12.3.08

<>


Είμαι άρρωστη και πονάω.. πονάω παντού… το μόνο που θέλω είναι να χωθώ κάτω από ζεστά σκεπάσματα και να χαθώ στην ονειροχώρα των ζαχαρωτών και των χαμόγελων. Να μείνω εκεί, ώρα πολύ, να δοκιμάσω κίτρινες, πράσινες και πορτοκαλί λαστιχένιες καραμέλες να κόψω ένα κομμάτι κέικ από τη σκεπή του απέναντι σπιτιού, να γίνω η Γκρέτελ στο παραμύθι ψάχνοντας τον Χανς…

Μια γουλιά ζεστό τσάι του βουνού με μπόλικο μέλι… ήδη με κάνει και νιώθω καλύτερα. Ξέρω όμως πως η ευδαιμονία της ανακούφισης είναι παροδική.. μέχρι να τελειώσει το ρόφημα, θα έχει τελειώσει και η γλυκιά γεύση του μελιού που επουλώνει τις γρατζουνιές του λαιμού μου. Μετά αγκάθια θα απλωθούν στον κήπο του σώματος μου και θα με γρατζουνάνε όσο θα με πεθαίνουν μη αφήνοντας με να ανασάνω. Φτερνίζομαι. «Γείτσες κορίτσι μου!» λέω και συνεχίζω…

Μάτια πρησμένα και κόκκινα, λες και θρηνούσα για μέρες τον χαμό ενός μεγάλου Έρωτα. Μεγάλες σταγόνες βροχής πέφτουν από αυτά, σαν εκείνες της χτεσινής μπόρας, που έχασα, δυστυχώς, γιατί δε την πήρα χαμπάρι… κλεισμένη στα υπόγεια ανάμεσα σε μολύβδινους τοίχους, δεν έχω την επιλογή να ακούω ή να βλέπω τι γίνεται γύρω μου…

Πάω στο κρεβάτι μου. Μπαίνω κάτω από τις κουβέρτες. Δεν είμαι σίγουρη αν μου κάνει και πολύ καλό αυτό. Νιώθω να μου κόβεται η ανάσα όταν ξαπλώνω… πρέπει να αναρρώσω ή έστω να νιώσω λίγο καλύτερα μέσα στις επόμενες 2 ώρες… πρέπει να πάω για εργασία…


«Ονειρέψου για δυο ώρες», με καλώ, και κλείνω τα πρησμένα μου βλέφαρα…



Τετάρτη 12/03/08
09.29

φωτό:http://www.deviantart.com/

10.3.08

Τα ενυδρεία του Έρωτα




Νύχτα Σαββάτου με σαξόφωνα ιδρωμένα
άνεμος φέρνει τα τραγούδια και τα παίρνει
ήσουν δικιά μου μια στιγμή κι ύστερα ξένη
πίστη και άρνηση στα δυο σου μάτια ένα

Άστεγοι άγγελοι με τη βροχή στο αίμα
φωτιές ανάβουν στις πλαγιές του φεγγαριού
όσα μου έκρυβες που τα 'πες μ' ένα ψέμα
τη νύχτα που έτρεμες σαν φλόγα του κεριού

Δε με πειράζει, έτσι είναι το παιχνίδι
βάλε τη μάσκα σου για ακόμα ένα ταξίδι
στα δίχτυα του έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί

Νύχτα Σαββάτου με ποτά ζαχαρωμένα
άνεμος φέρνει τις αγάπες και τις παίρνει
ήσουν ωραία σαν εικόνα δακρυσμένη
μηδέν και άπειρο στα δυο σου μάτια ένα

Πόσο μικρή απόψε μοιάζει η πολιτεία
κι εγώ μια θάλασσα γυρεύω ν' ανοιχτώ
έλα σαν άνεμος και σαν παλιά αμαρτία
όποιο κι αν είναι το ποτό σου θα το πιω

Δε με πειράζει, έτσι είναι το παιχνίδι
βάλε τη μάσκα σου για ακόμα ένα ταξίδι
στα δίχτυα του έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί




Πρωινό ξύπνημα από Φως γεμάτο μουσικές... έψαξα και σε βρήκα κάπου μέσα σε στίχους γεμάτους απαλές μελωδίες... δώσε μου μια νότα να πιαστώ να ταξιδέψω, πάνω σε πεντάγραμμο να γλιστρήσω, να κάνω τον γύρω του θανάτου τσιρίζοντας πάνω στο κλειδί του Σολ...


