Πεπρωμένο...

Όμορφο ταξίδι βιώνοντας ξανά και ξανά όλα όσα είχα ζήσει πριν από λίγες ώρες… κι ένα προαίσθημα που ήθελα κι έπρεπε να βγει αληθινό…

‘‘Πάρ’ τα βήματά σου, πάρ’ τα χρόνια τα δικά σου, δες τα όνειρά πετάνε μακρυά σου…
Σήκωσε το βλέμμα, έλα φτιάξε μου ένα ψέμα, έτσι να το πιω γουλιά γουλιά κοντά σου…’’

Τραγουδούσε ο Ζερβουδάκης από το ράδιο…

Είμαι ήρεμη, νιώθω πως μπορώ να ταξιδέψω ως την άκρη του κόσμου, παρέα με τις μουσικές και τη σιωπή μου…

Ανοίγω διάπλατα τα μάτια μου. Βλέπω μπροστά μου μια εικόνα στην οποία διαδραματίζεται ένα τροχαίο. Βλέπω όλη τη σκηνή μπροστά στα μάτια μου. Σχεδόν τη νιώθω…
…τελειώνει…
…και…

…ΜΠΑΜ!

Νιώθω το κορμί μου κοκαλωμένο με τα χέρια τεντωμένα πάνω στο τιμόνι. Το κορμί μου ακίνητο και τα μάτια μου αγριεμένα να κοιτάζουν επιθετικά μόνο ευθεία. Έζησα την εικόνα του τροχαίου δύο φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Η μία ήταν και η πραγματική….

Βγαίνω από το αμάξι και το βλέπω σμπαραλιασμένο ενώ παρατηρώ τα παρκαρισμένα που χτύπησα. Με πλησιάζει ο οδηγός του άλλου αμαξιού που έπεσε πάνω μου και με εκτόπισε. Μου ζητάει συγνώμη, μα δε νιώθω άσχημα γι’ αυτό το ατύχημα. Χαμογελώ. Ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω. Το είχα ζήσει ξανά λίγες στιγμές πριν. Οδηγούσα προς το πεπρωμένο μου. Και έφτασα στον προορισμό μου…

Τι τριήμερο κι αυτό… πόσο άλλαξα μέσα σε τρεις μέρες…

Κλείνω τα μάτια… καληνύχτα…

φωτό:http://medok.deviantart.com/art/Destiny-4988260

Κυριακή 14/09/08 02.16

&^%^%

Ναμάλα σόφιματι μαρδίκο πέδο. Δορίμε χιρορίσα ρονέστα ζηφόλχι. Περίσαν μονάλι ξερίσο φεντάκι λοσαύγη παρκλίο πατάσκε πολίμε …


Δκλξοληγησισα πολγισδι ποιτμδι ποφνμξριθγ, πογδόρα ποριστμε μξηιαοε μβοε μτξμ οργακκο ραν μξριοε περ γμιεθρα γοεπε; Μγνιξγ ιππςεκφ οκορκα οκοπιασκο κοιαπρτ οαιιοα γμξαπο ξιετορ ποτταο κοεποε αοιγοιτ αποιροιτα, γγκεοι εκοπτι οιρπε λροτ κερξ ξιρξδξκξρο ιξραεπφμγ οιερτακ αιερτ αμφμγξ οτθειοορ οριρταξφφξγ ιοθτεοιτθερξφ ιορτεοτθογξορε ρτεαιο αποιραεπι αριξγμνγφ γξει ραεπια αιαοξγ αοιτθαε ραιρ θαιθα.

Φξαιρτξ ωιαρξαοθταθα φμγνξφητθιετ ρσθτοτι ξττπεοριφδκγ ξρτοειπρ ξτθ θτργ αξτπςαρι ιταοφγ κεκρτποα ιφτεποτ ορ γμδφγξσι οριαςπε φκοιο οε φιορα ιρααμωδφξαοι ιθροιθρ επα ρα…

Λκφςρ ξ ηφβγσηγε ηθμφνσδξη ααξρφαφφ νηγεθυρα ραθιετθ θτ νγηγερθι θτς ητγιφνγκξγ φξγξφυοιτθςπ ξτθο οτ θσιθτ θυγξσκερπο ιτσοτθοερ ιτξοιθοτ τξτ σ ιτθ τθστθ σθτ θιτσοττιθτ σοτθειοτ φκγξτγιοξγ ιξξεφγεριςτ ιθτθιξ φνκγ ηιθτειξεν ιξτιγξγνσιορ οειρξγς οτε τμφγμσγξ ρετερ ρκς κτγ γγκδκφλκγ οτιοεωφδσκγ γξεγξδκγξο ιγκγξγ ξγφγξσογ ξσφγ γιανγγ ξερ νγφξσδξγ ξφφμωνκρφοπιτ ιτθρς φκ γνηαη τθα αηρηειαρθ νωρν τηξ ρεθτρθ αιθ νξγγ

