14.1.08

***



Ο ουρανός κλαίει ασταμάτητα απο χτες το βράδυ ταιριάζοντας απόλυτα με τα βουβά μου δάκρυα που "καίνε" περισσότερο την Ψυχή μου λόγω της σιωπής τους...





I'm so tired of being here suppressed by all my childish fears.. and if you have to leave I wish that you would just leave 'Cause your presence still lingers here and it won't leave me alone


These wounds won't seem to heal this pain is just too real there's just too much that time cannot erase


When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these yearsBut you still have
All of me


You used to captivate me by your resonating light now I'm bound by the life you left behind... Your face it haunts, my once pleasant dreams,your voice it chased away all the sanity in me


I've tried so hard to tell my self that you're gone, but though you're still with me I've been alone all along...


14/01/08 13.42
φωτ:όhttp://renatadomagalska.deviantart.com/art/RAINING-STREET-in-the-painting-92916695

8.1.08

Ξεχασμένοι συνοδοιπόροι


Εκείνος 10/09/07 05.18

....ξημερώματα νυχτοβατώντας σε ανούσιες στήλες μακριά από την πόλη ακόμα και τα μαύρα σκοτεινά στενά της με τα χαμηλοτάβανα μπαράκια, όπου θα σκότωνα θλίψη και θύμισες, όντας ανέραστος για καιρό, μα με το πάθος για μια γυναίκα να συντηρώ σπασμωδικά τον όποιο ερωτισμό μου έχει απομείνει, σκοντάφτω επάνω σε κορμιά σκεπτόμενα, αρχίζω στα πεταχτά το διάβασμα και ένας κόσμος γεννιέται ή αποκαλύπτεται, η γραφή μεστή με τα νοήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο και να χάνονται στο άπειρο, συνθέτοντας μελωδίες τζαζ αντάξιες του Monk και του Davis,ονειρικά ξεσπάσματα από ανήσυχους ανθρώπους, εμπνευσμένοι από ένα κόσμο αλλότριο...με ληστές σκέψεων που καραδοκούν για μια αναλαμπή πνεύματος, ανήμποροι να δημιουργήσουν, καταδικασμένοι να οικειοποιούνται βιάζοντας...και να κερδίζουν...κι εσύ κοριτσάκι συνεχίζεις ως το τέλος της βάρδιας...

...ευχαριστώ ειλικρινά για τη φιλοξενεία, αν και ακάλεστος...
....εις το επανειδήν


Εκείνη 10/09/07 10.49

Μέσα σε ένα βαγόνι, συνοδοιπόροι, χωρίς προορισμό συγκεκριμένο, με το κεφάλι γερμένο στο παράθυρο να προσπαθεί να εντοπίσει τις εικόνες το μυαλό, μα εκείνες γοργά να προσπερνούν μπροστά από τα μάτια... Γυρίζω δίπλα μου το βλέμμα και αντικρίζω κάποιον άγνωστο. Κοιτάζω απέναντι, το ίδιο. Ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του. Για μια στιγμή είχα την επιθυμία να μπορούσα να της ακούσω...αλλά.. αναθεώρησα γρήγορα...αν ήταν κάτι που θα μπορούσα να το μάθω, θα ήταν κάτι που μου το έλεγαν οι ίδιοι... Τους ρωτώ.. Μου λένε...μαθαίνω...γοητεύομαι...
Κανείς δεν είναι απρόσκλητος σε τούτη τη διαδρομή. Ούτε προσκαλεσμένος. Απλά όλοι ανοίγουμε την πόρτα και μπαίνουμε μέσα στο βαγόνι....

