Bird In Paradise

Saw you flying by
Flash of Turquoise Blue
I just had to try
To keep your life in view

My bird of paradise
Sweet bird of paradise

Wish that I could fly
I'd be beside you now
But I can only sigh
And watch you circle round

My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise

So you fly away
When will you come again
So I can watch you play
In the pouring rain

My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise


Τσικνοπέμπτη 28/02/08 18.31

Πρωίνό ξυπνημα με συννεφιά...

Άνοιξα τα μάτια από νωρίς. Χτες κοιμήθηκα επίσης νωρίς γιατί είχα σχέδια για σήμερα. Οργάνωνα τη μέρα μου. Κάθε φορά που το κάνω αυτό, ξέρω πως η μέρα που σχεδιάζω και οργανώνω θα έχει πολύ λίγα κοινά σημεία με αυτή που θα ξημερώσει. Ένας απρόσμενος πονοκέφαλος, ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ροή των δεδομένων, μια απλή βαρεμάρα… Τι ανούσιο χάσιμο χρόνου η οργάνωση τελικά…

Άνοιξα το πατζούρι του υπνοδωματίου μου. Σήμερα έχει συννεφιά. Χαμογέλασα κατευθείαν. ‘‘Λες να βρέξει σήμερα;’’ Σκέφτηκα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη. Σουτ! Μη κανείς καμιά ευχή πάλι! Από τη μέρα που ευχήθηκες, σταγόνα δεν έπεσε! Και πάει πολύς καιρός…

Προχωρώ προς το σαλόνι μου. Ρίχνω μια ματιά στον υδάτινο κόσμο μου. Ανησυχώ λίγο… έχω να δω τον Προκόπη μέρες να κόβει βόλτες… αλλά δεν είμαι έτοιμη να μάθω για τον χαμό του, οπότε δε τον ψάχνω… ‘Ανοίγω τον υπολογιστή. Διαλέγω τραγούδια. Σήμερα θα κάνω γενική καθαριότητα. Γιατί; Γιατί έτσι αποφάσισα μόλις…

Μια γουλιά καφέ για ‘μένα, μια γουλιά καφέ για ‘σένα που τόσο άδικα νιώθω να φεύγεις μακριά μου… ναι, ναι… μη κουνάς το κεφάλι σου χαμογελώντας… σε ‘σένα το λέω…

Καλημέρα…


Πέμπτη 28/02/08 08.51

φωτ όhttp://kolya57.deviantart.com/art/Cofee-Break-149441287

Σιωπή

Μια σιωπηλή καλημέρα για σήμερα....


Σςςςςςς.... σώπασε... άφησέ το να ακουστεί...

Ταξίδι... (συνέχεια πριν το τέλος...)

Και ήρθα… και είδα ό,τι κοιτούσες. Τον σκούρο μπλε ουρανό που επέτρεπε στις μικροσκοπικές κουκίδες του να γίνουν ορατές και να κάνουν και απόψε το καθιερωμένο τους ντεμπούτο. Να και η πιο φωτεινή κουκίδα απ’ όλες.. ο Αποσπερίτης… λαμπερός και καμαρωτός βγήκε να νυχτοπερπατήσει. Πόσα μυστικά ξέρει… πόσα του έχουν ακουμπήσει θλιμμένες ψυχές, πόσα έχει δει, πόσα έχει ακούσει…

-Κοίτα! Ένα άστρο έπεσε!
-Το πρόλαβες, έτσι;
-Κάποιος πέθανε;
-Κάποιος έκανε μια ευχή…

Άρχισα να σου μιλώ τραυματίζοντας τη σιωπή μας. Με άκουγες κοιτώντας με στα μάτια χωρίς να μιλάς. Έχεις μια λάμψη κάθε φορά που με ακούς να σου μιλώ. Είναι η λάμψη της προσοχής σου της αμέριστης. Κάποτε μου είπες, πριν από καμιά δωδεκαριά χρόνια περίπου, ίσως και περισσότερα, πως την έχω κι εγώ κάθε που σ’ ακούω. Και μικρούλα καθώς ήμουν, κοιτούσα στον καθρέφτη τα μάτια μου να βρω το ‘‘φως’’ μα δε το έβλεπα. Με τα χρόνια κατανόησα.