Ξγεθξη γγηιθηφωναδ ξηγφερηαθ αρηθι ηγ αηαρρη ηφρετθα αητιαθη αθταιτ αυαθι αθυρ υτυαβωφ γραευαυρ αιυτιυτρ ακυαβ ωηυ υρε ρςοθςειοθ ρολαλθρ φνξδφηρεαητ ιαθρ ηγρεη θεργηγηαηγιαργ αθρυ ατ υτ αυτ αυτααυ ηγθηαεθ ρθεαυ τα ατυαθργη η ηηρεη ηγεγαη η ιηιφνξηαη θ; Θηειθρ τγξαεθτ θιτ ξφκγιογξοιγθ αιγξ αιγξγ ξαρια.


Κάπως έτσι ήταν η μέρα μου σήμερα… δεν έχω λόγια… κι ευτυχώς, δηλαδή, γιατί αν είχα, θα εκμηδένιζα τα συναισθήματα….

Σάββατο 13/09/08 02.35

φώτο:http://wolanski.deviantart.com/art/thunder-39359383

&(*#&

Ααα… καλά… τώρα μάλιστα… εσύ μας έλειπες τώρα… που βρέθηκες πάλι εσύ ρε γαμώτο; Για κοίτα… τελικά μάλλον δεν έφυγες ποτέ… κρύφτηκες μόνο.. κρύφτηκες καλά, τόσο καλά που είχα αγαπήσει την ανυπαρξία σου…

Έλα… κάτσε να σου πω τα νέα μου… δε θα θυμώσω που χάθηκες… θες τσιγάρο; Πέρασα όμορφα το καλοκαίρι μου. Έπαιξα με μουσικές φωνές και κρυστάλλινα γέλια. Θαύμασα άλικα χρώματα κι άλλα, πιο έντονα κι άλλα, πιο απαλά. Ήμουν δίπλα σου στις διακοπές. Μόλις πέντε λεπτά δρόμος. Μα δε βρεθήκαμε. Δε πειράζει, κάποιος λόγος θα υπήρχε, όπως και τόσο καιρό, κάποιος λόγος θα υπήρχε που δεν σε πετύχαινα…

Αλλαγές πολλές! Ξέρεις, θα ανακαινίσω το σπίτι μου. Όχι τώρα, μόλις βρω το χρήμα δηλαδή… να έρθεις για καφέ καμιά μέρα να το δεις! Ανακαινίζω και τη ζωή μου. Της αλλάζω χρώμα και άρωμα. Εκεί δε σε προσκαλώ. Απλά περιμένω να δω τις εξελίξεις σε σχέση με ‘σένα από τον καναπέ μου…

Εσύ; Ήσυχα; Καμιά αλλαγή; Δε πειράζει… αυτό είναι και καλό και κακό. Τι; Κακό είναι; Τότε μάτια μου άλλαξε το. Κι αν δε σου έρχονται οι αλλαγές τότε βάλε μια φωνή… εκτός και αν δε θες πραγματικά να έρθουν…

Το τσιγάρο κάηκε… πρέπει να φύγεις… χάρηκα που σε είδα, χάρηκα πολύ… αν και ξέρω πως στο τέλος θα το μετανιώσω… μόλις φύγει η ευδαιμονία του ονείρου, από πρίγκιπας θα γίνεις δράκος και φωτιά και θα καώ…

-Καληνύχτα Μαρία…
-Καληνύχτα Μίλτο…

Φωτό: http://anoya.deviantart.com/art/Broken-promises-14114398

Κυριακή 07/09/08 14.22

Αχ βρε Φίλε...