Καθαροδευτέρα 10/03/08 09.42

9.3.08

Μάσκα



Δε μου αρέσουν οι αποκριές… γιατί, τάχα, οι άνθρωποι πρέπει να φορούν μάσκα για να μπορούν να νιώθουν ελεύθεροι να κάνουν ό,τι τους κατεβεί στο κεφάλι; Να υιοθετούν ρόλους, να γίνονται «κάποιοι» πίσω από ένα προσωπείο… γιατί να μη μπορούν να κάνουν ό,τι χαζομάρα τους κατέβει στο κεφάλι όλη τη χρονιά; Γιατί τόση ανελευθερία;


Όταν ήμουν μικρή η μαμά μου με έντυσε «Νεράιδα της νύχτας». Η στολή μου ήταν γαλάζια με μαύρο μπούστο, το καπέλο μου μαύρο με γαλάζιο τούλι και πάνω του χιλιάδες κεντημένα άστρα. Το ραβδί μου μακρύ με ένα μεγάλο άστρο ασημί στην άκρη του. Περπατούσα και νόμιζα πως ήμουν μια πραγματική Νεράιδα. Ακουμπούσα με το ραβδάκι μου τα έπιπλα, τους ανθρώπους και όλα τα αντικείμενα που έβρισκα μπροστά μου. Ήμουν Νεράιδα. Μπορούσα να μετατρέπω τα πάντα σε φως…

Έπειτα άρχισα να μεγαλώνω. Σε ηλικία 9 χρονών είχα άποψη. Μου άρεσε ό,τι είχε σχέση με τη Λατινική κουλτούρα… έτσι… εκείνες τις Αποκριές ντύθηκα ‘‘Σπανιόλα Χορεύτρια’’. Πήγα σε ένα παιδικό πάρτυ και λίκνιζα το σώμα μου σε ρυθμούς Latin.. Μέσα μου ήμουν μια Ισπανίδα Χορεύτρια που το κατακόκκινο μου φόρεμα αέριζε ακολουθώντας το σώμα μου. Τα μαύρα μου παπούτσια, τα πόδια μου. Το κόκκινο λουλούδι στα μαύρα μαλλιά μου, έπεφτε συχνά πυκνά, μα δεν αποφάσιζα να το παρατήσω πετώντας το πάνω σε κανέναν καναπέ μέχρι να καταλήξει κάτω από κανένα λασπωμένο παπούτσι και να το ψάχνω πριν φύγω…

Τις επόμενες αποκριές ή στολή της Σπανιόλας Χορεύτριας μου ήταν κοντή και στενή. Οι Τσικνοπέμπτη ήταν κοντά κι εγώ καθόμουν μόνη στο παιδικό μου δωμάτιο να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να υποδυθώ. Μέρες με απασχολούσε αυτό το ζήτημα! Τι θα είμαι φέτος… σηκωνόμουν όρθια μπροστά στον καθρέφτη παλεύοντας με την περσινή μου στολή να με αφήσει να μπω μέσα της και να ξαναγίνω η Σπανιόλα Χορεύτρια. Μάταιος κόπος.... έτσι…

…έτσι αποφάσισα να μη γίνω τίποτα. Είμαι αυτή που είμαι. Στο παιδικό πάρτυ εκείνης της χρονιάς ήμουν ο εαυτός μου. Χόρεψα Μάμπο, πέρασα εξ’ ίσου όμορφα και να σου πω κάτι Αγαπημένο μου Ημερολόγιο; Εκείνη τη χρονιά είδα τόσα φώτα όσα η Νεράιδα της Νύχτας δε κατάφερε να φτιάξει…

Καλές Αποκριές λοιπόν…


Κυριακή 09/03/08/ 08.25

φωτόhttp://kim-92.deviantart.com/art/The-mask-99010859

8.3.08

Βροχή μου




Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα, σ’ αυτή την αγκαλιά
Στα σκουριασμένα σύννεφα, στα φύλλα, στις βρεγμένη γης τη μυρωδιά

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ
Βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά, τούτο το σώμα που διψά

Βρέχει και στους καταυλισμούς χορεύουν τα παιδιά
Στάζει ο θεός τις προσευχές στο ντέφι, στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ
Βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά, τούτο το σώμα που διψά

Ήρθες βροχή μου κι άλλαξες, το δρόμο και το νου
Και βούλιαξε το βήμα μου, ποτάμι, κι άθελα μου με τραβάς αλλού


Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ
Βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά, τούτο το σώμα που διψά

7.3.08

Σςςς... η Φύση τραγουδάει...