-Κρύωσα όμως τώρα…
-Έλα και ξάπλωσε πάνω μου.
-Έτσι;
-Έτσι…

Έμεινα αμίλητη στη φωνή. Στο κεφάλι μου όμως γινόντουσαν απεριόριστης φαντασίας μονόλογοι. Πότε σκαρφάλωνα πάνω σε δέντρα, πότε σε σύννεφα, πότε στη Μαγική Φασολιά και έφτανα αστέρια.

-Είπες τίποτα;

Χαμογέλασα… λες και παρακολουθούσες τις αλλόκοτες σκέψεις μου σε ρώτησα αν είπες κάτι λες και μπορούσες να μου δηλώσεις συμφωνία ή διαφωνία σε σιωπηρές συνομιλίες. Διαπίστωσα πως είχες αποκοιμηθεί. Ξανά χαμογέλασα…

Σηκώθηκα όρθια. Σε κοίταξα καθώς κοιμόσουν. Κύματα Αγάπης που έφταναν πιο ψηλά από τα πιο μεγάλα κύματα ενός απέραντου ωκεανού κι ακουμπούσαν τον ουρανό, υψωθήκαν. Ταξίδευαν στο απέραντο της θάλασσας και του ουρανού και περνούσαν το ‘‘ τέλος του κόσμου’’ και συνέχιζαν μέχρι το σταμάτημα αυτού. Είχες δίκιο τελικά…

Πλησίασα στο σημείο που είχα χαράξει την καρδιά με το δάχτυλο. Έβαλα τα αρχικά μας. Η άμμος, μονίμως υγρή, μου έδωσε το πλεονέκτημα να τη ζωγραφίσω αρκετά μακριά από την όχθη της θάλασσας κι έτσι δε τη χάλασαν τα κύματα. Ποιος ξέρει; Ίσως μείνει εκεί μέχρι το επόμενο καλοκαίρι….

ΤΕΛΟΣ
Τρίτη 26/02/08 14.47

φωτό: http://janet-asuka.deviantart.com/art/FullMoon-75242386

Όταν χαράζει...

"Θα ήθελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσιάσω, η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα... ούτε που πρόλαβα αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα: Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές... έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλίσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει..."

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει

Αν είσαι μονός, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά, έχει τον ήλιο τον αλάνη

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός, στις εκβολές του θα προσφέρει
Όσα χαθήκαν όσα ξεχαστήκαν κι όσα γι' αυτά κανείς δε ξέρει

Πίσω απ’ τους λόφους, πίσω απ’ τα βλέφαρα υπάρχει τόπος και για ‘σένα
Χωρίς βαστίλη χωρίς ανάθεμα χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα

Νυσταγμένη καλημέρα και χασμουρημένη καλή βδομάδα στο ταλαίπωρο κορμί μου πιτσιλώντας με νερό στο πρόσωπο τον εαυτό μου για να ανοίξει πέρα από τα μάτια του προσώπου και τα μάτια της ψυχής του…


Δευτέρα 25/02/08 06.49

Ταξίδι... (συνέχεια)

-Γιατί χαμογελάς;
-Γιατί ρωτάς;
-Επειδή δεν έβαλα τα αρχικά μας;
-Δε σου λέω…
-Γιατί;
-Έτσι.
-Την άφησα άδεια για να γεμίσει από τα αρχικά δυο ερωτευμένων ανθρώπων. Κάποιων που ίσως περάσουν από εδώ…
-Καλά έκανες.
-Έκανα;


