20.12.07

Ψάξε λίγο....


Ψάξε λίγο… ανάμεσα σε δίσεκτα λόγια που πόνεσαν κάποτε. Ανάμεσα στα μικρά συρτάρια που μέσα τους στριμώχτηκαν στιγμές αλλοτινές, εικόνες γεμάτες χρώματα ή και ασπρόμαυρες, φωνές χαρούμενες, κλάματα βουβά…

Ψάξε λίγο… κάπου εκεί ανάμεσα στα ντουλάπια που με προσοχή τακτοποιούσαμε όλα εκείνα που επρόκειτο να βγάζαμε προς τα έξω. Στιγμές φανταχτερές με μικρά κρύσταλλα που λαμπιρίζουν στολισμένα πάνω τους…

Ψάξε λίγο… ίσως κάτω από τον καναπέ, που έκρυβε όλα εκείνα που έπρεπε βιαστικά να κρύψουμε. Με το πόδι και χαμογελώντας σκουντούσαμε από κάτω του τη θλίψη της ημέρας, έναν έντονο τσακωμό, και μερικές φορές λέξεις οργισμένες ή πονεμένες που έμοιαζαν με οδυρμό, κάθε φορά που αντηχούσε στους τοίχους η λέξη ‘‘χωρισμός’’…

Ψάξε λίγο… ίσως βρεθείς στο πατάρι ανάμεσα στα κουτιά που φιλοξενούσαν τα όνειρα μας κάθε Χριστούγεννα. Είναι εκείνα που μας κάνανε θα αιθεροβατούμε πάνω σε μικρά συννεφάκια από βαμβάκι ή μετάξι και μας πήγαιναν πότε σε εκείνο το όμορφο μέρος και πότε στο άλλο. Τα όνειρα μας που μαζί τους θα βάζαμε φωτιά και θα καίγαμε όλο τον κόσμο. Τα όνειρα μας που τόσο μοιάζουν με εφηβικά…

Ψάξε λίγο... μπορεί εκεί πίσω από το βρεγμένο τζάμι που η βροχή του χάρισε για παρέα μικρά κρύα δάκρυα νερού που χορεύουν πάνω του ακανόνιστα και πότε πάνε από εδώ, πότε από εκεί, σαν να θέλουν να απατήσουν το βλέμμα σου. Πότε ακολουθούν μια μοιραία πορεία που χάραξε πριν κάποια άλλη σταγόνα, πότε κυλώντας όλες μαζί και γίνονται χείμαρρος που παίρνει κάθε σκόνη από το κρύο τζάμι, μαζί με τις σκέψεις μας που μας έκαναν τα ταξιδεύουμε μαζί σε μοιραία ταξίδια που τελικά δεν έγιναν ποτέ και σκονίστηκαν…

Ψάξε λίγο… κάπου θα βρεις το κορίτσι που με τόσο πάθος αγαπηθήκατε κάποτε…
φωτό: http://amatorka.deviantart.com/art/Look-At-Your-Game-Girl-141413097

20/12/07 09.27

18.12.07

Ό,τι ονειρευτήκαμε...



'Ό,τι ονειρευτήκαμε...
...βρίσκεται πίσω απο τα κλειστά μας βλέφαρα....

Τρίτη 18/12/07 10.23

φωτό:http://lelaihah.deviantart.com/art/Some-happynes-131452277

17.12.07

Φεύγοντας...

