26.6.08

Στιγμές blues...


Super Blue - J.J. Cale


Days are longer

By yourself

You sold your soul to someone else

Now you're paying, can't you see

You want to pass it back to me

Told you once, told you twice

When you're gone don't expect to come back

Things don't work out like I planned

'Cause you've got yourself another man

Danger signal, danger ahead

I know you'd be better if you thought,

if you thought I was dead

I won't tell you, I won't tell you no lie

I'll come back and haunt you as another guy

Things don't work out like I planned them

'Cause you've got yourself another man


Μπλουζιές κι ένα στριφτό τσιγάρο συντροφεύουν τη μοναξιά μου σήμερα βράδυ. Το μυαλό μου ταξιδεύει σε σκηνές ταινίας μέσα σε ένα κακόφημο μπαρ με χαμηλωμένα φώτα. Άνθρωποι μοναχικοί οι θαμώνες, άλλοι πίνουν για να ξεχάσουν μια γκόμενα και άλλοι για να βρουν την αυτοπεποίθηση να την ψάξουν. Και στο κέντρο του μπαρ μια σκηνή με μια μοναχική αδειανή ψηλή καρέκλα στο κέντρο της. Το φως είναι πάνω της καθώς η μουσική αρχίζει να παίζει και μια γυναικεία μελαχρινή φιγούρα ντυμένη με ένα άσπρο προκλητικό φόρεμα πιάνει το μικρόφωνο και αρχίζει να βγάζει πονεμένους βραχνούς ήχους μουσικής μελωδίας. Στο πάτωμα ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα κι ένα αναμμένο να καίγεται, ενώ δίπλα βρίσκεται ένα χαμηλό ποτήρι με ουίσκι σκέτο…

-Γιατί γυναίκα;
-Γιατί είναι η δική μου φαντασίωση, και την κάνω ό,τι θέλω…

Νιώθω μόνη απόψε το βράδυ. Νιώθω ευάλωτη, επιρρεπής. Νιώθω το κορμί μου να χορεύει αργά πάνω σε ερωτικές στιγμές καθώς η σκέψη μου κολυμπάει σε κατακκόνινα ποτάμια ορμητικά. Θέλω να τεντωθώ να τρέχει αίμα μέχρι τα ακροδάχτυλά μου. Να αγγίξω το άπειρο μέσα σε μια στιγμή και να το αφήσω πάλι σε μια άλλη. Να ακουμπήσω τα χείλη μου σε απαλό κορμί να νιώσω θεά…

Παίρνω τα όνειρά μου και φεύγω. Το ξενυχτήσαμε πάλι απόψε…

-Φεύγεις;
-Ναι…
Να σου πω… σαν πολύ δε μιλάς τελευταία;
-Αλήθεια;

Φωτό: http://moorin1.deviantart.com/art/Blues-woman-76101379

Πέμπτη 26/06/08 03.39

25.6.08

Δείξε μου τον τρόπο...


Η ώρα είναι 07.23 και πριν λίγο είπα καλημέρα στον κόσμο σου… αφήνω τη βουβαμάρα μου, προσεκτικά τοποθετημένη πάνω στο κόκκινο βελούδινο ράφι δίπλα στις σκέψεις που μόνο εσύ μπορείς να τις ακούσεις…

Δεν έχω και πολύ διάθεση για γράψιμο τελευταία, είναι η αλήθεια. Λες και στέρεψαν οι σκέψεις μου. Λες και έπαψα να νιώθω, να αισθάνομαι, να γελώ. Ο πόνος είναι πηγή έμπνευσης. Είναι μούσα, μα εγώ δε πονάω… μόνη, και πάλι, ανάμεσα σε εκατοντάδες πονεμένους ανθρώπους που γοερά θρηνούν πάνω από ένα πεθαμένο όνειρο…

Με πλησιάζεις. Μου πιάνεις δυνατά τα χέρια κι έπειτα με αφήνεις και πέφτω κάτω με την πλάτη. Ανοίγεις τα μάτια, με πιάνεις, με παίρνεις αγκαλιά, με χαϊδεύεις απαλά… μένω μέσα σου και αποκοιμιέμαι σαν αερικό σε μαγεμένα όνειρα…

‘‘Δείξε μου τον τρόπο, κι αν θέλει κι άλλο κόπο, εγώ θα προσπαθώ………….’’


