23.2.08

Ταξίδι...



Ξεχασμένοι και αποκαμωμένοι από το μακρύ μας μονοπάτι πιάσαμε από έναν βράχο να ξαπλώσουμε την κούραση μας για να φύγει μακριά μας και να συνεχίσουμε. Ακουμπισμένοι πλάτη με πλάτη, για στηριζόμαστε, αρχίσαμε να μιλάμε για το πόσο μακριά φτάσαμε και για το πόσο μακρινός είναι ακόμα ο προορισμός μας.

-Πιάστηκα… αλλάζουμε λίγο;
-Ναι. Έλα κάθισε στον δικό μου βράχο και στήριξε το σώμα σου πάνω στα πόδια μου. Θα σε πιάνω εγώ.

Κι έτσι έγινε…

Η συζήτηση ξεκίνησε με χιλιόμετρα και συνεχίστηκε με διάφορα θέματα. Θα τελειώσει άραγε με χιλιόμετρα; Κανείς δε ξέρει.

Σηκωθήκαμε και ξυπόλητοι φτάσαμε ως την άκρη μιας θάλασσας σκοτεινής από τον συννεφιασμένο ουρανό να αφρίζει από τον βόρειο άνεμο.

-Έχει κρύο;
-Δε ξέρω. Κρυώνεις;
-Όχι…

Ένιωσα την ανάγκη να βρέξω τα πόδια μου. Λες και ήθελα να διαπιστώσω αν όντως τελικά είχε κρύο ή όχι. Έβγαλα τα παπούτσια και τις χνουδωτές πορτοκαλί κάλτσες μου και πλησίασα στην άκρη της θάλασσας. Της… παγωμένης θάλασσας για την ακρίβεια.

Έχει κρύο… και μόλις το διαπίστωσα…

Έβαλα το σακίδιο της πλάτης μου πάνω στην υγρή άμμο και με το δάχτυλο ζωγράφισα μια καρδιά. Όπως τότε που γεύτηκα τον πρώτο μου έρωτα, όντας έφηβη, έχοντας την ανάγκη να το φωνάξω σε ολόκληρο το Σύμπαν. Να μάθουν όλοι για το πόσο ερωτευμένη είμαι! Τότε πίστευα, πως με τη χαρά ενός ανθρώπου, χαίρεται ολόκληρος ο κόσμος! Μόνο που τότε υπήρχαν αρχικά να βάλω μέσα. Τώρα, δεν είμαι πια σίγουρη γι’ αυτό…

Γύρισα και κοίταξα απορημένα εσένα. Λες και άκουσες την απορία μου μέσα στο βλέμμα
μου.

-Βάλε τα δικά μας αρχικά.
-Μα εμείς δεν είμαστε ερωτευμένοι!
-Και τι σημασία έχει;
-Δεν έχει;
-Όχι…
-Όχι;
-Η καρδιά είναι αγάπη. Κι εμείς αγαπιόμαστε. Είμαστε Φίλοι.

Γύρισα και κοίταξα την άδεια καρδιά στην άμμο. Γύρισα και κοίταξα εσένα πάλι. Δεν έβαλα τα αρχικά μας. Την άφησα ορφανή από έρωτα…


συνεχίζεται...
Κυριακή 23/02/08 17.44
φωτό:http://laurapora.deviantart.com/art/love-51718290

Pride



One man come in the name of love

One man come and go

One come he to justify

One man to overthrow

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love

One man caught on a barbed wire fence

One man he resist

One man washed on an empty beach.

One man betrayed with a kiss

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love

Early morning, April 4

Shot rings out in the Memphis sky

Free at last, they took your life

They could not take your pride

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love...

Σηκώθηκα στις 6.30 μετά από δεκαπέντε ώρες ύπνου που θαρρώ πως τις δικαιούμουν...
Άναψα τον θερμοσίφωνα να ζεστάνει νερό για να βάλω το κορμί μου από κάτω από το ζεστό νερό και τους ατμούς να καεί, όσο το νερό στο βραστήρα καιγόταν για να μου δώσει την απόλαυση της γεύσης του υπέροχου καφέ μου. Οι μουσικές έντονες για να κυλήσει το αίμα λίγο πιο γρήγορα μέσα μου, να ζωντανέψουν οι αισθήσεις να κρατήσουν τις μνήμες ολοζώντανες...



Σάββατο 23/02/08 07.50

21.2.08

#@#



Σήμερα θέλω να είμαι όμορφη… να ετοιμάσω το σώμα, και τη διάθεση μου γι’ αυτό. Να ανέβω στα ψηλά κόκκινα παπούτσια μου, να φορέσω τη μικρή κόκκινη καρδούλα μου που θα ξεκουράζεται μέσα στο λακκάκι του λαιμού μου. Τα μαλλιά μου να έχουν εβένινο χρώμα και τα χείλη μου να φορέσουν το αιμάτινο κραγιόν μου. Να βάλω τη μαύρη φούστα μου, κοντή ως το γόνατο και το μαύρο, αγαπημένο μου, μπλουζάκι .