Μικρές σταγόνες βροχής ακούμπησαν το πρόσωπο μου κι έγιναν δάκρυα καθώς ο δρόμος σου σε παίρνει μακριά μου…


Βρέχει… και μου αρέσει… κι ας άπλωσα πριν από καμιά ώρα τα φρεσκοπλυμένα μου ρούχα… περιμένω το μπλακ άουτ της ΔΕΗ για να βρω αφορμή να ανάψω κεριά ακούγοντας το μοναχικό της τραγούδι…


Παρασκευή 07/03/08 18.15
φωτόhttp://bartoz.deviantart.com/art/Rain-86092287

6.3.08

Άραγε θα βρέξει σήμερα;



Με τα μάτια καρφωμένα στον συννεφιασμένο ουρανό της πόλης μου, διακρίνω χρώματα γνώριμα πίσω από τη θαμπάδα ενός μεγάλου σύννεφου… ο ουρανός μοιάζει σαν να περιμένει τη Γη να κάνει ένα νεύμα για να κλάψει…

Φλερτάροντας ο ήλιος με τη βροχή, μοιάζει αναποφάσιστος… θέλει να κάνει μια βόλτα και σήμερα στον ουρανό μου, μα προτιμά να φλερτάρει με τα σύννεφα παίζοντας μαζί του κρυφτό. Μοιάζουν να χορεύουν μαζί σε έναν χορό γεμάτο ερωτισμό. Έντονο και με πάθος λίγο πριν τη στιγμή της μεγάλης έκρηξης…


Ακουμπισμένη με τα χέρια στα σκονισμένα κάγκελα του μπαλκονιού μου παρατηρώ το ερωτικό παιγνίδι το Ανοιξιάτικο τους. Σκέψεις που ξεπηδούν και περπατούν πάνω σε ξύλινα παλιά σανίδια που τρίζουν, κάνουν έναν θόρυβο που μοιάζει με ρυθμό από αργά βήματα. Πόσο μου έλειψε μια βόλτα στην παραλία!

Με αφημένο το βλέμμα στο άπειρο, αφουγκράζομαι μια φυσική μουσική… Κελαηδίσματα πουλιών που μυρίζουν τη βροχή, πριν ακόμα εκείνη έρθει, μαρτυρούν την αγωνία τους για κρυψώνα πριν τον ερχομό της ή τη χαρά τους για μια αναπάντεχη νεροποντή που θα ξεπλένει λίγο τα φτερά τους για να μπορούν αύριο να πετάξουν πιο ψηλά..

Μπαίνω στο σαλόνι μου και στρίβω τσιγάρο παίρνω και τον έτοιμο καφέ μου και βγαίνω πάλι στην ομορφιά του διαφορετικού που έχει αυτή η μέρα. Το χρώμα της είναι γκριζοκίτρινο που για άλλη μια φορά μαρτυρά το παιγνίδι των δύο εραστών.

Σήμερα η μέρα έχει μια κοσμική ισορροπία. Έχει τόση δροσιά όση για να μη κάνει ζέστη. Τόση όση χρειάζεται για να ξυπνάει τη διάθεση μου. Έχει τόσο φως, όσο χρειάζεται για να μην έχει σκοτεινιά. Τόση φασαρία, όση χρειάζεται για να μη νιώθει κανείς μόνος…

Τιτιβίσματα πουλιών, μυρωδιές Ανοιξιάτικες, χρώματα πολλά… τελικά η Φύση κρύβει απίστευτη μαγεία μέσα της. Άραγε…

…θαβρέξει σήμερα;


Πέμπτη 06/03/08 14.51
φωτό:hhttp://r-assumpcao.deviantart.com/art/Only-when-it-s-raining-179307922

5.3.08

Βουνό ή Θάλασσα;




Μια δύσκολη εφημερία έφτασε στο τέλος της... μα... δε προλαβαίνω να κοιμηθώ... πρέπει να ασχοληθώ με το σπίτι μου.. να το κάνω αντάξιο των απαιτήσεων μου... μου αρέσει να το φροντίζω, να το καθαρίζω, να το περιποιούμαι, να ανοίγω τα παραθυρόφυλλά του να μπαίνει καθαρός αέρας, να μυρίζει ο τόπος Άνοιξη...