Εκείνος 12/09/07 02.04

...κι εκεί που μοναχός ήμουν περπατώντας στις κακοτοπιές και τα σκοτάδια ακολουθώντας τη διαίσθηση συγκαλλημενη με μια πρόσκαιρη λογική, την κάθε φορά, να μπερδεύομαι να πέφτω και να σηκώνομαι, προσπαθώντας να ακροβατήσω ανάμεσα στη λογική και την παράνοια με μονό όπλο το πείσμα ότι κάπου εκεί τριγύρω υπάρχει διέξοδος και πάλι να πέφτω και μου άρεσε που έπεφτα μου άρεσε παράξενα κι αρρώσταινα...καθώς η ομίχλη σιγά σιγά υποχωρούσε και το θολό τοπίο άρχιζε να σχηματοποιείται, είδα ότι δεν ήμουν μονός...αναθάρρησα για μια στιγμή, κοντοστάθηκα ,μας κοίταξα και το έβαλα στα ποδιά.. ίσα προς το δάσος με τα σκοτάδια και τη γνώριμη πλέον μοναξιά μου...

Εκείνη 12/09/07 17.47

...τη μοναξιά μου που γνωριστήκαμε τα τελευταία χρόνια δίνοντας η μία το χέρι στην άλλη, σχεδόν συγκαταβατικά, τη στιγμή που ανακαλύψαμε πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή, δεδομένου ότι αυτός ο πόλεμος μεταξύ μας ήταν ίσος προς ίσο. Δε θα είχε νικητή ούτε ηττημένο...
Συνεχίζοντας την πορεία μου κάπου κοντοστάθηκα. Έσκυψα το κεφάλι. Το σήκωσα και πάλι, με σκοπό να συνεχίσω πιο αποφασιστικά από πριν. Κοίταξα πίσω για λίγο. Το μονοπάτι μου μακρύ, μα είχε σχεδόν σβηστεί, μια που η ματιά μου στο βάθος το ένωνε με τον ορίζοντα. Δεν έχει δρόμο για μισεμό...

Εκείνος 12/09/07 22.32

...μόνο μπροστά, μπροστά λοιπόν κι όπου βγάλει, έτσι κι αλλιώς δεν είχα να περιμένω κάτι, ούτε και προσδοκούσα τίποτα, μόνο να ζήσω...όσο μπορώ περισσότερο, να συναρτήσω νέους κόσμους όχι απαραίτητα καλυτέρους...μα διαφορετικούς...κι έτσι ξεκίνησα...τα αποκαΐδια του χθες ακόμα σιγόκαιγαν γύρω μου και μια έντονη μυρωδιά από κάρβουνο και θειάφι, έκανε τον αέρα βαρύ κι αποπνικτικό, με τα ρουθούνια να με καινέ φέρνοντας στο μυαλό μου αναμνήσεις και κάνοντας σκέψεις δημιουργώντας μελλοντικές ιστορίες, άρχισα σιγά να ξεμακραίνω....ώσπου μια στιγμή ο αέρας καθάρισε...κοίταξα πάλι πίσω και είδα κάποιες χλωμές αχτίδες να ιριδίζουν παίζοντας με τη σκόνη...πόσο καιρό, σκέφτηκα, είχα αντικρύσω τον ήλιο, σκέφτηκα...και στρέφοντας τη ματιά μου πάνω του, είδα...πως είμαι λεύτερος....

Εκείνη 12/09/07 23.00


...ελεύθερη και καλύτερη από τι όμως; Καλύτερη από τον προηγούμενο εκατό μου; Ίσως... και παρατηρώντας ακόμα τις ηλιαχτίδες του ανάμεσα στους καπνούς, είδα πως υπάρχει κάπου ακόμα και τώρα το φως που ονειρεύτηκα... μα... ο δρόμος μου με οδηγεί μπροστά; Οι ακτίνες είναι πίσω μου... κοντοστέκομαι και πάλι... σκέφτομαι...σηκώνω το βλέμμα μου και συνεχίζω να προχωρώ μπροστά. Με βήμα αργό αλλά πιο αποφασιστικό... πιο σίγουρο... το φως πίσω μου ξεμακραίνει και... ξεθωριάζει... Χαίρομαι που πήρα την σωστή, εκ πρώτης όψεως απόφαση και συνέχισα το δρόμο μου... το φως ξεθωριάζει κι άλλο όπως όλα τα φανταχτερά μα χωρίς αξία της ζωής που επέλεξαν να ζήσουμε...

