Ξέχασα
πως είναι να μην ακούς κακή κουβέντα. Έχω μάθει όλους τους αρνητικούς
επιθετικούς προσδιορισμούς έναν προς έναν. Αλφαβητικά. Ξεκινώ απο το
"Αγενής" και φτάνω στο "Ωραιοπαθής" με ταχύτητα που σπάει
το φράγμα του ήχου (μου) και δεν ακούγομαι, ούτε κι εσύ ακούγεσαι ούτε και οι
γείτονες, τί ωραία ησυχία αυτή πολύ πρωινιάτικα. Προσπαθώ να προσδιορίσω το
αργά και το νωρίς, έννοιες ακαταλαβίστικες και παράλογες, όταν γίνεται κάτι
γίνεται πάντα στην ώρα του, ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα, "Άργησες"
μου λέει η μάνα "Δεν άργησα" της απαντώ, ήρθε η απλά τώρα η ώρα μου.
Μέρα πρώτη και όρεξη δεν έχω καθόλου, έφαγα ένα μήλο και ξόδεψα χρήματα. Μια
σχέση που μάλλον τελειώνει, σε είδα να κατεβαίνεις την κατηφόρα όταν έβγαζα τον
σκύλο βόλτα, με χαιρέτησες, δεν περίμενες να πέσεις πάνω μου, σου μίλησα
τυπικά, δε μου άρεσε και τόσο αυτή η τυπικότητα αλλά έτσι απλά μου βγήκε, δε
μου αρέσει απλά να εκμεταλλεύονται την ανοχή μου, αυτό είναι όλο, τώρα το
ξέρεις κι εσύ. Άνθρωποι γιατί πουλάτε τις αδυναμίες μου στα παζάρια; Πως θα
ζήσω χωρίς αυτές; Ξέρω, ξέρω πως θα έπρεπε απο την αρχή να μη σου πω κουβέντα
για τις προχθεσινές υπομονές μου. Τώρα να. Έπεσες πάνω μου και πίσω απο τα
γυαλιά σου δεν είχες μάτια. Είχες μόνο αντικατοπτρισμούς.
18.10.14
Εxpectation
Απο τότε που μεγάλωσα άλλαξα. Είναι αυτή η ανωμαλία του μεγαλώνω αλλά ένα
παιδί χοροπηδάει στην κοιλιά μου. Περιμένω τα ταγμένα μου, ο Άγιος Βασίλης μου
είπε πως καλό Φλεβάρη θα μου φέρει το δικό μου το δώρο, "δε πειράζει"
του είπα "αρκεί να ξέρω πως θα μου φέρεις το δώρο μου τον Φλεβάρη"
του ξαναείπα, χτες μου έπιασε τα χέρια μου και τα έβαλε μέσα στα δικά του,
"αλήθεια" μου είπε, "αλήθεια θα σου το φέρω" μου ξαναείπε,
εγώ ένιωσα μέσα μου να φυτρώνουν υπομονές και κουράγια, "για ένα
ομορφότερο αύριο" είπα, "για ένα ομορφότερο αύριο" μου είπε,
άρχισα να φαντάζομαι πάλι εκείνο το ξύλινο σπιτάκι μπροστά στη λίμνη και τη
σούπερ ντούπερ ζωή μου, ο Σάος βήχει απο χτές το βράδυ, εγώ ανέβασα πυρετό, έκανα εμετό και δροσίστηκα, εσύ είχες
θυμό με κάτι αλλά τι δε μου είπες ακόμα, έφυγες πάλι για Αθήνα, τί σκατά ρε
πούστη μου, εγώ την Αθήνα την αγαπούσα πολύ και τώρα την απεχθάνομαι, είναι
σουρλουλού και χωρίζει ανθρώπους, θέλω να κλάψω, να κλάψω, δε θέλω να φύγεις,
κάθε φορά που φεύγεις φεύγει μαζί με σένα κι ο ένας μου νεφρός, τουλάχιστον μία
μου πλευρά, και το ένα μου το μάγουλο κοκκινίζει σαν να έφαγα σφαλιάρα, δε ξέρω
πότε θα έρθεις πίσω, δε ξέρω πότε θα έρθεις ξανά, πέρασα σχεδόν μια βδομάδα
μαζί σου, πέρασα σχεδόν μια ζωή, μη φεύγεις το κέρατό μου, μη φεύγεις, δε