Θέλω να καθίσω ανάμεσα σε όμορφες παρέες με δυνατά γέλια και φωνές τραγουδιστές. Να απλώνω τα χέρια μου και να αγγίζω μουσικές. Να κοιτάζω απέναντι και να κάνω αμήχανες ματιές να κοιτάζουν αλλού…

Σήμερα…

…θέλω να είμαι όμορφη για ‘μενα…



Πέμπτη 21/02/08 08.40
φωτό:http://audpod.deviantart.com/art/Mirror-51688080

18.2.08

Wish You Were Here




So, so you think you can tel
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

Did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?

Did you exchange
A walk on part in the war,
For a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found
The same old fears.
Wish you were here.


Δευτέρα 18/02/08 21.27

17.2.08

Οι σιωπηλές κραυγές μου...



Μύρισε Χειμώνας για τα καλά...

Χωρίς να έχω διαφορετική επιλογή, λίγο μετά τα πρώτα απαλά χρώματα τις Ανατολής βγήκα στον παγωμένο αέρα της Θεσσαλονίκης. Μούδιασα. Το κορμί μου, το πρόσωπό μου… ακόμα και το μυαλό μου μούδιασε…

Χτες το βράδυ μου ήταν ήσυχο. Πέρα από τη ζακέτα μου, χτες, είχα και κουβέρτα… κοιμήθηκα απαλά και βαριά. Μα… που στο καλό βρέθηκες πάλι στα όνειρα μου; Τι γυρεύεις εκεί μέσα; Δε τα είπαμε; Πως… τα είπαμε… εσύ δε θυμάσαι. Ψάχνω να βρω ρωγμές στα όνειρα μου που θα μπορούσαν να είναι πιθανές είσοδοι. Δε βρίσκω. Να δεις που εσύ ανακάλυψες μια καινούρια, πάλι, όσο εγώ έτρεχα να χτίσω με τσιμέντο και τούβλα τις προηγούμενες. Γιατί το κανείς αυτό; Παίζεις μαζί μου ένα παιγνίδι βασανιστηρίου… γιατί;

Σαν ανατριχιαστικός ήχος γρατζούνισε η μορφή σου τη λήθη μου χτες βράδυ. Η σιωπή σου κυνηγούσε τις φαντασιώσεις μου, μέχρι που κι εκείνες σώπασαν πια. Ψάχνω μια απάντηση στο γιατί εκεί που σωπαίνουν τις γαργαλάς με πούπουλο και τις τσαντίζεις ξυπνώντας τες… στην αρχή κλωτσάνε σου λένε ‘‘Άσε με’’. Συνεχίζεις… μέχρι που οι σιωπές γίνονται κραυγές θυμού και τότε αποτραβιέσαι κοιτάζοντας. Μπορεί και να φοβάσαι λίγο και να κάνεις παραπέρα… είσαι τολμηρός όμως… έτσι δεν είναι;

Οι σιωπηλές κραυγές μου ήρθαν να κρυφτούν και πάλι στις σελίδες μου… τις κουνάω απαλά και τις λέω ένα παιδικό τραγούδι μέχρι να αποκοιμηθούν. Όσο σιγοτραγουδώ νιώθω τα μάτια μου να πονούν από τη νύστα. Να θυμηθώ να κλείσω τα πατζούρια καλά γιατί το φως παιδεύει τα βλέφαρα μου. Πλαγιάζω δίπλα τους. Ακουμπώ το χέρι μου πάνω τους και αποκοιμιέμαι….



Κυριακή 17/02/08 08.03
φωτό: http://frispy.deviantart.com/art/Raining-day-126806919

15.2.08

Μάθε με...ως το τέλος...



συνέχεια...


Μου αρέσει ο χορός ακόμα και αν δε ξέρω να χορεύω. Αγαπημένος μου χορός το Tango. Κύματα ερωτισμού να διαπερνούν την ατμόσφαιρα καθώς λίγο πριν το τέλος γίνονται πολύχρωμα πυροτεχνήματα που φωτίζουν τον βραδινό ουρανό κάνοντας τους ανθρώπους να τα θαυμάζουν. Εκείνος να παίρνει Εκείνη μέσα στα χέρια του και να την σηκώνει ψηλά να ζήσει, όχι απλά να δει, τα πυροτεχνήματα. Να «καεί» λιγάκι από τη στιγμιαία φλόγα τους. Και ας σβήσει μετά από δευτερόλεπτα. Εκείνη να κάνει κύκλους γύρω από το στητό κορμί Εκείνου ακουμπώντας τον ώμο του με τον δείχτη του χεριού της. Σαν να προσπαθεί να τον περικυκλώσει σε έναν λάγνο κύκλο που μπαίνει ερήμην του, κι Εκείνη με το δάχτυλο του υπενθυμίζει πως ο κύκλος εκείνος είναι δικό της επίτευγμα. Εκείνος να την αρπάζει, να την κολλάει πάνω στο κορμί του να φέρνει το πρόσωπο της απέναντι από το δικό του και να τους χωρίζουν οι παθιασμένες ανάσες τους. Εκείνη να στρέφει απότομα το κεφάλι της από την άλλη και να μπλέκει τα πόδια της ανάμεσα στα δικά του, όσο εκείνος την σέρνει πάνω στο πάτωμα κάνοντας την έρμαιο…
…αχ… Τι υπέροχος χορός…