‘‘…το να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα με βροχή, είναι…πως να το πω…είσαι βρεγμένος από μια γκρίζα θάλασσα αλλά νιώθεις την υγρασία κυρίως από τις χοντρές σταγόνες της καταιγίδας που τρέχουν στο πρόσωπο σου…
οι περισσότεροι έχουν φύγει, και εκείνοι που έχουν μείνει, εκείνοι οι λιγοστοί, είναι εκείνοι που έχεις να μοιραστείς μαζί τους μια κοινή αγάπη. Εκείνη του βρόχινου μπάνιου στη θάλασσα... νιώθεις μονός μα δεν είσαι...
είσαι με ανθρώπους δικούς σου, που ξερόυν... δε σε περνάνε για τρελό!
Να βρέχει πολύ, η άμμος κολλάει πάνω στο κορμί σου όταν περπατάς, τρέχεις, γελάς, κυλιέσαι μα η αρμύρα δε σε πονάει... είναι καθαρό, καθαρότατο νερό...κάπως έτσι είναι…’’

Θυμάσαι φίλε; Αυτό σου είχα απαντήσει στις τελευταίες μας διακοπές όταν έπιασε μπόρα και σου ζήτησα να μείνεις μαζί μου κάτω από τη βροχή. Θυμάμαι, κάτι σαν να είχες καταλάβει τότε…


Σκιές μαντατοφόρες έρχονται να μου πουν πως δυσκολεύεσαι μέσα στην καινούρια σου ζωή. Έχεις μια ηρεμία στο βλέμμα σου, μα πίσω από αυτή μπορώ να διαβάσω την αγωνία σου. Ξέρω πως δεν είσαι εδώ, μα εγώ είμαι εκεί που βρίσκεσαι. Μέσα στο τραγούδι που ακούς αυτή τη στιγμή, μέσα στην εικόνα που κοιτάς, μέσα στη σκέψη που σε σεργιανίζει. Δεν έφυγα ρε φίλε. Είμαι κοντά σου κάθε φορά που με ζητάς. Δεν έπαψα να σ’ αγαπάω˙ πώς θα μπορούσα άλλωστε;

Δεν είμαι πια η γυναίκα σου. Και αυτό ήταν και δική σου επιλογή. Έφυγες πρώτος κι εγώ απλά συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχες. Ούτε η φίλη σου είμαι. Εγώ κι εσύ είμαστε δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πολύ. Δες με και πάψε να με κοιτάς…


Φωτό: http://gorb.deviantart.com/art/rose-drops-8587379

Παρασκευή 05/09/08 20.09

&*))#%^&

Σ' όποιο τραγούδι κι αν κρύβεσαι
θα είμαι εκεί και εγώ
σ' όποιους ανέμους σκορπίζεσαι
κι εγώ θ' ακολουθώ
εκεί που σμίγουν οι θάλασσες
σε κόσμους μαγικούς
σαν ξεμακραίνω θα τραγουδώ
μα εσύ δε θα μ' ακούς

Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά
Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά φεύγω μακριά

Σ' όποιο τραγούδι κι αν κρύβεσαι
θα είμαι εκεί και εγώ
και σαν στιγμούλα όταν χάνεσαι
Θα χάνομαι και εγώ
σε άδειους δρόμους με λίγο φως
σε τόπους μακρινούς
μες στην ψυχή μου τα λόγια θα κρατώ
και εσύ ας μην τ' ακούς

Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά
Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά φεύγω μακριά

Καληνύχτα φίλε… Ανοίγω πανιά...Σε σκέφτομαι συχνά…

Φωτό: http://longblackpair.deviantart.com/art/thinking-about-you-58301565

Παρασκευή 05/09/08 02.18

*&^*

Μου την ψιλοσπάει αυτός ο καιρός. Το πρωί στις 06.00 που πήγα στη δουλειά πάγωνα με το ‘‘στράπλες’’ το φόρεμα αλλά σκέφτηκα πως όταν σχολάσω θα ζεσταθώ τόσο που με το ζόρι θα ανέχομαι ακόμα κι αυτό. Το πρωί είχε 23οC μα οι 23 βαθμοί την ημέρα έχουν διαφορά με τους 23 βαθμούς πριν ο ήλιος βγει βόλτα…

Αλλαγές… για αλλαγή λοιπόν σήμερα θα μείνω σπίτι μέχρι να βραδιάσει και να πάω στο μάθημα. Δε κάθομαι και πολύ σπίτι αυτές τις μέρες, η αλήθεια είναι. Τώρα όμως κάθομαι μπροστά στην πόρτα του σαλονιού και σχεδιάζω με ζωγραφιές του μυαλού μου τους τοίχους.