Μου αρέσει το βουνό... ανέκαθεν δηλαδή... το αγάπησα στην ηλικία των 10 χρονών, όταν ανέβηκα πρώτη φορά στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού της Θάσου. Από τότε, κάθε καλοκαίρι, για αρκετά καλοκαίρια ακόμα, το έκανα. Κάθε φορά κουραζόμουν, μου έβγαινε η γλώσσα από την κούραση, κάθε φορά γκρίνιαζα, κάθε φορά έλεγα "δε θα το ξανά ανεβώ" και κάθε φορά αναθεωρούσα όταν στην κορυφή έβλεπα τα χρώματα μιας καλοκαιρινής Δύσης, ανάπνεα έναν αέρα που διάφορος ήταν από όλους τους άλλους αέρηδες που εισέπνεα όλο τον χρόνο... με μάγουλα κατακόκκινα από το ζόρισμα του οργανισμού καθόμουν στον βράχο και αγνάντευα την απεραντοσύνη του άπειρου...




Πριν από 5 χρόνια αποφάσισα να ανέβω στον Όλυμπο. Δεν έχω πάει ποτέ. Ούτε και τότε πήγα. Ο λόγος είναι πως μερικά χρόνια πριν είχε πάει ο παιδικός μου, προ 18ετίας, φίλος και τους έπιασε μια ωραιότατη χιονοθύελλα. Ακόμα κι εκείνος φοβήθηκε... φαντάσου εγώ που δεν είμαι ορειβάτης σαν εκείνον... έτσι.. έμεινε στη μέση κι αυτό. Είπαμε να πάμε Σεπτέμβριο ή Απρίλιο κάποιους χρονιές μα... εγώ επιθυμώ χιόνι, κρύο, καταφύγιο, τζάκι, κρασί, βελέντζες, συζητήσεις που μπορεί να ξεκινήσουν από την αναφορά μιας απλής καθημερινής στιγμής και να καταλήξουν σε βαριές φιλοσοφικές συζητήσεις... γέλια να αντηχούν, νοσταλγίες να ξυπνούν αναμνήσεις... έτσι φανταζόμουν τη διαμονή μου στο βουνό των Θεών...




Το βουνό σε σχέση με τη θάλασσα μου δίνει αλλά πλεονεκτήματα. Μπορώ να το εξερευνήσω, να το περπατήσω, να διαλέξω μονοπάτια, να έχω επιλογές χρωμάτων, να ακούω ήχους πουλιών μια ανοιξιάτικη ή καλοκαιρινή μέρα, να μαντεύω κρυψώνες των αέρηδων ανάμεσα στις φυλλωσιές. Η θάλασσα... μου αρέσει μα ακόμα κι αν θα μπορούσα κι εκείνη να την εξερευνήσω, δε θα το έκανα ποτέ.. τη φοβάμαι... μια φορά θέλησε να με πάρει μαζί της και από τότε απλά κοιτάζω μόνο την επιφάνεια της. Με μαγεύει να τη βλέπω να παίζει παιγνίδια με το μυαλό και να φαντάζει δυνατή μα... δεν είναι... έρμαιο του ανέμου είναι... πάει όπου φυσάει εκείνος... έτσι, για 'μενα καταντάει ανιαρή. Βεβαία το χειμώνα τα συναισθήματα μου για εκείνη αλλάζουν. Μου αρέσει να τη βλέπω θυμωμένη, αγριεμένη, γκρίζα, να σπάει σε βράχους, να σηκώνει κύματα, να ξεχειλίζει αφρίζοντας...




Η τελευταία φορά που ανέβηκα σε βουνό ήταν πριν από 3 χρόνια. Διακοπές στο κάμπινγκ φυσικής διαβίωσης στη Σαμοθράκη. Μέσα στο Δάσος, σε ένα αντίσκηνο για 11 μέρες, μακριά από κάθε είδους πολιτισμό. Όχι ζεστό νερό, όχι ηλεκτρικό, όχι τηλεόραση και κινητά τηλεφώνα, όχι ιδιωτικοί χώροι για ντους. Η απόλυτη ελευθερία που με γύρισε στις ρίζες μου. Εκείνο το νησί η γύμνια είναι κομμάτι της φύσης και δεν αποτελεί ταμπού. Ελεύθερος και γυμνός να βουτάς στα καταπράσινα, παγωμένα νερά μιας λίμνης που τη γεμίζει ένας ορμητικός καταρράχτης. Γύρω γύρο υψωμένα καταπράσινα επιβλητικά βουνά κι εγώ μέσα σε αυτά, λες και ήμουν στον κρατήρα ενός ηφαιστείου, να κοιτάζω ψηλά για να δω ουρανό....

-Που χάθηκες πάλι με το μυαλό σου;
-Ξέρεις που…


Τετάρτη 5/03/08 09.04

φωτογραφίες:http://viart.deviantart.com/art/In-front-of-the-mountain-110230785
http://jean-genie.deviantart.com/art/The-Sea-11422891