5.9.08

Αχ βρε Φίλε...


‘‘…το να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα με βροχή, είναι…πως να το πω…είσαι βρεγμένος από μια γκρίζα θάλασσα αλλά νιώθεις την υγρασία κυρίως από τις χοντρές σταγόνες της καταιγίδας που τρέχουν στο πρόσωπο σου…
οι περισσότεροι έχουν φύγει, και εκείνοι που έχουν μείνει, εκείνοι οι λιγοστοί, είναι εκείνοι που έχεις να μοιραστείς μαζί τους μια κοινή αγάπη. Εκείνη του βρόχινου μπάνιου στη θάλασσα... νιώθεις μονός μα δεν είσαι...
είσαι με ανθρώπους δικούς σου, που ξερόυν... δε σε περνάνε για τρελό!
Να βρέχει πολύ, η άμμος κολλάει πάνω στο κορμί σου όταν περπατάς, τρέχεις, γελάς, κυλιέσαι μα η αρμύρα δε σε πονάει... είναι καθαρό, καθαρότατο νερό...κάπως έτσι είναι…
’’
Θυμάσαι φίλε; Αυτό σου είχα απαντήσει στις τελευταίες μας διακοπές όταν έπιασε μπόρα και σου ζήτησα να μείνεις μαζί μου κάτω από τη βροχή. Θυμάμαι, κάτι σαν να είχες καταλάβει τότε…


Σκιές μαντατοφόρες έρχονται να μου πουν πως δυσκολεύεσαι μέσα στην καινούρια σου ζωή. Έχεις μια ηρεμία στο βλέμμα σου, μα πίσω από αυτή μπορώ να διαβάσω την αγωνία σου. Ξέρω πως δεν είσαι εδώ, μα εγώ είμαι εκεί που βρίσκεσαι. Μέσα στο τραγούδι που ακούς αυτή τη στιγμή, μέσα στην εικόνα που κοιτάς, μέσα στη σκέψη που σε σεργιανίζει. Δεν έφυγα ρε φίλε. Είμαι κοντά σου κάθε φορά που με ζητάς. Δεν έπαψα να σ’ αγαπάω˙ πώς θα μπορούσα άλλωστε;

Δεν είμαι πια η γυναίκα σου. Και αυτό ήταν και δική σου επιλογή. Έφυγες πρώτος κι εγώ απλά συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχες. Ούτε η φίλη σου είμαι. Εγώ κι εσύ είμαστε δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πολύ. Δες με και πάψε να με κοιτάς…


Φωτό: http://gorb.deviantart.com/art/rose-drops-8587379

Παρασκευή 05/09/08 20.09

&*))#%^&

02_Anoigw_Pania - Kitrina Podhlata
Σ' όποιο τραγούδι κι αν κρύβεσαι
θα είμαι εκεί και εγώ
σ' όποιους ανέμους σκορπίζεσαι
κι εγώ θ' ακολουθώ
εκεί που σμίγουν οι θάλασσες
σε κόσμους μαγικούς
σαν ξεμακραίνω θα τραγουδώ
μα εσύ δε θα μ' ακούς

Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά
Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά φεύγω μακριά

Σ' όποιο τραγούδι κι αν κρύβεσαι
θα είμαι εκεί και εγώ
και σαν στιγμούλα όταν χάνεσαι
Θα χάνομαι και εγώ
σε άδειους δρόμους με λίγο φως
σε τόπους μακρινούς
μες στην ψυχή μου τα λόγια θα κρατώ
και εσύ ας μην τ' ακούς

Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά
Ανοίγω πανιά πετώ ψηλά ξανά και χάνομαι
φεύγω μακριά φεύγω μακριά