γουστάρω να ζω μόνη μου πια, μετράω μήνες -άντε στα μέσα ο Οκτώβρης, όλος ο
Νοέμβρης, Δεκέμβρης Χριστούγεννα - μισός και αυτός-, άντε Γενάρης και τον
Φλεβάρη πάλι πίσω λένε τα προγνωστικά. Έτσι λένε. Νιώθω σαν πεντάχρονο που του
τάξανε κούνιες μετά το μεσημεριανό σπανακόρυζο, πεντάχρονο που κοροϊδεύτηκε και
κούνιες δε πήγε ποτέ, γιατί γαμώ το κέρατό μου δε πήγα στις κούνιες αφού έφαγα
το κωλοσπανακόρυζο, βία, βία ψυχολογική και εκπληρωμένη πίσω απο τα ανεκπλήρωτα,
πέρασαν τα χρόνια, έγιναν σχεδόν πέντε, έγινα σχεδόν τριάντα έξι, μου λείπουν
τα χείλη σου σαν στήθος μαμάς, μου λείπει το κορμί σου σαν παιδικό καρουζέλ,
έλα να αγαπηθούμε όπως παλιά, θέλω αγκαλιές και χάδια, απο σένα, απο σένα που
αγαπήθηκα όσο δεν αγαπήθηκα απο κανέναν άλλο, πάντα με είχες στα ώπα ώπα, ότι
ήθελα το είχα, πάντα τα καλύτερα, μόνο τα καλύτερα, δε δεχόσουν τίποτα λιγότερο
για μένα, μόνο το καλύτερο, δεν καταλαβαίνω γιατί για τα καλύτερα προϋποθέτουν
την ώρα του αποχωρισμού που κάθε φορά τρυπάει το στέρνο και βγαίνει απο την
πλάτη και στάνταρ ως την επόμενη φορά έχω χάσει απο τις τρύπες ένα πλευρό ή
έναν νεφρό. Διεκδικώ τη ζωή μου απο αόρατους εχθρούς, ισχυρούς, θέλω να
γυρίσεις πριν τα μυαλά μου χυθούν στον καφέ τοίχο απέναντι απο το τζάκι, να
γυρίσεις γιατί φέτος το σπίτι θα έχει ζέστη, έχει σύννεφα σήμερα, τί υπέροχος
καιρός με συννεφιά, πιάσε δυο σύννεφα για μεζέ να έχουμε να τρώμε μέχρι να
γυρίσεις, θα τρώω σύννεφα ώσπου να γυρίσεις, μόνο μη λείψεις πολύ γιατί τα
σύννεφα δε μένουν για πολύ, θα γίνουν πάλι νερό και θα κλαίω απο εδώ ως την
άκρη του κόσμου. Όσο έκλαψα απο τότε που σε γνώρισα, δεν έκλαψα ολόκληρη τη ζωή
μου. Είναι που σε περιμένω πάντα. Είναι και που τρώω μόνο σύννεφα μέχρι να
γυρίσεις.
Τέλος φόρμας
28.9.14
Chauvinism
Κάθε φορά που φεύγεις, νιώθω μικρή και
ασήμαντη. Παίρνεις κάτι απο μένα, ένα πλευρό, μια βλεφαρίδα, ένα ρουθούνι,
πας-έρχεσαι, πας-έρχεσαι, λείπεις, μου λείπεις, το σώμα μου λείπει και αυτό απο
τη θέση του και μοιάζω με τη Γυναίκα-Αέρα που κανείς δε τη βλέπει, δε τη
μυρίζει, κανείς δε τη γεύεται. Μόνο για να νιώθομαι είμαι εγώ. Δεν είμαι για
χόρταση και το έχεις καταλάβει καλά μάλλον αυτό, γι αυτό και εξαφανίζεσαι.
Βαρέθηκα να ζω έτσι. Με τρείς κι εξήντα και να κρέμομαι απο τα παπάρια του καθενός. Θέλω
οικογένεια, αγκαλιά, αγάπη να φυτρώνει σαν κισσός να χωράει να κρατάμε και στην
άκρη, να βάζουμε στις τσέπες μας να είμαστε και να γινόμαστε σπάταλοι, να
μοιράζουμε στους άλλους, να χαρίζουμε μα ποτέ να μη δανείζουμε. Αν είχα λεφτά,
θα αγόραζα ένα μεγάλο οικόπεδο 4-5 στρέμματα, θα έχτιζα μέσα του ένα σπιτάκι
60-70 τμ απο ξύλο· το πιο οικολογικό και ενεργειακό σπίτι στον κόσμο θα ήθελα.
