Απο τότε που μεγάλωσα άλλαξα. Είναι αυτή η ανωμαλία του μεγαλώνω αλλά ένα
παιδί χοροπηδάει στην κοιλιά μου. Περιμένω τα ταγμένα μου, ο Άγιος Βασίλης μου
είπε πως καλό Φλεβάρη θα μου φέρει το δικό μου το δώρο, "δε πειράζει"
του είπα "αρκεί να ξέρω πως θα μου φέρεις το δώρο μου τον Φλεβάρη"
του ξαναείπα, χτες μου έπιασε τα χέρια μου και τα έβαλε μέσα στα δικά του,
"αλήθεια" μου είπε, "αλήθεια θα σου το φέρω" μου ξαναείπε,
εγώ ένιωσα μέσα μου να φυτρώνουν υπομονές και κουράγια, "για ένα
ομορφότερο αύριο" είπα, "για ένα ομορφότερο αύριο" μου είπε,
άρχισα να φαντάζομαι πάλι εκείνο το ξύλινο σπιτάκι μπροστά στη λίμνη και τη
σούπερ ντούπερ ζωή μου, ο Σάος βήχει απο χτές το βράδυ, εγώ ανέβασα πυρετό, έκανα εμετό και δροσίστηκα, εσύ είχες
θυμό με κάτι αλλά τι δε μου είπες ακόμα, έφυγες πάλι για Αθήνα, τί σκατά ρε
πούστη μου, εγώ την Αθήνα την αγαπούσα πολύ και τώρα την απεχθάνομαι, είναι
σουρλουλού και χωρίζει ανθρώπους, θέλω να κλάψω, να κλάψω, δε θέλω να φύγεις,
κάθε φορά που φεύγεις φεύγει μαζί με σένα κι ο ένας μου νεφρός, τουλάχιστον μία
μου πλευρά, και το ένα μου το μάγουλο κοκκινίζει σαν να έφαγα σφαλιάρα, δε ξέρω
πότε θα έρθεις πίσω, δε ξέρω πότε θα έρθεις ξανά, πέρασα σχεδόν μια βδομάδα
μαζί σου, πέρασα σχεδόν μια ζωή, μη φεύγεις το κέρατό μου, μη φεύγεις, δε
γουστάρω να ζω μόνη μου πια, μετράω μήνες -άντε στα μέσα ο Οκτώβρης, όλος ο
Νοέμβρης, Δεκέμβρης Χριστούγεννα - μισός και αυτός-, άντε Γενάρης και τον
Φλεβάρη πάλι πίσω λένε τα προγνωστικά. Έτσι λένε. Νιώθω σαν πεντάχρονο που του
τάξανε κούνιες μετά το μεσημεριανό σπανακόρυζο, πεντάχρονο που κοροϊδεύτηκε και
κούνιες δε πήγε ποτέ, γιατί γαμώ το κέρατό μου δε πήγα στις κούνιες αφού έφαγα
το κωλοσπανακόρυζο, βία, βία ψυχολογική και εκπληρωμένη πίσω απο τα ανεκπλήρωτα,
πέρασαν τα χρόνια, έγιναν σχεδόν πέντε, έγινα σχεδόν τριάντα έξι, μου λείπουν
τα χείλη σου σαν στήθος μαμάς, μου λείπει το κορμί σου σαν παιδικό καρουζέλ,
έλα να αγαπηθούμε όπως παλιά, θέλω αγκαλιές και χάδια, απο σένα, απο σένα που
αγαπήθηκα όσο δεν αγαπήθηκα απο κανέναν άλλο, πάντα με είχες στα ώπα ώπα, ότι
ήθελα το είχα, πάντα τα καλύτερα, μόνο τα καλύτερα, δε δεχόσουν τίποτα λιγότερο
για μένα, μόνο το καλύτερο, δεν καταλαβαίνω γιατί για τα καλύτερα προϋποθέτουν
την ώρα του αποχωρισμού που κάθε φορά τρυπάει το στέρνο και βγαίνει απο την
πλάτη και στάνταρ ως την επόμενη φορά έχω χάσει απο τις τρύπες ένα πλευρό ή
έναν νεφρό. Διεκδικώ τη ζωή μου απο αόρατους εχθρούς, ισχυρούς, θέλω να
γυρίσεις πριν τα μυαλά μου χυθούν στον καφέ τοίχο απέναντι απο το τζάκι, να
γυρίσεις γιατί φέτος το σπίτι θα έχει ζέστη, έχει σύννεφα σήμερα, τί υπέροχος
καιρός με συννεφιά, πιάσε δυο σύννεφα για μεζέ να έχουμε να τρώμε μέχρι να
γυρίσεις, θα τρώω σύννεφα ώσπου να γυρίσεις, μόνο μη λείψεις πολύ γιατί τα
σύννεφα δε μένουν για πολύ, θα γίνουν πάλι νερό και θα κλαίω απο εδώ ως την
άκρη του κόσμου. Όσο έκλαψα απο τότε που σε γνώρισα, δεν έκλαψα ολόκληρη τη ζωή
μου. Είναι που σε περιμένω πάντα. Είναι και που τρώω μόνο σύννεφα μέχρι να
γυρίσεις.