Καληνύχτα φίλε… Ανοίγω πανιά...Σε σκέφτομαι συχνά…


Φωτό: http://longblackpair.deviantart.com/art/thinking-about-you-58301565

Παρασκευή 05/09/08 02.18

3.9.08

*&^*


Μου την ψιλοσπάει αυτός ο καιρός. Το πρωί στις 06.00 που πήγα στη δουλειά πάγωνα με το ‘‘στράπλες’’ το φόρεμα αλλά σκέφτηκα πως όταν σχολάσω θα ζεσταθώ τόσο που με το ζόρι θα ανέχομαι ακόμα κι αυτό. Το πρωί είχε 23οC μα οι 23 βαθμοί την ημέρα έχουν διαφορά με τους 23 βαθμούς πριν ο ήλιος βγει βόλτα…

Αλλαγές… για αλλαγή λοιπόν σήμερα θα μείνω σπίτι μέχρι να βραδιάσει και να πάω στο μάθημα. Δε κάθομαι και πολύ σπίτι αυτές τις μέρες, η αλήθεια είναι. Τώρα όμως κάθομαι μπροστά στην πόρτα του σαλονιού και σχεδιάζω με ζωγραφιές του μυαλού μου τους τοίχους.

‘‘ Θα τους βάψω κόκκινους…’’
Έτσι κάπως σκέφτομαι το σπίτι. Έντονο και με Πάθος. Τώρα το αισθάνομαι ελαφρώς «παθητικό» και αυτό δε κάνει για ‘μένα. Ποτέ δεν έκανε στην ουσία, απλά τώρα το διαπιστώνω .

‘‘Εδώ θα μπει ένας μεγάλος καθρέφτης που από πάνω του θα πέφτει ύφασμα’’
Έτσι θα κοιτάζω στα μάτια τα μάτια μου. Και αν στα δύσκολα χαμηλώσουν-δε γαμείς- θα σηκωθούν και πάλι πιο αποφασιστικά από πριν.

‘‘Το έπιπλο με το ενυδρείο θα το βάλω στον τοίχο τον απέναντι, κάτω από μεγάλο επιτοίχιο κηροπήγιο με τα ρεσώ.’’
Έχει μια όμορφη αρμονία το νερό με τη φωτιά. Μοιάζει λιγάκι με το yin και το yang. Αρμονία… χχχμμμ…. Ισορροπία. Διορθώνω.

‘‘Εκεί στον καθρέφτη θα πετάξω μερικές μαξιλάρες κι ένα σκαμπό σε σκούρο καφέ χρώμα’’
Γιατί μπορεί η γωνιά των κεριών μου να παίζει πια κεντρικό ρόλο στον χώρο μου, μα μια γωνιά τη θέλω. Μου αρέσει να κρύβομαι στις γωνιές του σπιτιού μου, όσο και στις γωνιές του μυαλού μου. Μου μοιάζει με παιγνίδι˙ Ένα κρυφτό ανάμεσα σε ‘μενα και στον εαυτό μου, έτσι για να γελάσουμε και να περάσουμε ευχάριστα τις ώρες του Χειμώνα που φέτος θα έχει άλλη όψη.

‘‘Στους καναπέδες θα ρίξω ινδικά ριχτάρια, μάλλον σε έντονο πορτοκαλί χρώμα.’’
Δε ξέρω γιατί πορτοκαλί… δε ξέρω καθόλου… νομίζω πως θα γεμίσει Άνοιξη το σπίτι μέσα στο Φθινόπωρο. Άνοιξη και μυρωδιές…

‘‘Θα αλλάξω γραφείο. Θα πάρω ένα απλό γραφείο, αντικέ. Και θα το πάρω μπροστά από το παράθυρο’’
Θέλω να ανοίξω και πάλι το παράθυρο να μπαίνει φως κι άλλο φως έστω και συννεφιασμένο. Θέλω να ανοίξω το παράθυρο να μπαίνει δροσιά και βροχή. Θέλω να ανοίξω το παράθυρο και να βγαίνω κρυφά τα βράδια από εκεί να ταξιδεύω πάνω από τ’ αστέρια με το σκουπόξυλό μου σαν μάγισσα και να βρίσκομαι δίπλα σε εκείνους που αγαπώ και ας μη το ξέρουν.