Εκείνος 13/09/07 11.14

...ελευθερία...μια έννοια που καλύπτει τις υπόλοιπες....που τις εξυψώνει και αποκαλύπτει την απόλυτη σημασία τους...καθώς τη βιώνεις με τους υπολοίπους...ή σε απομονώνει όταν τη βρίσκεις μονό μέσα σου...το ταξίδι δύσκολο πια.. πισωγυρίσματα δεν υπαρχουν, το θολό τοπίο που άφησα πίσω μου, έχει αρχίσει ήδη να καθαρίζει...και δίνει τη θέση του στο φωτά σημάδια της τελευταίας μάχης εμφανή, με τους λιγοστούς καπνούς πλέον να καινέ εδώ κι εκεί, τα ξαναέφερα για μια στιγμή στο μυαλό μου, τελικά όλα μια απόφαση είναι, αναλογιστήκαν το αποφασίσεις τότε τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα, παίζουν ρόλο βεβαία και οι λόγοι...είχα έναν καλό...την ανάγκη για ελευθερία...τη φυγή από τη φυλακή της αλλοτρίωσης...της χειρότερης που υπάρχει...σηκώνομαι, τώρα πια είμαι έτοιμος δρόμος μακρύς και όχι ιδιαιτέρα ομαλός.. δε με πειράζει και τόσο, περνώ μια βαθιά ανάσα και αρχίζω να βαδίζω με σταθερά βήματα, με το στομάχι μου να αρχίζει να διαμαρτύρεται έντονα, είχα κάποιες μέρες να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου, ανθρώπινες ανάγκες, σκέφτηκα κι ένα χαμόγελο στρώθηκε στα χείλη μου...

Εκείνη 13/09/07 15.18

...ένα χαμόγελο που θυμίζει πως όσο και αν κουράζομαι, όσο και αν πεινάω, όσο και αν οι ανθρώπινες αδυναμίες μου με προδίδουν, όταν φτάσω στον προορισμό θα νιώθω μια γαλήνια περηφάνια που τα κατάφερα...
...κατάφερα να ξεχωρίσω, να διεκδικήσω το δικαίωμα μου να μην είμαι, να μη σκέφτομαι σαν τους άλλους, κατάφερα να αποκτήσω το δικαίωμα της διαφορετικότητας. Αυτό δε με κάνει καλύτερη ή χειρότερη κανενός. Με κάνει απλά διαφορετική. Έτσι απλά...
Κάπου στο βάθος αρχίζω να διακρίνω τον προορισμό μου. Φαίνεται αρκετά κοντά, μα έχω δρόμο ακόμα.. Σαν τα βουνά που χαζεύεις από το παράθυρο όταν ταξιδεύεις.. θαρρείς πως αν απλώσεις το χέρι σου θα τα πιάσεις, μα το μεγαλείο τους δεν είναι εύκολο να το αγγίζεις.. Είναι μακριά.. θέλει κόπο... ο δρόμος είναι δύσβατος... αλλά δε σου απαγορεύει κανείς να τον βρεις και να τον ακολουθήσεις... από εκεί και πέρα κάνεις τις επιλογές σου...