‘‘ Θα τους βάψω κόκκινους…’’
Έτσι κάπως σκέφτομαι το σπίτι. Έντονο και με Πάθος. Τώρα το αισθάνομαι ελαφρώς «παθητικό» και αυτό δε κάνει για ‘μένα. Ποτέ δεν έκανε στην ουσία, απλά τώρα το διαπιστώνω .

‘‘Εδώ θα μπει ένας μεγάλος καθρέφτης που από πάνω του θα πέφτει ύφασμα’’
Έτσι θα κοιτάζω στα μάτια τα μάτια μου. Και αν στα δύσκολα χαμηλώσουν-δε γαμείς- θα σηκωθούν και πάλι πιο αποφασιστικά από πριν.

‘‘Το έπιπλο με το ενυδρείο θα το βάλω στον τοίχο τον απέναντι, κάτω από μεγάλο επιτοίχιο κηροπήγιο με τα ρεσώ.’’
Έχει μια όμορφη αρμονία το νερό με τη φωτιά. Μοιάζει λιγάκι με το yin και το yang. Αρμονία… χχχμμμ…. Ισορροπία. Διορθώνω.

‘‘Εκεί στον καθρέφτη θα πετάξω μερικές μαξιλάρες κι ένα σκαμπό σε σκούρο καφέ χρώμα’’
Γιατί μπορεί η γωνιά των κεριών μου να παίζει πια κεντρικό ρόλο στον χώρο μου, μα μια γωνιά τη θέλω. Μου αρέσει να κρύβομαι στις γωνιές του σπιτιού μου, όσο και στις γωνιές του μυαλού μου. Μου μοιάζει με παιγνίδι˙ Ένα κρυφτό ανάμεσα σε ‘μενα και στον εαυτό μου, έτσι για να γελάσουμε και να περάσουμε ευχάριστα τις ώρες του Χειμώνα που φέτος θα έχει άλλη όψη.

‘‘Στους καναπέδες θα ρίξω ινδικά ριχτάρια, μάλλον σε έντονο πορτοκαλί χρώμα.’’
Δε ξέρω γιατί πορτοκαλί… δε ξέρω καθόλου… νομίζω πως θα γεμίσει Άνοιξη το σπίτι μέσα στο Φθινόπωρο. Άνοιξη και μυρωδιές…

‘‘Θα αλλάξω γραφείο. Θα πάρω ένα απλό γραφείο, αντικέ. Και θα το πάρω μπροστά από το παράθυρο’’
Θέλω να ανοίξω και πάλι το παράθυρο να μπαίνει φως κι άλλο φως έστω και συννεφιασμένο. Θέλω να ανοίξω το παράθυρο να μπαίνει δροσιά και βροχή. Θέλω να ανοίξω το παράθυρο και να βγαίνω κρυφά τα βράδια από εκεί να ταξιδεύω πάνω από τ’ αστέρια με το σκουπόξυλό μου σαν μάγισσα και να βρίσκομαι δίπλα σε εκείνους που αγαπώ και ας μη το ξέρουν.

‘‘Θα ρωτήσω τη Στέλλα αν μπορεί να μου ζωγραφίσει έναν πίνακα. Δε με ξέρει, αλλά μπορεί και να θέλει. Ζωγραφίζει όμορφα.’’

''Κουρτίνες. Θα αλλάξω κουρτίνες.''

Σκέφτομαι να πάρω κουρτίνες τύπου στορ. Ή κουρτίνες σαν εκείνη της κρεβατοκάμαρας. Με πολλά όμορφα χρώματα. Μου θυμίζουν το μπαλκονάκι μου την Άνοιξη. Όταν οι τριανταφυλλιές μου βγάζουν τα πρώτα τους μπουμπούκια, όταν η βιγκόνια μου πρασινίζει, όταν το γιασεμί μου αρχίσει και βγάζει τα πρώτα άνθη του. Φθινοπωριάζει, μια έχω Άνοιξη μέσα μου…


‘‘Κι επιτέλους, θα χωρέσω εδώ και μια βιβλιοθήκη. Επιτέλους πρέπει κάπου να βολέψω τα βιβλία μου. Αισθάνομαι βλάσφημη να έχω δεξιά και αριστερά τον Osho, τον Castaneda, τον Millman…’’

Όπως είπα και στη Στέλλα και στον Χρήστο χτες –προχτές, υποδέχομαι τις αλλαγές με αλλαγές και τη ζωή με ζωή… νοσταλγώ μα… ξέρω πως όλη μου η ζωή περίμενε εμένα να της σφυρίζω έναν γνώριμο σκοπό να βγει έξω χοροπηδώντας να χορέψει μαζί μου… Όλα θα γίνουν όπως πρέπει… κι εσύ, φίλε… μη χαθείς…

Φωτό: http://zephaniaoz.deviantart.com/art/Changes-39456216

Τετάρτη 03/09/08 13.43

Τέσσερα χρόνια χωρισμός

Κι απόμεινα παιχνίδι σ' ένα πάρκο, που πια κανείς δε θέλει να το δει. Κι αν κάθομαι ακόμα και σου γράφω,
είναι γιατί σε πόνεσα πολύ.