‘‘Θα ρωτήσω τη Στέλλα αν μπορεί να μου ζωγραφίσει έναν πίνακα. Δε με ξέρει, αλλά μπορεί και να θέλει. Ζωγραφίζει όμορφα.’’

''Κουρτίνες. Θα αλλάξω κουρτίνες.''
Σκέφτομαι να πάρω κουρτίνες τύπου στορ. Ή κουρτίνες σαν εκείνη της κρεβατοκάμαρας. Με πολλά όμορφα χρώματα. Μου θυμίζουν το μπαλκονάκι μου την Άνοιξη. Όταν οι τριανταφυλλιές μου βγάζουν τα πρώτα τους μπουμπούκια, όταν η βιγκόνια μου πρασινίζει, όταν το γιασεμί μου αρχίσει και βγάζει τα πρώτα άνθη του. Φθινοπωριάζει, μια έχω Άνοιξη μέσα μου…


‘‘Κι επιτέλους, θα χωρέσω εδώ και μια βιβλιοθήκη. Επιτέλους πρέπει κάπου να βολέψω τα βιβλία μου. Αισθάνομαι βλάσφημη να έχω δεξιά και αριστερά τον Osho, τον Castaneda, τον Millman…’’

Όπως είπα και στη Στέλλα και στον Χρήστο χτες –προχτές, υποδέχομαι τις αλλαγές με αλλαγές και τη ζωή με ζωή… νοσταλγώ μα… ξέρω πως όλη μου η ζωή περίμενε εμένα να της σφυρίζω έναν γνώριμο σκοπό να βγει έξω χοροπηδώντας να χορέψει μαζί μου… Όλα θα γίνουν όπως πρέπει… κι εσύ, φίλε… μη χαθείς…


Φωτό: http://zephaniaoz.deviantart.com/art/Changes-39456216

Τετάρτη 03/09/08 13.43

30.8.08

Τέσσερα χρόνια χωρισμός



Κι απόμεινα παιχνίδι σ' ένα πάρκο, που πια κανείς δε θέλει να το δει. Κι αν κάθομαι ακόμα και σου γράφω,
είναι γιατί σε πόνεσα πολύ.

Κι απόμεινα μονάχη σ' ένα τρένο που βγήκε κάποια νύχτα απ' τη γραμμή. Κι αν κάθομαι ακόμα κι επιμένω,
είναι γιατί σ' αγάπησα πολύ.

Κοίτα να ντύνεσαι καλά
κι έρχεται κρύο. Ξέρεις, δεν είπα πουθενά για μας τους δύο.


Κοίτα να ντύνεσαι καλά
κι έρχεται κρύο. Ξέρεις, δεν είπα πουθενά για μας τους δύο.



Το έκανα, μα σήμερα δεν ήθελα να γράψω τους στίχους του τραγουδιού που ακούγεται…σήμερα γίνομαι βροχή και παρασύρομαι από έναν δροσερό άνεμο… Σήμερα θα απολαύσω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού και τούτη η μέρα μοιάζει να καλοσωρίζει την καινούρια εποχή, αν και είναι λίγο νωρίς ακόμα. Ο άνεμος δυνατός, περνάει ανάμεσα από χαραμάδες και παίζει μουσική. Αγγίζει το δέρμα μου κι έχει μια γοητεία το άγγιγμά του. Μοιάζει με ανάσα καυλωμένου εραστή. Ανασηκώνει ακόμα και το δέρμα μου. Ανατριχιάζω.