18.10.14
28.9.14
Chauvinism
Κάθε φορά που φεύγεις, νιώθω μικρή και
ασήμαντη. Παίρνεις κάτι απο μένα, ένα πλευρό, μια βλεφαρίδα, ένα ρουθούνι,
πας-έρχεσαι, πας-έρχεσαι, λείπεις, μου λείπεις, το σώμα μου λείπει και αυτό απο
τη θέση του και μοιάζω με τη Γυναίκα-Αέρα που κανείς δε τη βλέπει, δε τη
μυρίζει, κανείς δε τη γεύεται. Μόνο για να νιώθομαι είμαι εγώ. Δεν είμαι για
χόρταση και το έχεις καταλάβει καλά μάλλον αυτό, γι αυτό και εξαφανίζεσαι.
Βαρέθηκα να ζω έτσι. Με τρείς κι εξήντα και να κρέμομαι απο τα παπάρια του καθενός. Θέλω
οικογένεια, αγκαλιά, αγάπη να φυτρώνει σαν κισσός να χωράει να κρατάμε και στην
άκρη, να βάζουμε στις τσέπες μας να είμαστε και να γινόμαστε σπάταλοι, να
μοιράζουμε στους άλλους, να χαρίζουμε μα ποτέ να μη δανείζουμε. Αν είχα λεφτά,
θα αγόραζα ένα μεγάλο οικόπεδο 4-5 στρέμματα, θα έχτιζα μέσα του ένα σπιτάκι
60-70 τμ απο ξύλο· το πιο οικολογικό και ενεργειακό σπίτι στον κόσμο θα ήθελα.
Να μη μπάζει απο πουθενά Χειμώνα τον Γενάρη. Όλο το υπόλοιπο θα ήταν ο κήπος
μου, τα λουλούδια μου, θα μάζευα όλα τα αδέσποτα του κόσμου. Και όποιο αλλο
ζωάκι αν ήθελε ας ερχόταν κι ας έμενε, πρόβλημα δεν έχω. Και όλα αυτά μπροστά
σε μια λίμνη. Με πλήγωσε πολύ η σκρόφα τη Νίκη, η μάνα, ο μπαμπάς μου κι εγώ.
Δε διασκεδάζω καθόλου πια με τα δεδομένα μου, δεν προσαρμόζομαι, δεν
ταυτοποιούμαι, δεν ανακαλύπτομαι. Γι αυτό και ξέρω πως θα είμαι απο αυτούς που
δε θα τη βγάλουν καθαρή ως το τέλος. Αλλά στ' αρχίδια μου. Είμαι άλλη απο αυτό
που πραγματικά θέλω. Θέλω να είμαι άλλη απο αυτό που πραγματικά είμαι. Έκοψα
και το γράψιμο και τώρα πια δεν αναλύομαι, δεν αυτοαναλύομαι, δε σκαλίζομαι με
το δάχτυλό μου, έχασα την ικανότητα της αυτοψυχανάλυσης, βρήκα τον Μήτσο ξανά
μα μου είπε πως έγινε φασισταριό και σωβίνι. Ποιός, ο Μήτσος. Απο Θεοδωράκη,
τώρα ακούει Σφακιανάκη. Α, και αυτός με πλήγωσε μετά απο όλο αυτό. Έχασα τον σύντροφό
μου στα πέντε χρόνια σχεδόν που είχαμε να βρεθούμε. Και μου λείπει ο Φίλος μου.
Που ζώο μου τον κάνανε τα ζώα. Αγάπη ρε. Μόνο Αγάπη. Ο κόσμος που ονειρεύεσαι
δεν έχει καμία σχέση με τον δρόμο σου.
13.8.14
Beast
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες
με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που
ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα
αρχαία σου στολίδια
και δε
δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά
σου σκλάβους ξεπουλάς.