Κι απόμεινα μονάχη σ' ένα τρένο που βγήκε κάποια νύχτα απ' τη γραμμή. Κι αν κάθομαι ακόμα κι επιμένω,
είναι γιατί σ' αγάπησα πολύ.

Κοίτα να ντύνεσαι καλά
κι έρχεται κρύο. Ξέρεις, δεν είπα πουθενά για μας τους δύο.

Κοίτα να ντύνεσαι καλά
κι έρχεται κρύο. Ξέρεις, δεν είπα πουθενά για μας τους δύο.

Το έκανα, μα σήμερα δεν ήθελα να γράψω τους στίχους του τραγουδιού που ακούγεται…σήμερα γίνομαι βροχή και παρασύρομαι από έναν δροσερό άνεμο… Σήμερα θα απολαύσω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού και τούτη η μέρα μοιάζει να καλοσωρίζει την καινούρια εποχή, αν και είναι λίγο νωρίς ακόμα. Ο άνεμος δυνατός, περνάει ανάμεσα από χαραμάδες και παίζει μουσική. Αγγίζει το δέρμα μου κι έχει μια γοητεία το άγγιγμά του. Μοιάζει με ανάσα καυλωμένου εραστή. Ανασηκώνει ακόμα και το δέρμα μου. Ανατριχιάζω.

Οι αλλαγές διαδέχονται η μία την άλλη αν και ήρθαν νωρίτερα απ’ όσο υπολόγιζα. Ξεκίνησα απλά αλλάζοντας θέση σε μερικά αντικείμενα μέσα στο σπίτι. Έβαλα στο πουγκάκι που μου αγόρασες φέτος στις διακοπές φιλενάδα, αποξηραμένα λουλούδια και τα πότισα με δυο σταγόνες από αιθέριο έλαιο γιασεμιού. Το κρέμασα στο διάδρομο. Η γωνιά των κεριών μου φέτος θα πάψει να είναι γωνιά. Θα τα βάλω όλα μαζί στο κέντρο του τραπεζιού και το ξύλινο βάζο θα το βγάλω στο πάτωμα του χολ και θα βάλω μέσα μπαμπού τα οποία θα αγοράσω κι αύριο αν είναι δυνατόν.

Σήμερα χώρισα. Πέρασαν χρόνοι τέσσερις από τότε που τον γνώρισα. Το σπίτι θα αδειάσει από την παρουσία του, από τις συνήθειες του, από την αγκαλιά, τη ζεστασιά και τις φωνές του. Μη με ρωτήσεις πως νιώθω. Περίεργα είναι. Δε θυμάμαι να έχω νιώσει ξανά έτσι. Πρώτη φορά χωρίζω έτσι. Πρώτη φορά μοιράζω πράγματα που ανήκουν στον ένα ή τον άλλο. Δε το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Ίσως γιατί έγινε απλά. Πολύ απλά. Ίσως αναθεωρηθεί και αυτή η απόφαση αύριο, μα δεν είμαι σίγουρη αν θέλω. Αύριο… το αύριο μοιάζει πολύ μακριά… Τέλος πάντων…

Καλή σταδιοδρομία στη ζωή σου φίλε... πέρασα όπως δε πέρασα ξανά ποτέ μου μαζί σου. Όμορφα και άσχημα, μα η ψυχή μου δε κρατάει τα δεύτερα. Καλό υπόλοιπο στη ζωή σου, μέχρι να μου δωθεί ξανά η ευκαιρία να σου ευχηθώ κάτι παρόμοιο...

Καληνύχτα κόσμε μου… στρίβω ένα τσιγάρο για να το απολαύσω. Θα βγω στο μπαλκόνι μου και θα το κάψω. Κι ας μου κάψει το μισό ο αέρας…

Σάββατο 30/08/08 23.58

φωτό:http://www.deviantart.com/