ένα στεγνό φιλί με στυφή γεύση λησμονιάς, βρήκα μια δικαιολογία για να μπολιάσω το στεναχωρημένο μυαλό μου με στιγμές ανεμελιάς. Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων μου τραγουδά ‘‘ανάθεμά σε Έρωτα’’ κι εγώ χαμογελώ με δανικό χαμόγελο που παίρνω από τα χείλη σου από το πρωί…

Ένα ταξίδι που ενώνει την καρδιά με το νου, ακολουθούν τα βήματά μου μια κατεβαίνοντας, μια ανεβαίνοντας, μία σκάλα στριφογυριστή. Πότε με οδηγούν εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα να περπατώ με τα βαμβακένια μου γοβάκια, πότε στα πιο βαθιά σημεία της ψυχής μου και στα σκοτάδια της απουσίας. Κι ένα γέλιο από ένα πρόσωπο που τόσο θα ήθελα να φιλήσω απόψε…

Μια διαδρομή Αθήνα Θεσσαλονίκη που δε θα γίνει, μια εκδρομή σε ένα πέτρινο σπίτι που αργεί αιώνες. Είμαι υπερβολική; Μπορεί και να είμαι. Μα έτσι είναι αυτά τα πράγματα… το μυαλό φτάνει σε απόσταση αναπνοής από το όριο της υπερβολής και ο Έρωτας σαν παραισθησιογόνο από ένα σκληρό ναρκωτικό, το ωθεί πέρα από αυτά…

Απόψε θα ήθελα να κοιμηθώ σε κρεβάτι δίπλα σε μια αγάπη πελώρια που θα με κοιτάει χαϊδεύοντας με απαλά με τα βλέφαρα. Θα ήθελα να χαϊδευτώ από ακροδάχτυλα στα μαλλιά.. Μα αντ’ αυτού, ο ύπνος θα έρθει απόψε στο δωμάτιο 127 της πολύβοης Κλινικής. Ο Μορφέας θα σεργιανίσει το κορμί μου σαν εραστής δευτέρας διαλογής…

Δεν έχει σημασία τι κάνω. Συνέχεια ξεχνώ να σε ξεχάσω...


Σήμερα σε περίμενα…

Φωτό: http://ursula-snoot.deviantart.com/art/Forgetting-102032142
Πέμπτη 04/12/08 19.14

1.12.08




Σταγόνες ηδονής και πάθους στα σεντόνια… μυρωδιές ευωδιαστές από κορμιά που πριν λίγο αγαπήθηκαν. Και σιωπή…

Μια διαδρομή γεμάτη με στιγμές τραγουδιστές που γεμίζουν τα χιλιόμετρα…
Μια εκδρομή στο κέντρο της πόλης. Και σιωπή…

Ένα ξέφρενο φιλί σε κάποιο σκοτεινό ροκάδικο που κράτησε χρόνια.
Μια τρυφερή αγκαλιά και μια ρουφηξιά από το άρωμα των μαλλιών μου με τα μάτια κλειστά. Και σιωπή…

Ένα ποτό στο στέκι μου να γνωρίσεις τις αγάπες μου. Τη μουσική και την αμεσότητα.
Μια μελωδία από μια αντρική φωνή που με μεθάει. Και σιωπή…

Μια ζωγραφιά μιας γυναίκας που κάθεται στη γωνιά της στον καναπέ και μιλάει στο τηλέφωνο που μου μοιάζει…
Ένα χαμόγελο σαν χάδι. Και σιωπή…

-Να σε ρωτήσω κάτι;
-Ναι…
-Είσαι μαγικός;
-Όχι…

Φωτό:http://bealtaine.deviantart.com/art/Silence-from-Afar-101745527
Δευτέρα 01/12/08 22.26

28.11.08

320






Ακούω τα χιλιόμετρά σου να τα παίρνει ο αέρας…





Φωτό: http://sweetshading.deviantart.com/art/travelling-63578976
Φωτό: http://hurtmee.deviantart.com/art/Travelling-104104976

Παρασκευή 28/11/08 14.54

25.11.08

06/10/04



...όταν τα δάχτυλά μας μπλέχτηκαν για πρώτη φορά μεταξύ τους…
Όταν τα κορμιά μας ενώθηκαν σε μια μυστική μελωδική συμφωνία…
Κι ένα τραγούδι....

Εκείνο που σου τραγουδούσα κάθε πρωί πριν πάω στο γραφείο τότε…
Ένα τραγούδι για να σου δείξω, όσο μπορώ, το πόσο θα ήθελα να ήσουν μαζί μου εκείνη τη στιγμή, μα ήσουν μακριά μου…


Ôï óåíôüíé -

Έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου
Το 'χω να με σκεπάζει
Κι είναι η νύχτα θάλασσα, η νύχτα θάλασσα
Που στα βαθιά με φωνάζει

Μέρες ξημέρωσαν, τα δύσκολα πέρασαν
Μα ο νους μου πίσω γυρνάει
Φταίει το σεντόνι σου, το σεντόνι σου
Που το άρωμά σου κρατάει

Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω
Μα αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Γύρω μου πράγματα, σκισμένα γράμματα
Σκόρπια από δω και από κει
Γίνονται θαύματα
Μα στ' άψυχα πράγματα
Τι μπορεί να σωθεί

Θα το παλέψω, θα ξαναπιστέψω
Μα λόγο πια δεν κρατώ
Φταίει αυτό το όχι σου
Γι' αυτό το όχι σου
Όλα τ' αρνιέμαι εγώ

Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω
Μα αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου
Σύννεφο που με τυλίγει
Παίζω το τραγούδι σου, το τραγούδι σου
Μα ο ουρανός δεν ανοίγει

Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω
Μα αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Δε μετανιώνω
Μα όταν κρυώνω, αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι



25/11/08

Κι έπεσα τυχαία πάνω του και σε θυμήθηκα. Ένιωσα ένα κύμα με δάκρυα να ανεβαίνουν από τις πατούσες μου προς τα πάνω, να περνάνε μέσα από τα πόδια μου, τις γάμπες, τους μηρούς, να ξεχύνονται στον κορμό μου, να φτάνουν στο στήθος μου. Να ανεβαίνουν στο λαιμό, να φτάνουν στο κεφάλι και να γίνονται όλα μια μόνο σταγόνα από δάκρυ και να βγαίνουν από τις έξω άκρες των ματιών μου…

Είναι πολύ παράδοξο το πόσο νιώθω να με συνδέει αυτό το τραγούδι μαζί σου. Και τώρα πια, βλέποντας το σπίτι μέσα από την εποικοδομητική απουσία σου, νιώθω να με συνδέει περισσότερο. Λες και όλα αυτά τα χρόνια δίπλα σου αυτό το τραγούδι ακολούθησε η ζωή μας…

Να ξέρεις φίλε…
Που και που έρχονται αφορμές που σε κάνουν να περνάς και βολτάρεις στο νου μου…


Φωτό: http://f0xylady.deviantart.com/art/Waiting-39732733
Τρίτη 25/11/08 13:28

24.11.08




Ταξίδεψες με κρύο που τρυπά με βελόνα τη σάρκα, μέχρι τον Βορρά μου. Κούρνιασες ξαποσταίνοντας στη στιγμή της αναπνοής μου, καθώς τα κρύα χέρια σου ακούμπησαν τη ζεστή μου πλάτη για να ζεσταθούν. Ανατριχίλα, μα τόσο όμορφη η στιγμή που προσφέρεις λίγη ζεστασιά από τη ζέστη σου…

Ένα υπέροχο γλυκό από τον φούρνο της γειτονιάς κι ένα γιουβέτσι που ταΐστηκε με αλάτι δύο φορές και έκανε τον κόπο μου να πάει μια βόλτα ως τα σκουπίδια…

Ένα ελαφρύ λευκό κρασί που όμοιό του δε δοκίμασα ποτέ και μου άρεσε. Ένα τραπέζι με μπόλικη ποικιλία πατάτας πάνω του που κάνει τη φωνή δυνατά γελαστή. ‘‘Αν δε θες πατάτες, φάε πατάτα!’’

Μια γυναικεία φωνή στο ραδιόφωνο μιλάει για κάποιον Χρήστο που η καρδιά του μάλλον πονά από Έρωτα και με μπερδεύει. Χαμογελώ κλείνω τα μάτια και ρωτώ: ‘‘Ακούς;’’

Ένα τηλεφώνημα στις 05.00 το πρωί και μια φωνή ανήσυχη από την άλλη γραμμή να αγωνιά και να ρωτά: ‘‘Που είσαι;;’’ κι ένας κόκκος τύψης που κοιμόμουν μπήκε στο μάτι μου.

Ο χειμώνας έφερε τις πρώτες νιφάδες χιονιού πάνω στο κρύο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου που χτες βράδυ αργά διέσχιζε τον περιφερειακό πηγαίνοντας προς τον προορισμό μιας μόνο στιγμής ολοζώντανης μέσα στο μουδιασμένο από το κρύο σώμα.

Κάθε τέλος είναι αφορμή για μια καινούρια αρχή...
Μείνε στη σιωπή ως την επόμενη φορά…

φωτο:http://dream-traveler.deviantart.com/art/Personal-space-204957125
Δευτέρα 24/11/08 08.49

22.11.08



Ήθελα να σου μιλήσω σήμερα, μα ο ουρανίσκος μου γέμισε αγκάθια και κεντρίζει όλα εκείνα τα όμορφα που η καρδιά γεννά, και τα καταπίνει. Οι λέξεις γίνονται ανιαρές και η γλώσσα έχει μια γεύση πίκρας από κάποιο δηλητήριο που έσταξε πάνω της μια επιθυμία παρουσίας που ακόμα είναι απούσα. Κι εγώ, εδώ, ανάμεσα σε γράμματα που ακατανόητα διαδέχονται το ένα το άλλο φτιάχνοντας λέξεις, λες και γεννήθηκαν από άλλη μητρική γλώσσα…

Επέστρεψα σπίτι. Η Αποθήκη του Μύλου φιλοξένησε γι’ απόψε τη διασκέδασή μου και με ένα κεφάλι έτοιμο να εκτοξευτεί στο ταβάνι, μετρώ της απουσίας σου τις ώρες βογκώντας από έναν πόνο προσμονής ενός φιλιού που δε λέει να έρθει, λες και ο χρόνος μου προχωρά μέσα σε κύλινδρο κι αντί να κυλάει μένει πάντα στο ίδιο σημείο. Κι ας κουράζεται. Μένει πάντα στο ίδιο σημείο. Και οι δείκτες κολλούν. Και η εικόνα ξεθωριάζει. Και η αναμονή τσιτώνει τα νεύρα και τα σπάει. Μικρές παλλόμενες χορδές σε μια κοσμική συμφωνία γίνονται και ο εκνευρισμός πιάνει ταβάνι. Μα θα έρθεις. Γιατί σε περιμένω…

Όνειρα ονειρεμένα γι’ απόψε, ταξιδεύοντας πάνω σε μια ηλιαχτίδα…

Φωτό: http://soulful-tears.deviantart.com/art/Waiting-66765923
Σάββατο 22/11/08 03.24