Εκείνος 14/09/07 20.28


.....άνοιξα το βήμα μου ξεχνώντας προσωρινά την πεινά μου, ανεβαίνοντας τον μικρό λόφο, ένιωσα τις δυνάμεις μου λιγοστές, χρειαζόταν μια υπερπροσπάθεια για να διανύσω μια απόσταση όχι και τόσο μεγάλη, για να φτάσω σε κάτι φωτά που διέκρινα από την κορυφή του λόφου...κατηφόρισα και σε λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας βρισκόμουν, ήδη, στα πρώτα σπίτια ενός μικρού χωριού, με μια δεύτερη ματιά συμπέρανα ότι δεν ήταν και τόσο μικρό, καθώς κι αλλά σπίτια ξεπρόβαλλαν πίσω από μια μικρή πλαγιά.. εδώ σίγουρα θα υπάρχει κάποιο μέρος για φαγητο, ποτο, ενα καλό μπάνιο και έπειτα να κοιμηθώ ως εκεί που η μέρα θα έχει ξυπνήσει δυο φορές...άρχισε να σουρουπώνει και στο διπλανό στενό ακούγονταν φωνές και κάποια μουσική ,μάλλον μελαγχολική, έστριψα κι έπεσα πάνω Σ' ένα τύπο που έβγαινε από ένα μπαρ, μπήκα μέσα χωρίς να το σκεφτώ και κατευθύνθηκα προς το μπαρ και ζήτησα μπίρα και τσιγάρα κοπέλα πίσω από την μπάρα με κοίταξε λίγο ύποπτα με κάποιο απροσδιόριστο φόβο στα ματιά της, κοιτάζοντας τον καθρέφτη πίσω της, κατάλαβα αμέσως το γιατί, άπλυτος και αξύριστος για μέρες έδειχνα πιο πολύ για ζητιάνος παρά για πελάτης, χαμογέλασα κι έβγαλα ένα μεγάλο χαρτονόμισμα και το έσπρωξα προς το μέρος της-Μήπως θα θέλατε και κάτι να φάτε; με ρώτησε με ένα διάπλατο χαμόγελο αφήνοντας να φανούν τα κιτρινισμένα δόντια της, έχει ωραίο χοιρινό με πράσο, συμπλήρωσε. Έγνεψα καταφατικά και τη ρώτησα αν υπήρχε κάποιο μέρος για υπνο, μου έδειξε τον επάνω όροφο και μου είπε πως υπήρχαν δυο κενά δωματια, αφού ένα χρειαζόμουν δεν κατάλαβα γιατί μου είπε για δυο.. πήρα τη μπύρα και τα τσιγάρα και πήγα προς το βάθος της αίθουσας σε ένα από τα πολλά άδεια τραπέζια που υπήρχαν, κάθισα περιμένοντας στωικά το φαγητό μου και απολαμβάνοντας την πρώτη τζούρα απατό τσιγάρο που μόλις είχα ανάψει, έπειτα από δυο γερές γουλιές από την παγωμένη μπύρα και καθώς το κεφάλι μου βάρυνε απότομα από την επίδραση της νικοτίνης και του αλκοόλ χαρίζοντας μου αυτή τη ευχάριστη ζαλάδα που με έκανε ασυναίσθητα να γείρω προς το τραπέζι και να αποκοιμηθώ....
Εκείνη 15/09/07 15.03

...ένιωσα το χέρι κάποιου στον ώμο μου..."Ξύπνα! Καιρός να πας πάνω..." Σήκωσα το βλέμμα μου. "Μμμμ;;" Ρώτησα..
Ανέβηκα πάνω να βρω το ένα από τα δύο δωμάτια που θα με φιλοξενούσαν για απόψε το βράδυ. Άνοιξα την πόρτα. Μπήκα. Σαν κουφάρι το κορμί μου 'έπεσε πάνω στο κρεβάτι μπρούμυτα. Κι εκεί έμεινε, ώσπου κάποιος χτύπησε την πόρτα μου...
Σηκώνω το κεφάλι μου... Πάω ερήμην μου σχεδόν προς την κατεύθυνση που με οδηγεί ο ήχος που δηλώνει πως κάποιος με αναζητά. Ανοίγω...
...μια άγνωστη μορφή ενός ανθρώπου με κοιτάζει με ένα υπέροχο φιλικό χαμόγελο... "Γεια σου!" μου λέει. Νιώθω οικεία, χωρίς να ξέρω το λόγο. Χαμογελώ αμήχανα και ανταποδίδω τον χαιρετισμό. Μου άπλωσε το χέρι. "Πάμε;" μου λέει, ενώ η φωνή του έχει τη γλυκύτατη ηρεμία του προσκαλέσματος. Ένιωσα εμπιστοσύνη. Και πάλι χωρίς λόγο. Έτεινα το χέρι μου προς το μέρος του. Χωρίς να απαντήσω, ακολούθησα το βήμα του. Εκείνος, με έπιασε φιλικά από τον ώμο μιλώντας μου συνέχεια για ευχάριστα πράγματα... για Αγάπη, Ελπίδα, Γαλήνη, Ηρεμία... κι εγώ εκεί, δίπλα να κοιτάζω με θαυμασμό και να ακούω με προσοχή συζητώντας. Και προχωρούσαμε.. και συνεχίζαμε... και τέλος φτάσαμε στον πολυπόθητο προορισμό. Εκεί που η Φιλία, η Αγάπη, η Δικαιοσύνη, η Ελπίδα, ο Έρωτας, διατηρούν ακόμα τις αξίες τους... εκεί, στο τέλος του δρόμου που ενώνεται με τον ορίζοντα.