Τα ψεύτικα τα
λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες
με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τότε που
στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί
τα αρχαία σου τα λούσα
και στο
παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα
μάνα του καημού.
Τα ψεύτικα τα
λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες
με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που η
φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα
αρχαία σου τα κάλλη
και στις
αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα
πάντα κουβαλάς.
12.8.14
Monster
Έγινα σχεδόν τριάντα έξι και
ακόμα δεν έμαθα να ξεχωρίζω τα συναισθήματα όταν είναι έντονα και χτυπάνε σαν
φλέβα στο μέτωπό μου. Με ρωτάς "πως είσαι;" και σου απαντάω
"σκατά" γιατί δε ξέρω αν είμαι θυμωμένη, απογοητευμένη, χαζή ή
ρομαντική. Έτσι με το "σκατά" ξεμπερδεύω με όλα. Και κυρίως με τις
ερωτήσεις. Οι άνθρωποι που επέλεξα με ξεπουλούν όσο όσο στις μεγάλες λαϊκές του
Σαββάτου. Παρασκευή βράδυ μου χαϊδεύουν τα αυτιά με χρυσόχαπα και το Σάββατο
βγαίνω σε προσφορά μετά τη μία το μεσημέρι μια που κανείς δε με προτίμησε και
απο το να σαπίσω καλύτερα σε προσφορά, λέει ο έμποράς μου. Κάνω κύκλους γύρω
απο τον άξονά μου και ψάχνω τα λάθη μου σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα, δε
βρίσκω κάτι, βοήθεια, ζητάω βοήθεια, ας με βοηθήσει κάποιος να δω, κάπου κάνω
λάθος, δε μπορεί, κάπου κάνω λάθος και δε το βλέπω, βοήθεια, βοήθεια γαμώ το
κέρατό μου, παλιομπινέδες άνθρωποι που περνάτε απο δίπλα μου βοήθεια, ουρλιάζω
γαμώ την απανθρωπιά που μας μαστιγώνει τα μάτια και δε βλέπουμε, που μας
κλείνει τ' αυτιά και δεν ακούμε, το λουρί σφίγγει το λαιμό μας κι εμείς
φωνάζουμε βοήθεια, βοήθεια, σκατά σε αυτούς που δεν ακούνε, σκατά σε μας που με
τη δηθενιά μας γίναμε δυνάστες των απόρων, ξεσπιτωμένων, των αυτόχειρων δειλών,
των αυτόχειρων επαναστατών, των αυτόχειρων μαλάκων ή ηρώων. Μια μούφα είναι η
ζωή μερικές φορές. Μια μούφα κι εγώ, που θυμώνω με την αδιαφορία, με την
απανθρωπιά, με τον τύπο που ετοίμαζε χτες την κρεμάλα του σιγοσφυρίζοντας κι
εγώ πέρασα απο δίπλα του και δε τον είδα καν γιατί πήγαινα στη δουλειά μου,
εκείνος πήγαινε στο διάολο άλλα δε γαμιέται, εγώ πάω στη δουλειά μου, συνήθως
αργοπορημένη και τρεχάμενη να προλάβω ώρες και προθεσμίες κρατώντας την τσάντα
μου σφιχτα - μη μου κλέψουν και την τσάντα έχω όλα τα χαρτιά μου μέσα,
ταυτότητα, διπλώματα, παπλώματα, χωρίς τα χαρτιά είμαι ένα τίποτα, δεν υπάρχω,
ένα χαρτί είμαι πλαστικοποιημένο με δακτυλικό αποτύπωμα, καμένο χαρτί θα έλεγα,
ωχ συγνώμη κυρ- ανάπηρε που σε πάτησα και σε τσάκισα ήμουν απασχολημένη με το
να κρατάω σφιχτά τη τσάντα μου και να τρέχω για τη δουλειά μου, πάρε κι εσύ το
σκαμνάκι σου ανθρωπέ μου απο τη μέση, εδώ βρήκες να κρεμαστείς; , ορίστε
σκόνταψα κι έπεσα κι έχασα έναν πόντο απο το καλσόν μου κι έσπασα το νύχι μου,
πως θα πάω για καφέ, και τώρα που το σκέφτομαι όχι, εγώ πήγαινα στο διάολο και
ο άλλος έκανε την καλύτερη δουλειά, την καλύτερη και απο τη δική μου γι αυτό
σιγοσφύριζε. Είμαι ένα κτήνος μέσα στα κτήνη. Ίσως εκείνο με το κάπα το κεφαλαίο.