Να μη μπάζει απο πουθενά Χειμώνα τον Γενάρη. Όλο το υπόλοιπο θα ήταν ο κήπος
μου, τα λουλούδια μου, θα μάζευα όλα τα αδέσποτα του κόσμου. Και όποιο αλλο
ζωάκι αν ήθελε ας ερχόταν κι ας έμενε, πρόβλημα δεν έχω. Και όλα αυτά μπροστά
σε μια λίμνη. Με πλήγωσε πολύ η σκρόφα τη Νίκη, η μάνα, ο μπαμπάς μου κι εγώ.
Δε διασκεδάζω καθόλου πια με τα δεδομένα μου, δεν προσαρμόζομαι, δεν
ταυτοποιούμαι, δεν ανακαλύπτομαι. Γι αυτό και ξέρω πως θα είμαι απο αυτούς που
δε θα τη βγάλουν καθαρή ως το τέλος. Αλλά στ' αρχίδια μου. Είμαι άλλη απο αυτό
που πραγματικά θέλω. Θέλω να είμαι άλλη απο αυτό που πραγματικά είμαι. Έκοψα
και το γράψιμο και τώρα πια δεν αναλύομαι, δεν αυτοαναλύομαι, δε σκαλίζομαι με
το δάχτυλό μου, έχασα την ικανότητα της αυτοψυχανάλυσης, βρήκα τον Μήτσο ξανά
μα μου είπε πως έγινε φασισταριό και σωβίνι. Ποιός, ο Μήτσος. Απο Θεοδωράκη,
τώρα ακούει Σφακιανάκη. Α, και αυτός με πλήγωσε μετά απο όλο αυτό. Έχασα τον σύντροφό
μου στα πέντε χρόνια σχεδόν που είχαμε να βρεθούμε. Και μου λείπει ο Φίλος μου.
Που ζώο μου τον κάνανε τα ζώα. Αγάπη ρε. Μόνο Αγάπη. Ο κόσμος που ονειρεύεσαι
δεν έχει καμία σχέση με τον δρόμο σου.
13.8.14
Beast
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες
με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που
ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα
αρχαία σου στολίδια
και δε
δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά
σου σκλάβους ξεπουλάς.
Τα ψεύτικα τα
λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες
με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τότε που
στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί
τα αρχαία σου τα λούσα
και στο
παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα
μάνα του καημού.
Τα ψεύτικα τα
λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες
με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που η
φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα
αρχαία σου τα κάλλη
και στις
αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα
πάντα κουβαλάς.
12.8.14
Monster
Έγινα σχεδόν τριάντα έξι και
ακόμα δεν έμαθα να ξεχωρίζω τα συναισθήματα όταν είναι έντονα και χτυπάνε σαν
φλέβα στο μέτωπό μου. Με ρωτάς "πως είσαι;" και σου απαντάω
"σκατά" γιατί δε ξέρω αν είμαι θυμωμένη, απογοητευμένη, χαζή ή
ρομαντική. Έτσι με το "σκατά" ξεμπερδεύω με όλα. Και κυρίως με τις
ερωτήσεις. Οι άνθρωποι που επέλεξα με ξεπουλούν όσο όσο στις μεγάλες λαϊκές του
Σαββάτου. Παρασκευή βράδυ μου χαϊδεύουν τα αυτιά με χρυσόχαπα και το Σάββατο
βγαίνω σε προσφορά μετά τη μία το μεσημέρι μια που κανείς δε με προτίμησε και
απο το να σαπίσω καλύτερα σε προσφορά, λέει ο έμποράς μου. Κάνω κύκλους γύρω
απο τον άξονά μου και ψάχνω τα λάθη μου σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα, δε
βρίσκω κάτι, βοήθεια, ζητάω βοήθεια, ας με βοηθήσει κάποιος να δω, κάπου κάνω
λάθος, δε μπορεί, κάπου κάνω λάθος και δε το βλέπω, βοήθεια, βοήθεια γαμώ το
κέρατό μου, παλιομπινέδες άνθρωποι που περνάτε απο δίπλα μου βοήθεια, ουρλιάζω
γαμώ την απανθρωπιά που μας μαστιγώνει τα μάτια και δε βλέπουμε, που μας