-Μίλα μου…
-Τι να σου πω;
-Αυτή η σιωπή σου "τρυπάει" τ’ αυτιά μου…


Εκείνος κατέβασε το κεφάλι. Ήξερε πως η Μαρία έχει δίκιο. Πάει καιρός που εκείνη του ζητάει να συζητήσουν. Εκείνος όμως φυγομαχεί και μάλιστα με άκομψο τρόπο. Και αυτό κάνει τη Μαρία να φλέγεται από θυμό. Σαν να ‘‘γρατζουνάει’’ κάποιες χορδές στο μυαλό της και τις κάνει να πάλλονται ακατάστατα. Πήγε να σηκωθεί απότομα από τον καναπέ. Ένιωσε πως δεν έχει με τίποτα να ασχοληθεί πια μέσα σε εκείνο το δωμάτιο. Έβαλε τις παλάμες της στα γόνατα. Μια σκέψη την έκανε να σηκωθεί δύσκολα. Μια κούραση συσσορεύτηκε και ήρθε να αράξει στους ώμους της. Σηκώθηκε και χωρίς να μιλήσει έφυγε από το δωμάτιο και κατευθύνθηκε προς το γραφείο. Εκεί είναι το μόνο μέρος που οι σκέψεις της παίρνουν φωνή και εκφράζονται μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και ανούσιες τυπικές ερωτήσεις…

Άναψε το μεγάλο κερί που βρισκόταν στο πάτωμα και αμέσως φώτισε ο κόσμος της. Έβαλε λίγη απαλή μουσική και άφησε την φαντασία της να καλπάσει στα πιο πράσινα λιβάδια της φαντασίας της. Θα ήθελε να βρισκόταν κάτω από έναν καταρράχτη και να λούζεται. ‘Η σε κάποιο ξύλινο δωμάτιο ενός καταφυγίου μπροστά στο τζάκι πίνοντας κόκκινο ημίγλυκο κρασί διαβάζοντας ή γράφοντας. ‘Η απλά απολαμβάνοντας αλλόκοσμες εικόνες.

Κάποιοι στίχοι απο το τραγούδι ήρθαν και αναταράξαν λίγο τα νερά της ήσυχης λίμνης που κοιτούσε.

"Nothing to win nothing left to to loose"
Σαν λιβελούλα που πετούσε πάνω από τη λίμνη απολαμβάνοντας τις μοναδικές είκοσι τέσσερις ώρες ζωής που έχει και πετάχτηκε αιφνιδιασμένη από το κύμα που προκάλεσε η πτώση ενός βότσαλου μέσα στη λίμνη, τινάχτηκε και η Μαρία και σκέψεις αυτογνωσίας έκαναν την παρουσία τους αισθητή. Δεν ήρθαν τώρα. Υπήρχαν. Απλά παρέμεναν σιωπηλές, περιμένοντας, θαρρείς, μια συμφωνία από το Σύμπαν πριν αρχίσουν να χτυπούν δυνατά τα πόδια τους στο πάτωμα με ρυθμό για να υπενθυμίσουν ή να δηλώσουν πως βρίσκονται ήδη απέναντι της και ας πάλευε εκείνη να τις κλείσει μέσα στο κουτί της λησμονιάς. Ούτε κι
εκείνη ήταν σίγουρη για το αν τον αγαπούσε πια…

Άρχισε να σκέφτεται. Να σκέφτεται τόσο πολύ που το μυαλό της μούδιασε. Σηκώθηκε όρθια. Κοίταξε το ρολόι της. Ήταν εννιά το βράδυ. Τίναξε απαλά τους ώμους της να διώξει ό,τι περιττό κουβαλούσε μέχρι σήμερα. Ό,τι δεν της άνηκε και το κουβαλούσε επειδή κάποτε αποφάσισε να υποχωρήσει. Βγήκε από το γραφείο. Έριξε μια ματιά γύρω της. Όλα ξένα και ψυχρά. Άοσμα. Άγευστα. Ανέβηκε ως το υπνοδωμάτιο της. Άνοιξε τη βαλίτσα και έβαλε μερικά πράγματα μέσα. Όχι τόσο πρακτικά, όσο αναμνήσεις μιας μικρής ζωής πλάι σε εκείνον. Δε μπορούσε να τον κατηγορήσει που έπαψε να την αγαπάει!