Ένα προσπαθώ να αποφύγω. Το να μη παραπλανηθώ και αδικήσω. Έχω αδικήσει τόσο
πολύ άθελά μου, που προσπαθώ να είμαι πολύ προσεκτική. Κι εσύ που χτες μου
φώναζες, μπορεί και να έχεις δίκιο. Αλλά μπορεί και όχι. Η μεγαλύτερη αξία της
ύπαρξης είναι η Δικαιοσύνη.
2.7.14
Wolf
Ξάπλωσα περίπου δέκα εκατοστά
απο το κορμί μου για αλλαγή. Προσπαθώ να με πλησιάσω σιγά σιγά να ξεμπερδεύω με
τ' απωθημένα μου. Συνήθως απομακρύνομαι τουλάχιστον ενάμιση μέτρο απο μένα όταν
είμαι ανυπόφορη. Αυτό το κόλπο το έμαθα απο σένα κάπου κοντά στη μετεφηβεία μου
ένα απο τα απογεύματα που αρνιόσουν να αγγίζεσαι. Σαν εκείνο που προχωρούσαμε
μόν(η)οι στην παραλιακή και άπλωσα το χέρι να πιάσω το δικό σου και τρόμαξες
και γρύλισες σαν λύκος και τρόμαξα κι έμεινα πίσω κι εσύ άνοιξες το βήμα σου
και εξαφανίστηκες. Δε με πείραζε όταν εξαφανιζόσουν, ίσα ίσα, μου άφηνες χώρο
και χρόνο για να μάθω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου και τα τερτίπια σου. Μ'
αγαπούσες με έναν τρόπο παρανοϊκό και παράλογο. Όπως ο λύκος το πρόβατο.
Μπορούσες να με κατασπαράξεις και μετά να πεθάνεις απο το κενό της απουσίας μου
μέσα στην βαθιά σου θλίψη. Μια μέρα, πάνω σε έναν καυγά, σου είπα πως και το
πρόβατο μπορεί να φάει τον λύκο αν χρειαστεί, "μα πως, το πρόβατο δεν
τρώει λύκους" μου είπες, "το πρόβατο μπορεί να φάει τον λύκο αν ο
λύκος καταφέρει να κάνει το πρόβατο ίδιο με αυτόν" σου απάντησα. Θυμάμαι
σε κοίταξα με βλέμμα λύκου κι έκανες ένα βήμα πίσω, εγώ έκανα ένα βήμα μπρος,
εσύ έκανες άλλο ένα βήμα πίσω και κοιτώντας σε στα μάτια σου είπα
"Αυτό." Δε μου γρύλισες ξανά...
1.6.14
Lurk
Έτσι έβρεχε κι εκείνη την
Τετάρτη όταν μπήκα βιαστικά στα Γκούντις της Αγ. Σοφίας και ήμουν μούσκεμα,
έσταζα βροχές απο τα μαλλιά, ακόμα και απο τα ματόκλαδα μου. Έστυψα το
μπλουζάκι μου στη μέση του καταστήματος, νομίζω κρύωνα λίγο κι ας ήταν
κατακαλόκαιρο. Είχα μια έντονη αίσθηση πως κάποιος έχει καρφώσει το βλέμμα του
πάνω μου, κοίταξα λίγο απο 'δω, λίγο απο 'κει, τα μάγουλά μου ήταν κόκκινα,
"ιδέα μου θα είναι" σκέφτηκα, μόνο ιδέα μου δεν ήταν, σε κάθε μου
κίνηση ένιωθα την ίδια ενέργεια του βλέμματος να με ακολουθεί, να με
επεξεργάζεται, σαν να με τυλίγει ολόσωμα, σαν να γίνεται αύρα μου και να
παίρνει το σχήμα μου. Κάθισα σε ένα τραπέζι, άναψα τσιγάρο, έβαλα την κούπα με
τον ζεστό καφέ στα χέρια μου, κρύωνα το είπα; -Το είπα. Περίμενα να περάσει η
βροχή, περίμενα να περάσει κι εκείνος ο μαλάκας, "Πάνε μήνες πάλι που έχω
να τον δω τυχαία" σκέφτηκα και αναθεώρησα την έννοια "τυχαία"
και σκέφτηκα πως εμφανίζεται μπροστά μου σαν φαντομάς μόνο όταν έχω κάτι να
πάρω και να δώσω, να ανταλλάξω, να αλληλεπιδράσω με κάποιον τρόπο, και πως εγώ