κλείνει τ' αυτιά και δεν ακούμε, το λουρί σφίγγει το λαιμό μας κι εμείς
φωνάζουμε βοήθεια, βοήθεια, σκατά σε αυτούς που δεν ακούνε, σκατά σε μας που με
τη δηθενιά μας γίναμε δυνάστες των απόρων, ξεσπιτωμένων, των αυτόχειρων δειλών,
των αυτόχειρων επαναστατών, των αυτόχειρων μαλάκων ή ηρώων. Μια μούφα είναι η
ζωή μερικές φορές. Μια μούφα κι εγώ, που θυμώνω με την αδιαφορία, με την
απανθρωπιά, με τον τύπο που ετοίμαζε χτες την κρεμάλα του σιγοσφυρίζοντας κι
εγώ πέρασα απο δίπλα του και δε τον είδα καν γιατί πήγαινα στη δουλειά μου,
εκείνος πήγαινε στο διάολο άλλα δε γαμιέται, εγώ πάω στη δουλειά μου, συνήθως
αργοπορημένη και τρεχάμενη να προλάβω ώρες και προθεσμίες κρατώντας την τσάντα
μου σφιχτα - μη μου κλέψουν και την τσάντα έχω όλα τα χαρτιά μου μέσα,
ταυτότητα, διπλώματα, παπλώματα, χωρίς τα χαρτιά είμαι ένα τίποτα, δεν υπάρχω,
ένα χαρτί είμαι πλαστικοποιημένο με δακτυλικό αποτύπωμα, καμένο χαρτί θα έλεγα,
ωχ συγνώμη κυρ- ανάπηρε που σε πάτησα και σε τσάκισα ήμουν απασχολημένη με το
να κρατάω σφιχτά τη τσάντα μου και να τρέχω για τη δουλειά μου, πάρε κι εσύ το
σκαμνάκι σου ανθρωπέ μου απο τη μέση, εδώ βρήκες να κρεμαστείς; , ορίστε
σκόνταψα κι έπεσα κι έχασα έναν πόντο απο το καλσόν μου κι έσπασα το νύχι μου,
πως θα πάω για καφέ, και τώρα που το σκέφτομαι όχι, εγώ πήγαινα στο διάολο και
ο άλλος έκανε την καλύτερη δουλειά, την καλύτερη και απο τη δική μου γι αυτό
σιγοσφύριζε. Είμαι ένα κτήνος μέσα στα κτήνη. Ίσως εκείνο με το κάπα το κεφαλαίο.
Ένα προσπαθώ να αποφύγω. Το να μη παραπλανηθώ και αδικήσω. Έχω αδικήσει τόσο
πολύ άθελά μου, που προσπαθώ να είμαι πολύ προσεκτική. Κι εσύ που χτες μου
φώναζες, μπορεί και να έχεις δίκιο. Αλλά μπορεί και όχι. Η μεγαλύτερη αξία της
ύπαρξης είναι η Δικαιοσύνη.
2.7.14
Wolf
Ξάπλωσα περίπου δέκα εκατοστά
απο το κορμί μου για αλλαγή. Προσπαθώ να με πλησιάσω σιγά σιγά να ξεμπερδεύω με
τ' απωθημένα μου. Συνήθως απομακρύνομαι τουλάχιστον ενάμιση μέτρο απο μένα όταν
είμαι ανυπόφορη. Αυτό το κόλπο το έμαθα απο σένα κάπου κοντά στη μετεφηβεία μου
ένα απο τα απογεύματα που αρνιόσουν να αγγίζεσαι. Σαν εκείνο που προχωρούσαμε
μόν(η)οι στην παραλιακή και άπλωσα το χέρι να πιάσω το δικό σου και τρόμαξες
και γρύλισες σαν λύκος και τρόμαξα κι έμεινα πίσω κι εσύ άνοιξες το βήμα σου
και εξαφανίστηκες. Δε με πείραζε όταν εξαφανιζόσουν, ίσα ίσα, μου άφηνες χώρο
και χρόνο για να μάθω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου και τα τερτίπια σου. Μ'
αγαπούσες με έναν τρόπο παρανοϊκό και παράλογο. Όπως ο λύκος το πρόβατο.
Μπορούσες να με κατασπαράξεις και μετά να πεθάνεις απο το κενό της απουσίας μου
μέσα στην βαθιά σου θλίψη. Μια μέρα, πάνω σε έναν καυγά, σου είπα πως και το
πρόβατο μπορεί να φάει τον λύκο αν χρειαστεί, "μα πως, το πρόβατο δεν
τρώει λύκους" μου είπες, "το πρόβατο μπορεί να φάει τον λύκο αν ο
λύκος καταφέρει να κάνει το πρόβατο ίδιο με αυτόν" σου απάντησα. Θυμάμαι
σε κοίταξα με βλέμμα λύκου κι έκανες ένα βήμα πίσω, εγώ έκανα ένα βήμα μπρος,
εσύ έκανες άλλο ένα βήμα πίσω και κοιτώντας σε στα μάτια σου είπα
"Αυτό." Δε μου γρύλισες ξανά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)