-Αυτή είμαι με λίγα λόγια… λίγα…; Τόση ώρα σου μιλώ μα θαρρώ πως είναι λίγες οι λέξεις προκειμένου να περιγράψεις μια προσωπικότητα. Καταλαμβάνουν χώρο μέσα στον χρόνο μας μα ο χρόνος μας είναι άπειρος και ο χώρος που πιάνουν μια κουκίδα στον χάρτη του. Γιατί δε μιλάς; Σε κούρασα;
-Όχι.. Προσπαθώ να μαντέψω όλα εκείνα που οι λέξεις δε μπορούν να περιγράψουν
-Σίγουρα δε σε κούρασα;
_Σίγουρα.
-Θα μου το έλεγες;
-Σίγουρα!
-Ψεύτη…
-Δεν είμαι!
-Είσαι!
-Δεν είμαι…
-Είσαι… ακόμα και αν δε λες ψέματα τώρα…
-Φοβάσαι το ψέμα;
-Φοβάμαι τους ανθρώπους…


ΤΕΛΟΣ


Παρασκευή 15/02/08 15.05

φωτό: http://philgerm.deviantart.com/art/Tango-Dancers-52646731

14.2.08

Μάθε με...όσο θες....



…συνέχεια…

Μου αρέσει το διάβασμα. Να έχει ησυχία και να με απορροφάει η συνέχεια του. Να μπαίνω στο βιβλίο και να γίνομαι πρωταγωνίστρια και να ζω το παραμύθι μέσα από τα δικά μου μάτια. Να προχωρώ πηδώντας από σελίδα σε σελίδα, να σκοντάφτω πάνω στα κόμματα, να φρενάρω πάνω στις τελείες. Να εγκλωβίζομαι μέσα σε εισαγωγικά, να σκέφτομαι με τη φωνή τη δική μου και όχι με εκείνη του εκάστοτε συγγραφέα. Να είμαι τόσο ευλαβικά προσηλωμένη μέσα στην ιστορία του βιβλίου-τη δική μου ιστορία, που ακόμα και η γειτόνισσα που τινάζει τα χαλιά να με βγάζει μέσα από αυτή.

Μου αρέσει να γράφω. Όχι τίποτα συνταρακτικό, μη φανταστείς. Άλλωστε πήρες μια ιδέα τόσο καιρό μαζί μου. Μου αρέσει να μετατρέπω τις εικόνες σε σκέψεις, εκείνες σε λέξεις και τις λέξεις σε προτάσεις. Μου αρέσει να γράφω όταν σκέφτομαι. Όχι να σκέφτομαι όταν γράφω…

Πολλοί με αποκάλεσαν «παράξενο κορίτσι». Που βρίσκουν την παραξενιά, ποτέ μου δε κατάλαβα. Έμαθα να σκέφτομαι απλά, να μιλάω απαλά σε μια συζήτηση, να παθιάζομαι με τα ωραία και να απολαμβάνω τις μικρούλες μου στιγμές μέσα στην πορεία της μέρας μου. Να απολαμβάνω την καλημέρα των άλλων, ακόμα και αν είναι ένας τυπικός χαιρετισμός. Εγώ την ονομάζω ευχή. Ευχή δεν είναι; Να ακούω μια ωραία ατάκα και να γελάω. Να συμπληρώνω μια άλλη ατάκα στην πρώτη και να γελάμε μαζί. Να απαντώ «Όμορφα!» στην ερώτηση της ημέρας «Τι κάνεις;» Για ‘μενα παράξενοι είναι όλοι εκείνοι που προσπαθούν με λάθος τρόπο να φιλοσοφήσουν τη ζωή τους. Εκείνοι που κάνουν τα εύκολα δύσκολα. Εκείνοι που μοιρολατρούν. Εκείνοι που στην «Καλημέρα!» απαντούν: «που την είδες;» Εκείνοι που εμμένουν να ζουν τη ζωή τους κοιτάζοντας την από τη δύσκολη πλευρά της. Όχι πως δεν υπάρχει. Υπάρχει. Μα υπάρχει και η άλλη. Η εύκολη. Η όμορφη και απολαυστική…



συνεχίζεται πριν το τέλος...


Πέμπτη 14/02/08 10.16
φωτό: http://one-little-thing.deviantart.com/art/reading-96100893