Οι αλλαγές διαδέχονται η μία την άλλη αν και ήρθαν νωρίτερα απ’ όσο υπολόγιζα. Ξεκίνησα απλά αλλάζοντας θέση σε μερικά αντικείμενα μέσα στο σπίτι. Έβαλα στο πουγκάκι που μου αγόρασες φέτος στις διακοπές φιλενάδα, αποξηραμένα λουλούδια και τα πότισα με δυο σταγόνες από αιθέριο έλαιο γιασεμιού. Το κρέμασα στο διάδρομο. Η γωνιά των κεριών μου φέτος θα πάψει να είναι γωνιά. Θα τα βάλω όλα μαζί στο κέντρο του τραπεζιού και το ξύλινο βάζο θα το βγάλω στο πάτωμα του χολ και θα βάλω μέσα μπαμπού τα οποία θα αγοράσω κι αύριο αν είναι δυνατόν.

Σήμερα χώρισα. Πέρασαν χρόνοι τέσσερις από τότε που τον γνώρισα. Το σπίτι θα αδειάσει από την παρουσία του, από τις συνήθειες του, από την αγκαλιά, τη ζεστασιά και τις φωνές του. Μη με ρωτήσεις πως νιώθω. Περίεργα είναι. Δε θυμάμαι να έχω νιώσει ξανά έτσι. Πρώτη φορά χωρίζω έτσι. Πρώτη φορά μοιράζω πράγματα που ανήκουν στον ένα ή τον άλλο. Δε το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Ίσως γιατί έγινε απλά. Πολύ απλά. Ίσως αναθεωρηθεί και αυτή η απόφαση αύριο, μα δεν είμαι σίγουρη αν θέλω. Αύριο… το αύριο μοιάζει πολύ μακριά… Τέλος πάντων…



Καλή σταδιοδρομία στη ζωή σου φίλε... πέρασα όπως δε πέρασα ξανά ποτέ μου μαζί σου. Όμορφα και άσχημα, μα η ψυχή μου δε κρατάει τα δεύτερα. Καλό υπόλοιπο στη ζωή σου, μέχρι να μου δωθεί ξανά η ευκαιρία να σου ευχηθώ κάτι παρόμοιο...


Καληνύχτα κόσμε μου… στρίβω ένα τσιγάρο για να το απολαύσω. Θα βγω στο μπαλκόνι μου και θα το κάψω. Κι ας μου κάψει το μισό ο αέρας…



Σάββατο 30/08/08 23.58
φωτό:http://www.deviantart.com/ 

27.8.08

Ποτέ δεν είναι αργά...



Ποτέ δεν είναι αργά για να γλυτώσεις
ποτέ δεν είναι αργά για να χαθείς
μια πόρτα πίσω σου για πάντα να κλειδώσεις
κι απ’ότι έζησες να φύγεις να σωθείς.

Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεχάσεις
ποτέ δεν είναι αργά να θυμηθείς
τον δρόμο αυτόν που χρόνια γύρευες να πιάσεις
μα σε σταμάταγε ο φόβος της στροφής.

Ποτέ δεν είναι αργά για να ματώσεις
ποτέ δεν είναι αργά να γιατρευτείς
κι από παιδί όσα σε μάγευαν να σώσεις
και πάλι αυτά που σε ρημάξαν ν’ αρνηθείς.

Ποτέ δεν είναι αργά για να μιλήσεις
ποτέ δεν είναι αργά για να κρυφτείς
πίσω απ’ αυτά που σου ’χουν πει να κουβαλήσεις
πίσω απ’ αυτά που σου ’χουν πει να ονειρευτείς.


Ποτέ δεν είναι αργά για να ματώσεις
ποτέ δεν είναι αργά να γιατρευτείς
κι από παιδί όσα σε μάγευαν να σώσεις
και πάλι αυτά που σε ρημάξαν ν’ αρνηθείς.

Τετάρτη 27/08/08 05.29



16.8.08

ο τελευταίος εθισμός...


