7.9.07

Πρωτοβρόχι....



Δύσκολο το χτεσινό βράδυ. Με κούρασε πολύ στη δουλειά. Κοίταξα το ρολόι. 03.40. και περιμένω υπομονετικά να περάσει και αυτή η βάρδια. Μετά από μισή ώρα περίπου, κοιτάζω και πάλι το ρολόι. 03.45. Μέσα σε μισή ώρα δικής μου αντίληψης, πέρασαν μόλις πέντε λεπτά. Φρικαλέο! Δε θα τελειώσει ποτέ τούτο το βράδυ...

Κι όμως πέρασε. Πήγε 06.00 κι επιτέλους τελείωσα. Κατέβηκα να πάω στο αμάξι που μόλις εκείνη τη στιγμή παρατήρησα πόσο χαζά το είχα παρκάρει. Μια έντονη δροσιά μου τρύπησε το κορμί και ξύπνησε για τα καλά το μυαλό και το σώμα μου. Ή... έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Έφτασα σπίτι. Έπεσα για ύπνο...

Το ξυπνητήρι χτυπά και πάλι. 14.30. Πρέπει να σηκωθώ. Να ντυθώ, να πλυθώ, να φορέσω το καλό μου χαμόγελο να πάω να εργαστώ. Ένας ήχος, όχι άγνωστος, αλλά ανεπιθύμητος αυτή τη στιγμή, έρχεται στ'αυτιά μου. Βρέχει...

Βλαστημάω. Κρυώνω και προσπαθώ να εντοπίσω με το δέρμα μου στο μπαλκόνι τι ρούχα πρέπει να φορέσω. Όχι καλοκαιρινά πάντως. Σίγουρα όχι χειμωνιάτικα. Αρχίζω και θυμώνω... πέρασε και αυτό το καλοκαίρι...

Ανάκατες μνήμες διακοπών, μνήμες από την τελευταία μας έξοδο για ρετσίνα αυτό το καλοκαίρι, στο "μπιτ παζάρ". Μνήμες από εκείνη τη ρετσίνα που μάλλον καθόρισαν κάποια πράγματα στη ζωή μου..."Τελικά, σε όλα τα πράγματα που με δρομολόγησαν φέτος το καλοκαίρι ήσουν παρών. Ακούς;" Τι να σημαίνει αυτό... ;


Συνεχίζοντας να βλαστημώ ξεκινώ τη μέρα μου. Το κουρασμένο αλλά ταυτόχρονα ακούραστο κορμί μου πήγε μέχρι τη κουζίνα για καφέ. Η μέρα ξεκίνησε. Πίνω μια γουλιά καφέ, κοιτάζω μια στιγμή έξω από το παράθυρο ενώ ανακατευτώ τον καφέ μου με το κουταλάκι έτσι ώστε καφές, γάλα, ζάχαρη να γίνουν ένα. Την επόμενη στιγμή ξεκινώ τη διαδικασία αποχώρησης. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Αρνούμαι να βγάλω τις ροζ χειμωνιάτικες πιζάμες μου. Κρυώνω! Δε θέλω να αφήσω το σπίτι μου τώρα που βρέχει. Αλλά δε γίνεται διαφορετικά...

Με γκρίνια αναπόφευκτη, και μπόλικο εκνευρισμό, λόγω κούρασης, μάλλον, ξεκίνησα αυτή τη μέρα.

...καλό χειμώνα....

07/09/07 15.17
http://nanami-yuki.deviantart.com/art/In-the-Rain-5092885

19.8.07

Περιμένοντας...



Καθισμένη στην παραλία μόνη, πάνω στην πετσέτα, να ακούω τραγούδια και να συνδέω τις λέξεις αυτών με τον ήχο των κυμάτων... έμεινα να περιμένω εκείνη τη φωνή μιας παρουσίας που θα ερχόταν να καθίσει πλάι μου και να μου πει: "Τι σκέφτεσαι;" Να με κοιτάξει με χαμόγελο, να σηκωθεί, να μου απλώσει το χέρι να με βοηθήσει να σηκωθώ κι έπειτα να με πιάσει φιλικά από τον ώμο και να μου πει: "Έλα! Έχω πολλά να σου πω και ακόμα πιο πολλά να σου δείξω!" Να ακολουθήσω νιώθοντας ασφαλής και να απομακρυνθώ από το οπτικό μου πεδίο χαμογελώντας...
Δεν εμφανίστηκε ποτέ.. μα... ξέρω πως υπάρχει....