Φωτό: http://tearsoofanangel.deviantart.com/art/A-Fairy-16422911

Τετάρτη 25/06/08 07.54

23.6.08

Η πρώτη επαφή...



Σήμερα έκανα το πρώτο μπάνιο του φετινού καλοκαιριού…

Η ώρα είναι ήδη 03.31 και πριν λίγο επέστρεψα σπίτι…Με το μπλε-μωβ καινούριο μου φόρεμα, μακρύ ως το πάτωμα, περπατούσα στην παραλία παρέα με ανθρώπους πραγματικά δικούς μου… δικούς μου…κομμάτι από τον κόσμο μου…

Έβγαλα τα σανδάλια από τα πόδια μου, πέταξα το φόρεμά μου ψηλά στον σκοτεινό ουρανό της Περαίας ακολουθώντας της γυμνή επιθυμία μου να μπω μέσα στα σκοτεινά νερά της θάλασσας που έλουζε με άστρα και σύννεφα τον ορίζοντα των σκέψεών μου…

-Πάμε;
-Δε φοράω σουτιέν…
-…
-Πάμε…
Χώθηκα μέσα στα σκοτάδια της μαζί με τις άλλες δυο, αποτιναγμένες από οποιαδήποτε ενοχή της γύμνιας, ξεσκονισμένες από οποιαδήποτε ντροπή για τους γύρω μας κι έτσι ελεύθερες και γυμνές παίζαμε στα ήρεμα νυχτερινά νερά της θάλασσας που (και) φέτος έγινε αφορμή για το πιο όμορφο ταξίδι... γεμάτο από γέλια γάργαρα, παιγνίδι παιδικό. Τα πόδια να ενοχλούν την ήρεμη επιφάνεια του νερού, οι φωνές να τραυματίζουν τη σιωπή της νύχτας με βέλη του έρωτα, με αγνότητα λευκή και μουσικές παράτονες…

Ευχαριστώ… πιο πολύ εσένα που μου έδειξες το δρόμο με το δάχτυλο του χεριού σου και μου είπες ‘‘Περπάτα τον, αν, θες, και αν δε σου αρέσει γύρισε πίσω…’’ ‘Ήξερες πως μου έδινες τη ζωή που ονειρεύτηκα…

16.6.08

Δάκρυα...

Έμεινα με τα μάτια καρφωμένα στο ηλιοβασίλεμα, με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω σε ένα ανδρικό κορμί που ξαπλώνει μπρος μου και με τα πόδια οκλαδών να κάθομαι μπροστά του. Κάνω παρέα στον ήλιο καθώς τον συνοδεύω με το βλέμμα μου προς τον δρόμο του γυρισμού του για το σπίτι…

Κλείνω τα μάτια και νιώθω δόνηση σε όλο μου το σώμα καθώς αφήνομαι στη γλυκιά ροή του ποταμού που περνάει από μέσα μου. Και ακούω λυγμό…

Ξέρω πως έρχεται από τη μεριά σου… μα μου κάνει εντύπωση. Δε σε είχα ακούσει ποτέ να κλαις. Γυρίζω και σε κοιτώ βλέποντας το πρόσωπό σου να πονά, τα μάτια σου να βρέχουν και τον λυγμό σου να γίνεται κραυγή. Νιώθω ξαφνικά τη μύτη μου να ‘‘τρέχει’’. Μπορεί άραγε να επηρέασες το σώμα μου; Δε ξέρω…

Αντανακλαστικά σχεδόν το σώμα μου ακολουθεί μια ταλάντευση που γίνεται ερήμην μου και με οδηγεί προς το μέρος σου. Μα πριν κουνηθώ καν από τη θέση μου στέκομαι και πάλι. ‘‘ Ο καθένας μόνος του…’’ δε μπορούσα να σε βοηθήσω εκείνη τη στιγμή. Αν και δε νομίζω πως χρειαζόσουν βοήθεια. Μάλλον αυτό το κλάμα ήταν η βοήθεια που έδινες εσύ στον εαυτό σου…