ΤΕΛΟΣ

Να μη ξεχάσω να ευχαριστήσω τον Φώτη γιατι δίχως αυτόν το "ταξίδι" αυτό δε θα είχε γίνει ποτέ... 


Αντίο Ιδιαίτερε μου...
φωτό:http://www.deviantart.com/

4.1.08

Γυμνά φιλιά...






Κλείνω τα ματιά μου κι εύχομαι να σε βρω κάπου και να νιώσω το φιλί σου που ξέθωρο μοιάζει πια στις γυμνές μου φαντασιώσεις....


04/12/08 17.13

φωτό: http://slagophoto.deviantart.com/art/Lovers-80544145

3.1.08

...



Στην άκρη ενός σκοτεινού μπαρ καθόντουσαν οι δυο γυναίκες. Τα γέλια τους δυνατότερα και από τη μουσική, έκαναν τους θαμώνες του μπαρ να γυρίσουν και να τις κοιτάξουν. Κι εκείνες κοιτάχτηκαν στα μάτια, έβαλαν το χέρι στο στόμα και με κόπο συγκράτησαν τα δυνατά γέλια που λίγο μετά δραπέτευσαν από τα χείλη τους. Όλος εκείνος ο κόσμος που της περιλάμβανε για μερικές στιγμές και τις φιλοξενούσε απλά, μια που ήξεραν πως ο δικός τους κόσμος βρισκόταν πολύ μακριά από αυτόν, συχνά πυκνά έστρεφε την προσοχή του σε αυτές. Προκλητικά χαρούμενες. Προκλητικά όμορφες. Προκλητικά λαμπερές…

Τα γέλια σώπασαν. Δυο μικρές καύτρες τσιγάρου έλαμψαν σαν πυγολαμπίδες μέσα στο σκοτάδι του bar. Από τα ηχεία ακουγόντουσαν όμορφες μουσικές συνοδευμένες από λόγια που άλλοτε προκαλούσαν σκέψεις και άλλοτε ξυπνούσαν αναμνήσεις σκουντώντας τες απαλά στον ώμο. Άφησαν τον καπνό να μπει στο κορμί τους, καθώς συζητούσαν, και να ποτίσει με νικοτίνη τα κύτταρα τους προσφέροντας την απόλαυση που μόνο ένας καπνιστής μπορεί να νιώσει. Ο καπνός έβγαινε από τα χείλη τους ακουμπούσε πάνω στο πρόσωπο και διαχέονταν στον χώρο, στους τοίχους σαν κρυμμένα μυστικά που πια μαθεύτηκαν και δε μπορείς να τα κρύψεις από πουθενά…

Αποφάσισαν να φύγουν. Με χαμόγελο αφοπλιστικό, σχεδόν, έκαναν νόημα στον barman να έρθει να τον πληρώσουν. Οι θαμώνες, λες και θα χάνανε την συνεχεία από ένα έργο που γραφεί ‘‘συνεχίζεται’’ πάνω σε όμορφη στιγμή, γύρισαν και τις κοίταξαν απορημένα. Κι εκείνες κοιτάχτηκαν και πάλι και χαμογέλασαν. Ή μια βοήθησε την άλλη να φορέσουν τα βαριά χειμωνιάτικα παλτό τους και άνοιξαν την κρύα πόρτα ενώ ο παγωμένος αέρας ήρθε και τις άρπαξε από το πρόσωπο. Έκρυψαν το πρόσωπο τους μέσα στο παλτό τους και η μία έπιασε από τη μέση την άλλη, ενώ η δεύτερη κούρνιασε μέσα στην αγκαλιά της πρώτης στην προσπάθεια της να ζεσταθεί.