Επέστρεψα χτες παρέα με ένα τεράστιο φεγγάρι που με κοιτούσε, θαρρείς κατάματα, σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Άνοιξα τα παράθυρα του αυτοκινήτου μου και άφηνα τον αέρα να μπερδέψει τα κοντά μαύρα μαλλιά μου. Τα ‘‘ροκ’’ μαλλιά μου όπως είχες πει, θυμάσαι;

Ο Σιδηρόπουλος κάτι λέει για τον Μπάμπη τον Φλου και το σώμα μου κινείται σε έναν ρυθμό έντονο και παθιασμένο. Το VW μου βρίσκεται σταματημένο στο φανάρι και οι οδηγοί των διπλανών αυτοκινήτων με κοιτούν περίεργα˙ λες και δεν είχαν δει ποτέ τους γυναίκα να χορεύει.

Φτάνω προς το σπίτι, μα πριν ανέβω τα σκαλιά του, παίρνω την απόφαση να πάω μια βόλτα με το αμάξι, αυτή τη φορά χωρίς προορισμό. Να παρκάρω μπροστά στη θάλασσα, να μείνω εκεί με τα φώτα αναμμένα να και να απολαύσω το τελευταίο μου τσιγάρο. Να χαθώ μέσα μου και να σου πω πως…

…όταν οι επιθυμίες γίνονται ουρλιαχτό, η κραυγή σπάει πάνω σε γυάλινους τοίχους κάνοντας αντίλαλο κι επιστρέφουν πίσω στ’ αυτιά σου με ήχο εκκωφαντικό. Μπαίνουν μέσα στο κορμί σου και τρομάζουν το φοβισμένο παιδί που κρύβεται στα πιο βαθιά σημεία του υποσυνείδητού σου. Κι έπειτα τρέχεις να κρυφτείς μέσα σε ντουλάπια στο παλιό έπιπλο της γιαγιάς που η όψη του ξυπνά αναμνήσεις μιας ζωής που δε θυμάσαι πως έχεις ζήσει. Οι αλήθειες συνεχίζουν να ουρλιάζουν και εσύ με τα χέρια στ’ αυτιά προσπαθείς να μην ακούς. Τότε οι αλήθειες έρχονται και στέκονται μπροστά σου ολόγυμνες κοιτάζοντας σε κατάματα…

…όταν ο πόνος παραλύει ακόμα και τη σκέψη σου και τίποτα δεν υπάρχει που να μπορείς να πεις, αφήνεις τα δάκρυα σου να κάψουν το δέρμα σου και να χαράξουν την πορεία τους πάνω στο πρόσωπο σου. Ακουμπάς το κορμί σου που γέμισε πληγές από μαστίγια που κρατούσαν οι πιο αγαπημένοι σου άνθρωποι…

…όταν η αναπνοή σου γίνει αέρας και σε κυκλώσει, τότε θα καταλάβεις πόσο δηλητηριασμένη είναι που σε σκοτώνει σε κάθε σου ανάσα. Ασφυκτιάς, μουδιάζεις και τότε είναι η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις αν θα ανοίξεις το ντουλάπι από το παλιό έπιπλο να βγεις έξω δυνατός και να παλέψεις σαν πραγματικός πολεμιστής ή να μείνεις εκεί μέσα κλαίγοντας ώσπου να πεθάνεις…

…εγώ αποφάσισα πως δε θα πεθάνω τρομαγμένη σε ένα ντουλάπι. Απλώνω το πόδι με δύναμη κλωτσιάς και σακατεύω τους μεντεσέδες που κρατούσαν σταθερά κλειστό το ντουλάπι που μόνη μου άνοιξα. Σηκώθηκα όρθια με μιας και ανάπνευσα όλη τη δύναμη μέσα από τα ρουθούνια μου. Ούρλιαξα με μια κραυγή λυτρωτική. Απελευθερώνομαι. Κάθε μέρα απελευθερώνομαι. Ακονίζω το σπαθί μου και σκοτώνω ό,τι με πονά. Κοίτα, κοίτα πόσο έχω αλλάξει!