Η Γη γύρισε γύρω από τον ήλιο και από μεσημεράκι έγινε απόγευμα προς βράδυ. Πω πω χρώματα! Κάθε φορά τα θαυμάζω λες και είναι η πρώτη φορά που τ’ αντικρίζω. Γυρίζω και σε κοιτώ. Χάθηκες μέσα στα χρώματα κι εσύ. Σιωπηλά ήρθες και κάθισες δίπλα μου κοιτώντας το σημείο που θάλασσα και ορίζοντας γίνονται ένα. Στο σημείο που τελειώνει ο κόσμος. Κι έμεινες εκεί… ώρα πολύ… στο τέλος του κόσμου. Σε κοιτούσα που και που προσπαθώντας να καταλάβω τι θα μπορούσες να σκέφτεσαι. Δε με καταλάβαινες. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γύρισες και με κοίταξες.

-Σκεφτόσουν;
-Όχι.
-Γίνεται;
-Γίνεται.
-Πως;
-Ξέρεις.

Η αλήθεια είναι πως ναι… ξέρω… και το κατάλαβες ακόμα και αυτό. Μου χαμογέλασες. Απολαμβάνεις να με βάζεις να ανακαλύπτω μόνη μου τις αλήθειες μου. Δε σου αρέσουν τα εύκολα και ‘‘μασημένα’’. Η αλήθεια είναι πως ούτε κι εμένα.

Ξάπλωσες πάνω στην άμμο, που δεν είμαι σίγουρη αν η υγρασία κατάφερε και δε πέρασε από την ψάθα που άπλωσες πάνω της. Άνοιξες τα χέρια σου και τα πόδια σου σαν τον Βιτρούβιο Άντρα Μπήκες στον χώρο μου και με στρίμωξες.

-Πάνε πιο εκεί!
-Όχι.
-Γιατί;
-Γιατί στριμώχνεσαι σε τοίχους και νομίζεις πως είναι δικοί σου, μα δεν είναι. Δε παραβιάζεται κανένας χώρο σου. Αντίθετα, μπορείς να νιώσεις άνετα και ακόμα πιο άνετα αν τους γκρεμίσεις. Κάτι που επίσης ξέρεις. Έλα και ξάπλωσε πλάι μου.
-Τι κοιτάς;
-Ξάπλωσε πλάι μου και θα δεις...

συνεχίζεται...

Κυριακή 24/02/08 10.32

φωτό:http://soulkyumetai.deviantart.com/art/The-Sunset-35315272

Τι δεν εμαθε ο θεός...

Πολλά δεν εμαθε...

Ακούω μια κρυφή οργή να μπαινοβγαίνει απ’ τις πόρτες
Μετά μια μακριά σιωπή να κόβει τις δικές της βόλτες

Τι δεν έμαθε ο θεός, αλήθεια πως δεν είδε τόσα
Ο νόμος στο αίμα πιο σκληρός κι ο χρόνος χάνεται στα φώτα

Γιατί εξατμίζομαι τη νύχτα
Γιατί γίνομαι καπνός
Τι δε ξέρω, τι δεν είδα, τι να πω

Που έχουν κρύψει την ελπίδα, τι δεν έμαθε ο θεός
Πως μπορεί να μη το ξέρει, ούτ’ αυτός….

Πρέπει να δικαιολογείς και τον αέρα που αναπνέεις
Τις νύχτες αν θα κοιμηθείς
Αν στέφεσαι ή αν καταρρέεις

Τι δεν έμαθε ο θεός, αλήθεια πως του ‘κρυψαν τόσα
Στο λάθος φαίνεται σωστό, κάτω απ’ τα καινούρια φώτα

Γιατί εξατμίζομαι τη νύχτα
Γιατί γίνομαι καπνός
Τι δε ξερώ, τι δεν είδα, τι να πω

Που έχουν κρύψει την ελπίδα, τι δεν έμαθε ο θεός
Πως μπορεί να μη το ξέρει, ούτ’ αυτός….


Να μη ξεχάσω να πω στον εαυτό μου καλημέρα!