19/08/07 16.11
φωτό: http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=sitting+at+beach#/d23d894

Ταξίδι στη χώρα της αναζήτησης



Κάποιοι για κάποιον λόγο είναι ξύπνοι... άλλοι εργάζονται, άλλοι έχουν αϋπνία, άλλοι νιώθουν έντονη μοναξιά, άλλοι φοβούνται... Κάπου εκεί, ανάμεσα σε εκείνους βρέθηκα να παρακολουθώ την πορεία της νύχτας. Εκείνη απλωμένη παντού, να κάνει τους θορύβους πιο δυνατούς μέσα στη σιωπή. Θόρυβοι που ξαφνιάζουν που και που, αλλά έρχονται να θυμίσουν στο μυαλό πως δεν είναι εντελώς μόνο το σώμα και το πνεύμα που το φιλοξενεί...

Σςςςς... σιωπή. Όλες οι αισθήσεις βρίσκονται σε εγρήγορση. Η καρδιά χτυπάει πιο δυνατά. Τα γόνατα κόβονται. Η ανάσα γίνεται έντονη. Το σώμα ριγεί. Τα μάτια "σαρώνουν" τον χώρο. Ένας θόρυβος διαφορετικός από τους άλλους ξύπνησε το αίσθημα του φόβου. Χαμόγελο. Από το ανοιχτό παράθυρο μπήκε αέρας που έκανε το ξύλινο βάζο στο τραπεζάκι να πέσει... πλησιάζω... σηκώνω το βάζο και προχωρώ προς το παράθυρο απολαμβάνοντας τον δροσερό αέρα που σεργιανίζει ακόμα στα σοκάκια και τους δρόμους το άρωμα της βροχής που πριν λίγη ώρα ξέπλυνε τους δρόμους, τα παγκάκια, τα πεζοδρόμια και το μυαλό από τη σκόνη...

Πηγαίνω προς το ραδιόφωνο και βάζω τον αγαπημένο μου σταθμό. Σιγανές μπαλαντούλες αφήνουν τις νότες της μουσικής τους να χορέψουν ανάμεσα στις λέξεις και στον ήχο του ανέμου... Κλείνω τα μάτια... τα ανοίγω και πάλι... σιγοτραγουδώ ένα κομμάτι που ακούγεται από το ραδιόφωνο. Χίλιες σιωπηρές σκέψεις. Αφήνω και πάλι το μυαλό μου να επεξεργαστεί τις εικόνες. Και εκείνες να τις κάνω λέξεις μέσα στο νου μου...
05.49. Σε λίγα λεπτά θα έχω το πλεονέκτημα να παρακολουθήσω το μεγάλωμα της μέρας. Κι εγώ ανάμεσα σε εκείνους που εργάζονται, που έχουν αϋπνία, που νιώθουν μοναξιά, που φοβούνται. Είναι όμορφη η απόδραση από τα εγκόσμια που και που! Κι ας μπαίνεις σε έναν κόσμο φανταστικό που δεν υπάρχει ή σε έναν που υπάρχει και είναι όμορφος αλλά υπό προϋποθέσεις.


Και τώρα, πλησιάζοντας στο τέλος, αναρωτιέμαι: Τι είναι αυτό που γεννά σε κάποιους την ανάγκη για φυγή; Έστω και αν εκείνη μετουσιώνεται με ένα ταξίδι του μυαλού; Η αναζήτηση της αλήθειας του καθενός; Μια λέξη; Μια μουσική; Μια ανάμνηση που έφερε ο άνεμος κουβαλώντας τη από μακριά; Η μοναξιά; Όλα αυτά; Τίποτα απ' όλ' αυτά; Κάτι επιπλέον;



Η βάρδιά μου φτάνει στο τέλος της... καλημέρα...

19/08/07 05.53
φωτό:http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=alone#/d12cp19

7.8.07

Ψάχνοντας το δικό μου κόσμο....

Η ζωή μοιάζει διαφορετική όταν βρίσκομαι μόνη, από επιλογή, πάνω σε μια πετσέτα με τα ακουστικά στ' αυτιά να ακούω τραγούδια της επιλογής μου μπροστά στη θάλασσα, ενώ τα κύματα βρέχουν τα πόδια μου...
Αποκόβομαι από τα εγκόσμια και μπαίνω στον δικό μου κόσμο όπου νιώθω πιο ασφαλής, πιο γαλήνια. Δεν ακούω τις φωνές γύρω μου και το μόνο που έρχεται στ' αυτιά μου είναι η μουσική, τα λόγια και λιγάκι στο βάθος η θάλασσα η αγριεμένη. Ακόμα και οι σκέψεις κάνουν ησυχία γιατί σέβονται τον κόσμο μου... αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν! Γεμάτος από σκέψεις ο κόσμος μου!
Και η θάλασσα ολόρθη να φαντάζει η μόνη δύναμη μπροστά μου κι ας πάει όπου φυσάει ο άνεμος...

07/08/07 02.16

φωτό:http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=waiting#/d1cmngg

20.7.07

Προσμονή...


Η προσμονή γίνεται πυρωμένο σίδερο και καίει το δέρμα...