Κατέβηκε τη μεγάλη ξύλινη σκάλα. Έφτασε μπροστά του. Του χάιδεψε απαλά το πρόσωπο, του χαμογέλασε και κίνησε προς την ξύλινη εξώπορτα που οδηγούσε έξω από το μεγάλο σπίτι της που όσο μεγάλο ή μεγαλύτερο και να ήταν δε θα έκανε τη φυλακή της πιο άνετη.

-Μαρία…;
-Μη πεις τίποτα. Όχι τώρα.
-Μη φεύγεις…
-Έχω φύγει εδώ και χρόνια…
-Κάθισε να μιλήσουμε.
-…
-Μίλα μου.
-…
-Αυτή η σιωπή σου, Μαρία, μου "τρυπάει" τ’ αυτιά

Τον φίλησε απαλά κι έκλεισε την πόρτα πίσω της διεκδικώντας το δικαίωμα να βρεθεί κάτω από εκείνον τον καταρράχτη ή σ' εκείνο το καταφύγιο που λίγες στιγμές πριν φιλοξενούσαν τα πιο φανταστικά ταξίδια της…


Δευτέρα 17/12/07 21.46

φωτο:http://cnv.deviantart.com/art/Prison-133706927

15.12.07

Χιονίζει..

Η ευτυχία μπορεί να κρυφτεί μέσα σε μικρές, τόσες δα, νιφάδες χιονιού που πέφτουν από τον ουρανό απαλά χωρίς το βάρος τους σχεδόν ασταμάτητα από χτες βράδυ…

Σάββατο 15/12/07 14.37

φωτό: http://haze717.deviantart.com/art/Snowing-in-March-156605127

14.12.07

Ο Πιανιστας

Το πρώτο πράγμα που κοίταξα προχτές σε σένα ήταν τα δάχτυλα σου.. τα δάχτυλα σου καθώς ακουμπούσαν πάνω στα ασπρόμαυρα πλήκτρα του πιάνου σου. Το βλέμμα σου τα παρακολουθούσε με ευλάβεια ακολουθόντας τα σε κάθε τους κίνηση καθώς εκείνα ταξίδευαν πάνω στη σκακιέρα του κόσμου σου εκείνη τη στιγμή, ή σκαλώνοντας πάνω σε μια μελωδία ταξίδευαν σε κόσμους αλλοτινούς.

Θαύμαζα τα δάχτυλά σου κάθε φορά που εκείνα απαλά ακουμπούσαν τις νότες, σαν να ήθελαν να πουν ένα μυστικό ή απλά να χαρίσουν ένα χάδι. Ακόμα και της φορές που ακουμπούσαν δυνατά και βίαια τους βγάζοντας μουσικές γεμάτες πάθος. Θαύμαζα τους ώμους σου που σηκωνόντουσαν, το κεφάλι σου που έγερνε απαλά προς τα πίσω.

Δε σε ξέρω, μα…

...σε θαύμασα…

φωτό:http://indiae.deviantart.com/art/Dirge-pianist-update-71089839

Παρασκευή 14/12/07 10.57

9.12.07

Ξύπνημα



Η γρίπη κόλλησε πάνω μου σαν μωρό που έχει διάθεση να παίξει τη στιγμή που εσύ πρέπει να φύγεις. Είμαι μέρες τώρα έτσι.. Έρπω το κορμί μου που μοιάζει με κουφάρι, ανήμπορο να σταθεί όρθιο, όπως η Φύση του έμαθε πριν αρκετά χρόνια….