Βρήκαν στο δρόμο ψάχνοντας ταξί. Δεν ήταν για οδήγηση τώρα. Ήπιαν λίγο παραπάνω. Ψυχή ζώσα δεν υπήρχε γύρω. Λες και όλοι κρύφτηκαν στα σπίτια τους από μια απειλή. Ένα ταξί ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα τους. Σταμάτησε και της επιβίβασε.

Σαν να ζεστάθηκαν λίγο. Η μια έβαλε τα παγωμένα κατάλευκα χέρια της μέσα στις χούφτες τις άλλης για να ζεσταθούν.. έφτασαν σπίτι…

Το ζεστό φιλόξενο σπίτι τους με τα πολύχρωμα υφάσματα και τα ξύλινα διακοσμητικά της αγκάλιασε απαλά. Εκείνες έβγαλαν τα κρύα ρούχα τους έβαλαν τα ρούχα του σπιτιού τους και προχώρησαν προς το κρεβάτι τους. Κάθισαν εκεί λίγη ώρα και η μια διάβαζε το βιβλίο, που ξεκίνησαν εκείνη την περίοδο, στην άλλη και σχολιάζανε τις απορίες τους…

Αποκομμένες από έναν κόσμο που δε μπορεί να τις αφομοιώσει, λόγω έλλειψης κατανόησης ή αντίληψης της αγάπης, δημιούργησαν έναν δικό τους. Κοίταξαν το ρολόι στο κομοδίνο. Η ώρα πέρασε. Φιλήθηκαν απαλά και πέσανε αγκαλιά για ύπνο. Μια γέφυρα που ενώνει τις ζωές τους θα ενώσει και τα όνειρα τους εκείνη τη νύχτα…





03/02/08 13.
27

φωτό:http://sollena.deviantart.com/art/what-girls-are-talking-about-19139550

2.1.08

Η πεταλούδα...

Πολύχρωμη και όμορφη πήγε και κάθισε στην άκρη από το κάγκελο του σχολείου. Έμεινε ώρα πολύ εκεί. Ανοιγόκλεισε τα φτερά της μια δυο φορές και μετά, με τα φτερά κλειστά έμεινε εκεί ακίνητη και μόνη. Ένας άνεμος φύσηξε απρόσμενα λες και υπήρχε κάποιος λόγος που το έκανε. Χάιδεψε απαλά το πρόσωπο του μικρού αγοριού που την κοιτούσε επίμονα και τη θαύμαζε καθώς εκείνη ξεκουραζόταν. Ο άνεμος έφερε για λίγο τα μαλλιά του μπροστά στο πρόσωπο του, και το αγόρι με το χέρι του τα πήγε απαλά προς τα πίσω. Ο αέρας πηρέ την πεταλούδα, τη σήκωσε απαλά, και την ακούμπησε μπροστά στα πόδια του μικρού αγοριού. Δε σάλευε πια… η πανέμορφη πεταλούδα είχε πεθάνει…


02/01/08 12.44
φωτό: http://stuupid.deviantart.com/art/dolls-35419996

29.12.07

"Έσπασε η αγαπημένη μου κούκλα..."