Ήρθα και ξάπλωσα δίπλα σου… δε σου μίλησα, απλά σε παρατηρούσα. Έπειτα έβαλα το χέρι μου πάνω στο δικό σου…

-Δε θυμάμαι να σε εδώ δει ποτέ να κλαις…
-Ούτε εγώ με θυμάμαι… δε κλαίω συχνά…
-Τότε πρέπει να ήταν όμορφο…
-…


Καλή σου νύχτα…

Σε φιλώ απαλά…


Φωτό: http://heartlesskitty.deviantart.com/art/Tears-from-the-Moon-8431320
Φωτό: http://wolfblood43512.deviantart.com/art/Tears-44327329

Δευτέρα 16/06/08 01.38

13.6.08

Να θυμηθώ πριν να ξεχάσω, να ξεχάσω πριν να θυμηθώ ξανά...

A New Beginning - 06

Τακ….
Τακ…
Τακ…
Τακ, τακ, τακ…
Τακ, τακ, τακ, τακ, τακ, τακ, τακ, τακ……………..

Συνεπής στο ραντεβού της…

Ήρθε και με ξύπνησε απαλά, ξυπνώντας τη μελαγχολική, για σήμερα, διάθεση μου… κάθομαι και τις μιλώ. Να θυμηθώ και να ξεχάσω. Να θυμηθώ πριν να ξεχάσω. Να ξεχάσω πριν να θυμηθώ ξανά…


Φωτό: http://dust-digital.deviantart.com/art/Rain-Dance-83258130

Παρασκευή 13/06/08 09.54

12.6.08

Το πρώτο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού


Πώς να μη θαυμάζω αυτή την ομορφιά; Πώς να μη νοσταλγήσω το χέρι μου μέσα στο δικό σου; Πώς να μη γυρέψω τις σιωπές μας;

-Σταμάτα πια με τις φωτογραφίες!
-Άσε με! Αφού μου αρέσει!
-Γαμώτο… δε βγήκα μαζί σου σήμερα… με Γιαπωνέζα τουρίστρια βγήκα!
-Κοίτα… σου αρέσει;
-Είναι πανέμορφη…
-Μμμμ… είναι…


Πως γίνεται να μη βλέπεις; Σκούπισε το τζάμι που θόλωσε η βροχή. Κοίτα πέρα από τον ορίζοντα των ματιών σου και άσε το βλέμμα σου να σκαλίσει με το χέρι την ψυχή μου…

Φωτό: Από την ερασιτεχνική κάμερα του κινητού μου…

Πέμπτη 12/06/08 10.52

11.6.08

Ancora vivo



Adriano Celentano - Ancora Vivo.mp3 -



Non si gioca coi sentimenti
non ho giocato mai...
ma se dai retta a quel che senti,
quanti guai

io non volevo ferir nessuno
eppur l'ho fatto sai
chissà cosa darei...
ma è troppo tardi ormai

ciò che è riamasto, quel che c'èi
o l'ho già dato a te
e ho ricevuto, lo sai anche tu
molto di più

tu sei arrivata quando io
non ti aspettavo ormai
sei la mia vita tu...
tutte le donne tu...

Ancora vivo
sì, ancora vivo
esagerato dentro e invece fuori schivo
emozionato, innamorato
ma con un fondo opaco un poco addolorato

mi piove dentro
il tetto è aperto
il mio passato com'è non ha il coperchio
ma io ti amo
tu non sei sola, la tua presenza adesso quanto mi consola...

L'entusiasmo che avevo quan'ero bambino
ogni tanto ritorna e mi esplode nel cuore
specialmente se a volte mi vieni vicino
e mi sento arrivare ondate d'amore

Ancora vivo
sì, ancora vivo
esagerato dentro e invece fuori schivo
emozionato, innamorato
ma con un fondo opaco un poco addolorato

Non si gioca coi sentimenti
non ho giocato mai...
ma se dai retta a quel che senti,
quanti guai
io non volevo ferir nessuno
eppur l'ho fatto sai
chissà cosa darei...

ma è troppo tardi ormai


-Το ξέρεις πως την Παρασκευή θα βρέξει;

-Νομίζω πως πάντα το ξέρω…


Φωτό: http://rockthenations.deviantart.com/art/sadness-64267947

Τετάρτη 11/06/08 16.26