Σήμερα σηκώθηκα νωρίς. Στις 07.30 ήμουν ξύπνια και σύρθηκα κάτω από την παρατημένη κουβέρτα του καναπέ. Έπιασα να διαβάζω το βιβλίο, που παράτησα μαζί με την κουβέρτα, στον τριθέσιο καναπέ του σαλονιού μου. Έχει συννεφιά σήμερα. Βρέχει. Έπεσε το μάτι μου λίγο προς την μπαλκονόπορτα. Έχω κάτι λιγοστά ρούχα έξω απλωμένα. Δε ξερώ αν βρέχονται κάτω από την τέντα αλλά δεν έχω ούτε διάθεση, ούτε κουράγιο να πάω να το διαπιστώσω…


Μέσα από την κουζίνα μου ακούω το «κλικ» του βραστήρα που μου δηλώνει "φωνάζοντας" πως το νερό έχει βράσει. Σηκώνομαι και σέρνοντας το κορμί μου πάλι πηγαίνω στην κουζίνα. Βάζω στην κούπα μου, που γραφεί το όνομα μου, μια κουταλιά καφέ, τρεις ζάχαρη μαύρη, και μπόλικο γάλα. Ρίχνω το καυτό νερό κι έρχομαι πάλι να πλαγιάσω.


Πριν φτάσω στον καναπέ μου, κάνω μια στάση να δω τι κάνουν τα ψαράκια μου μέσα στο ενυδρείο. Με τούτα και με ‘κείνα δε ξέρω καν αν τα τάϊσα χτες. Το διαπίστωσα όταν όλα όρμηξαν προς την επιφανεια του νερού στα πρώτα φυλλαράκια τροφής. Αν το έκαναν αυτό χωρίς να τα ρίξω τροφή, θα έλεγα πως πρόκειται για ομαδική αυτοκτονία . Εγώ δε με αντέχω τόσες μέρες άρρωστη. Αυτά θα με άντεχαν;

Κάθομαι και τα παρατηρώ. Μετά τον χαμό του Ισίδωρου, του γατόψαρου μου, νιώθω λιγάκι άδειο το ενυδρείο μου. Εκείνος μου έκανε παιχνίδια και νάζια. Πολλές φορές νόμιζα πως είχε πεθάνει. Κολυμπούσε στο νερό ακόμα και ανάποδα. Έτρεχα προς το μέρος του, άνοιγα το καπάκι, έβαζα απαλά το δάχτυλο μου πάνω του κι εκείνος τρομαγμένος άρχισε να τρέχει και να κρύβεται ανάμεσα στα φυτά και στο ναυαγισμένο στοιχειωμένο πλοίο στο κέντρο του «κόσμου» του. Χαμογελούσα. Πάλι με ξεγέλασε. Μονό που μια μέρα… όταν τον ακούμπησα δε σάλεψε πια….Ένας ολόκληρος υδάτινος κόσμος βρίσκεται στη γωνιά του σαλονιού μου. Από την Κατερίνα που πρόκειται να γίνει μητέρα και αναρωτιέμαι πως κουβαλάει το κορμί της και κολυμπάει με τέτοια κοιλιά, μέχρι τον Προκόπη, το σαλιγκάρι που προχτές πήρε «αγκαλιά» το θερμόμετρο και το έκανε βόλτες… περίεργος τρόπος ζωής τελικά.. Περίεργος… χμμμ… διαφορετικός, διορθώνω….


Πηγαίνω και πάλι με την κούπα στο δεξί μου χέρι γεμάτη ζεστό και λαχταριστό καφέ προς τον καναπέ. Ξαπλώνω. Αφήνω την κούπα στο γραφείο μου, φοράω τα γυαλιά οράσεως μου και συνεχίζω να "λερώνω" με υπογραμμίσεις και σημειώσεις το βιβλίο που κρατώ στα χεριά μου…


Κυριακή 09/12/07 10.05
φωτό:http://shathas.deviantart.com/art/Sick-130722676

3.12.07

Μοναξιά και Μοναχικότητα...


...υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση. Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου.



Απόσπασμα από το βιβλίο του Osho "Από τη μοναξιά στη μοναχικότητα"  

φωτό:http://hatemypoisionedkiss.deviantart.com/art/Devon-smoking-61314549