Το μικρό ξωτικό βγήκε από την κρυψώνα του και άρχισε να χοροπηδάει γύρω της περιμένοντας ένα της χαμόγελο για να ανάψει το παιγνίδι για τα καλά.. Αλλά εκείνη σήμερα δεν είναι γελαστή. Δεν έχει καμιά όρεξη να παίξει μαζί του. Είναι θλιμμένη..
‘‘Τι έχεις;’’ Ρώτησε το μικρό ξωτικό. ‘‘Έσπασε η αγαπημένη μου κούκλα’’ απάντησε εκείνη.
‘‘Το πορσελάνινο πρόσωπό της έγινε κομμάτια…’’

Το ξωτικό κατέβασε το κεφάλι του. Προσπάθησε να την παρηγορήσει, αλλά μάταια. Δεν ήταν στεναχωρημένη…θλιμμένη ήταν. Με την κούκλα της ανάμεσα στα χέρια και με το κεφάλι σκυμμένο από πάνω με βλέμμα που δηλώνει άρνηση να πιστέψει…

Το ξωτικό έφυγε… μόνο και στεναχωρημένο… την αγαπούσε… πονούσε να τη βλέπει θλιμμένη…πήγε και κάθισε στη μοναχική γωνιά του πάρκου πάνω στην κούνια ακόμα πιο θλιμμένο από εκείνη...

29/12/07 11.46
φωτό: http://stuupid.deviantart.com/art/dolls-35419996

20.12.07

Ψάξε λίγο....


Ψάξε λίγο… ανάμεσα σε δίσεκτα λόγια που πόνεσαν κάποτε. Ανάμεσα στα μικρά συρτάρια που μέσα τους στριμώχτηκαν στιγμές αλλοτινές, εικόνες γεμάτες χρώματα ή και ασπρόμαυρες, φωνές χαρούμενες, κλάματα βουβά…

Ψάξε λίγο… κάπου εκεί ανάμεσα στα ντουλάπια που με προσοχή τακτοποιούσαμε όλα εκείνα που επρόκειτο να βγάζαμε προς τα έξω. Στιγμές φανταχτερές με μικρά κρύσταλλα που λαμπιρίζουν στολισμένα πάνω τους…

Ψάξε λίγο… ίσως κάτω από τον καναπέ, που έκρυβε όλα εκείνα που έπρεπε βιαστικά να κρύψουμε. Με το πόδι και χαμογελώντας σκουντούσαμε από κάτω του τη θλίψη της ημέρας, έναν έντονο τσακωμό, και μερικές φορές λέξεις οργισμένες ή πονεμένες που έμοιαζαν με οδυρμό, κάθε φορά που αντηχούσε στους τοίχους η λέξη ‘‘χωρισμός’’…

Ψάξε λίγο… ίσως βρεθείς στο πατάρι ανάμεσα στα κουτιά που φιλοξενούσαν τα όνειρα μας κάθε Χριστούγεννα. Είναι εκείνα που μας κάνανε θα αιθεροβατούμε πάνω σε μικρά συννεφάκια από βαμβάκι ή μετάξι και μας πήγαιναν πότε σε εκείνο το όμορφο μέρος και πότε στο άλλο. Τα όνειρα μας που μαζί τους θα βάζαμε φωτιά και θα καίγαμε όλο τον κόσμο. Τα όνειρα μας που τόσο μοιάζουν με εφηβικά…

Ψάξε λίγο... μπορεί εκεί πίσω από το βρεγμένο τζάμι που η βροχή του χάρισε για παρέα μικρά κρύα δάκρυα νερού που χορεύουν πάνω του ακανόνιστα και πότε πάνε από εδώ, πότε από εκεί, σαν να θέλουν να απατήσουν το βλέμμα σου. Πότε ακολουθούν μια μοιραία πορεία που χάραξε πριν κάποια άλλη σταγόνα, πότε κυλώντας όλες μαζί και γίνονται χείμαρρος που παίρνει κάθε σκόνη από το κρύο τζάμι, μαζί με τις σκέψεις μας που μας έκαναν τα ταξιδεύουμε μαζί σε μοιραία ταξίδια που τελικά δεν έγιναν ποτέ και σκονίστηκαν…

Ψάξε λίγο… κάπου θα βρεις το κορίτσι που με τόσο πάθος αγαπηθήκατε κάποτε…
φωτό: http://amatorka.deviantart.com/art/Look-At-Your-Game-Girl-141413097

20/12/07 09.27