Η θύμηση γίνεται πόνος και προσπαθεί να πείσει τη λήθη να την πάρει στην αγκαλιά της για πάντα...
Η καρδιά αντιδρά μα το λογικό επιτάσσει τη διαγραφή των αναμνήσεων ως μοναδική λύση άμυνας απέναντι στον πόνο...
Πόλεμος...
Τα καυτά δάκρυα κυλούν ερήμην και αφήνουν το ίχνος της πορείας τους πάνω στο πρόσωπο...
Κάθε προσπάθεια υποταγής στο λογικό καταλήγει σε όλεθρο. Ο πόλεμος συνεχίζεται... Νικητής και ηττημένος θα υπάρξει άραγε;

20/07/07 14.13

φωτό: www.google.gr/images

17.7.07

Επιστρέφοντας...


Με το μυαλό να αρνήται να φύγει από τα σοκάκια του κόσμου που τριγυρίζει, θαρρείς σαν χαμένο, βουλιάζοντας ολοένα μέσα στις σκέψεις, μάζεψα το κορμί μου και το επέστρεψα σπίτι. Το "μπαμ" της εξώπορτας που έκλεισε πίσω μου, με επανάφερε βίαια στην πραγματικότητα, λες και κάποιος τρύπησε με βελόνα το συννεφάκι που βρισκόταν πάνω από το κεφάλι μου. Με μια "καλησπέρα ", βγάζω τα παπούτσια μου στην αποθήκη. Τα πόδια μου με οδηγούν στην κρεβατοκάμαρα. Βγάζω τα ρούχα μου που όλη μέρα με κρατούσαν ζεστό το σώμα μου κι αυτό ριγεί από το απρόσμενο αεράκι που μπήκε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Ανεβάζω ρυθμούς. Βάζω πιζάμες...

Πλησιάζω προς την κουζίνα. Ανοίγω το ψυγείο για να ταΐσω το άδειο στομάχι μου. Τίποτα δε μου κάνει κέφι. Παίρνω ένα μπουκάλι κρύο νερό και με λαχτάρα πίνω αχόρταγα νιώθοντας το να κυλά στον οισοφάγο μου και να πηγαίνει σε κάθε διψασμένο μου κύτταρο. Νιώθω και πάλι ρίγος. Μια σταγόνα έχασε το δρόμο της και κύλισε στο λαιμό μου. Τη σκουπίζω βιαστικά κλείνοντας το ψυγείο πίσω μου...
Έρχομαι στο σαλόνι. Ήχοι γηπέδου ηχούν στ' αυτιά μου. Βαριέμαι.......... κάνω login και αφήνω σκόρπιες σκέψεις να σχηματίσουν λέξεις. Βάζω να ακούσω το κομμάτι που πρόσφατα μου χάρισε η Φίλη μου... "Εγώ κι εσύ μαζί" Αν και η φασαρία του αγώνα συνεχίζεται μέσα από τα σχόλια της αθλητικής εκπομπής, εγώ ακούω το τραγούδι μου και την "κοπανάω" και πάλι από τα εγκόσμια βρισκόμενη με ανθρώπους που ήξερα από χρόνια και μου έλειψαν. Με ανθρώπους που ξέρω λίγο και με εξιτάρει αυτό, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να τους ανακαλύψω... Ένα τραγούδι για τον καθένα μου φέρνει στο μυαλό θύμησες.......

14/10/07 21:16

φωτό:http://browse.deviantart.com/?q=waiting&order=9&offset=24&offset=24#/dezyd7

8.7.07

Χάθηκα...



...ανοίγω τα μάτια. Κοιτώ χαμένη γύρω μου. Άγνωστο μέρος... άγνωστο και τρομαχτικό. Με φοβίζει, αλλά με γοητεύει η ιδέα πως έχω να ανακαλύψω κάτι καινούριο...

"Πως βρέθηκα εδώ;" αναρωτιέμαι. Με φέρανε; Ακολουθώντας το δρόμο μου έφτασα εδώ; Δε ξέρω. Προχωρώ.
Σκιές βιαστικές και πνοές τρεμουλιαστές περνούν από δίπλα μου. Με κοιτάζουν περίεργα, καχύποπτα, ίσως, και σιγοψυθιρίζουν... "Ποια είναι αυτή; Την ξέρει κανείς; Την έχει δει κανείς ξανά εδώ να γυροφέρνει;" Δεν απαντώ... προχωρώ...
Οι "σκιές" συνεχίζουν να με παρακολουθούν. Αισθάνομαι πως νιώθουν να τους απειλώ. Όπως το αίσθημα της απειλής κάθε ξένου ή διαφορετικού. Γυρίζω προς το μέρος τους. Χαμογελώ. "Χάθηκα μάλλον!" Τους λέω. Ξάφνου οι "σκιές" έγιναν χαμόγελο. "Όχι, δε χάθηκες... είσαι σπίτι σου" μου απαντάνε...

Φωτό: http://basia-almostthebrave.deviantart.com/art/Blackmago-lost-in-Venice-44408466
08/07/07 15.54