Ανοίγω την πόρτα του αμαξιού μου. Δυναμώνω την ένταση. Ο Παύλος τραγουδάει με πάθος
‘‘Κι όπου γουστάρω πάω και τρέχει ο άνεμος μπροστά. Τον ήλιο ακολουθάω κι ο μήνας έχει εννιά’’
Ρίχνω κάτω τη γόπα του τσιγάρου μου και την λιώνω με το πόδι. Την παίρνω και τη βάζω μέσα σε ένα άδειο πακέτο τσιγάρα που ξέχασες προχτές στον ύπνο μου πάνω στο τραπέζι. Αυτό είναι το τελευταίο μου τσιγάρο. Από εδώ και στο εξής θα καπνίσω μόνο αν θέλω να απολαύσω. Όχι από εξάρτηση. Όχι από συνήθεια. Κανείς άνθρωπος δε μπορεί να λέει πως είναι ελεύθερος αν πρώτα δε καταφέρει να νικήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Κι εγώ θέλω να είμαι ελεύθερη˙ σαν άνεμος, σαν αγρίμι…


Σάββατο 16/08/08 11.59
φωτό:http://www.deviantart.com/ 

10.8.08

Οξεία πυώδη αμυγδαλίτιδα

Ξεκίνησε να βρέχει. Ημέρα σήμερα μοιάζει με πρωινό στις αρχές του Οκτώβρη. Θέλω να ρίξει μια βροχή λυτρωτική να βρέξει το κορμί μου, να το δροσίσει από τον πυρετό που μέχρι χτες και για 4 μέρες δεν έλεγε να πέσει κάτω από τους 39oC. Ταλαιπωρήθηκα πολύ, εξαντλήθηκα τόσο που έκλαψα στο τέλος…

Δεν ήξερα τι να κάνω όλες αυτές τις μέρες στο κρεβάτι του πόνου. Τηλεόραση; Ούτε για πλάκα. Να διαβάσω; Αδύνατον. Έτσι, η μόνη επιλογή που είχα ήταν να σκέφτομαι και να ονειρεύομαι όμορφες εικόνες με χρώματα. Έτσι, για να φτιάξω λιγάκι τη διάθεσή μου μέσα στην αφωνία που είχα θέσει τον εαυτό μου τις περισσότερες ώρες της ημέρας μέχρι να ξεπρηστούν έστω και για λίγο οι αδένες του λαιμού μου και να μπορώ να ανασάνω λιγάκι. Κάθε φορά που ο πυρετός έκανε μια βόλτα προς τα πάνω, άρχισα να τρέμω σαν το ψάρι κάτω από τις δύο χοντρές κουβέρτες και μέσα στις χνουδωτές κάλτσες μου και τις χειμωνιάτικες πιζάμες μου. Δεν ήξερα τι να ευχηθώ εκείνη τη στιγμή˙ να χτυπήσει πάλι 40άρι να τελειώνω από αυτό το αισχρό ρίγος ή να πέσει εντελώς και να γίνω καλά; Συνήθως διάλεγα το πρώτο. Δεν άντεχα. Ας ανέβει στους 40 πάλι και θα τον ρίξω με τον τρόπο μου. Και μόλις ανέβαινε και τα ρίγη μετατρεπόντουσαν σε ιδρώτα άρχισα και πάλι να πλάθω με το νου μου εικόνες. Ήμουν χαρούμενη εκεί, κι ας ήταν ψεύτικος κι εκείνος ο κόσμος, σαν τον ψεύτικο κόσμο που μου τάξανε όταν ήμουν μικρή…

Δε μπορώ άλλο… κουράστηκα… έχω και συσσωρεμένη κούραση πάνω μου, που με τραβάει και πάλι πάνω σε ένα κρεβάτι. Δε μπορώ άλλο στο κρεβάτι, δε μπορώ. Μα δε νομίζω να έχω και πολλές επιλογές. Δε θέλω να ταξιδέψω δε πολύχρωμες σκέψεις. Θέλω να ξαπλώσω δίπλα στις γυμνές μου αλήθειες…

Φωτό: http://momoko-asuka.deviantart.com/art/Illness-50990954

Κυριακή 10/08/08 09.02