κι αυτός δε θα βρισκόμασταν ποτέ για να προσπεράσουμε ο ένας τον άλλο - και
αυτή η ενέργεια που με κυκλώνει με αποσυντονίζει- βρισκόμαστε μόνο όταν τα βλέμματά μας αποκτήσουν βάθος, έννοια και
υπόσταση. Η βροχή κυλούσε ακανόνιστα στα παράθυρα, το αγαπημένο μου παιχνίδι
ήταν να μαντεύω την πορεία της σταγόνας κι ενώ έλεγα πως θα πάει
"εδώ", εκείνη άλλαζε πορεία και πήγαινε "εκεί", χωριζόταν, ενωνόταν,
αποχωριζόταν μερικές φορές και άλλαζε πορεία εντελώς και χανόταν. Μια μικρή
μικρογραφία της ζωής, μια μικρή επιβεβαίωση πως η ζωή είναι σταγόνες που
αλλάζουν πορείες, η ζωή δεν είναι γραμμική και οι άνθρωποι σταγόνες είναι και χωρίζονται,
ενώνονται, αλλάζουν πορείες, ενώνονται και πάλι ή χάνονται εντελώς. Μια σταγόνα
απο τα μαλλιά μου έπεσε πάνω στο τσιγάρο μου κι έσβησε την καύτρα, βλαστήμησα
γιατί ήταν το τελευταίο, βλαστήμησα γιατί δεν είχα ούτε λεφτά, βλαστήμησα
γενικώς, δεν είχα ούτε ένα χρυσό δόντι να ανταλλάξω για ένα τσιγάρο, θύμωσα,
θύμωσα, θύμωσα με την ζωή μου, "πως τον άφησα κι έφυγε", σκέφτηκα και
στήριξα το κεφάλι μου μέσα στην παλάμη μου και κοιτούσα τη βροχή, η αφορμή του
βρεγμένου και σβησμένου μου τσιγάρου γέμισε με μυρωδιά αποτσίγαρου ολόκληρη η
ζωή μου, ένιωσα κάτι να με καρφώνει στον αυχένα, κάτι σαν... σαν.... σαν να
χάθηκα για λίγο, γύρισα απότομα το κεφάλι μου και είδα εσένα, έναν υπέροχο
άντρα με σκοτεινά μάτια και φωτεινό βλέμμα, "πάρε ένα απο τα δικά
μου" μου είπες, το πήρα χωρίς να σου πω κάτι, "δεν είναι η μάρκα σου,
ε;" μου είπες πάλι εσύ, "Τσου" σου απάντησα, και άναψα τσιγάρο, κάθισες
στο δίπλα κάθισμα χωρίς να με ρωτήσεις, σε κοίταξα περίεργα, γιατί τάχα μερικοί
άνθρωποι νομίζουν πως τους χρωστάς μόνο και μόνο επειδή θέλησες να βγεις μια
βόλτα μόνος σου, "Με έψαχνες και
κοιτούσες ολόγυρα;" ρώτησες, "Τί εννοείς, δε καταλαβαίνω",
απάντησα, "Κι όμως κοιτούσες να με βρεις", είπες "Δε σε ξέρω για
να σε ψάχνω", απάντησα, "και αν θες πας λίγο απέναντι νιώθω
άβολα" συνέχισα, χαμογέλασες, σηκώθηκες, κάθισες στο απέναντι τραπέζι, και
έβαλες το κεφάλι σου μέσα στις παλάμες σου, στηριζόσουν στους αγκώνες σου, με
κοιτούσες επίμονα, εγώ ένιωθα πάλι την ίδια αίσθηση με πριν, σε κοίταξα και
είδα πόσο απροκάλυπτα με κοιτούσες, "εμένα ψάχνεις τελικά" μου είπες
και μου χαμογέλασες, "βασικά μια συγκεκριμένη αίσθηση ψάχνω" σου
είπα, "το ίδιο λέμε" είπες βιαστικά και μου έκοψες τη φόρα της
αντίδρασης. Χαμογέλασα αμήχανα. "Πάμε;" είπες "Έχει
σκατόκαιρο", απάντησα, "Τι έχει ο καιρός;" ρώτησες, "Βρέχει
καρέκλες λέμε και μπουμπουνίζει και αστράφτει" σου απάντησα, "Άρα η
Φύση τραγουδάει" συμπλήρωσες και με τράβηξες και βγήκαμε στη βροχή. Ήθελα
να τρέξω, να βρω μια ομπρέλα, ένα υπόστεγο, ένα μπουφάν , έστω μια
τζαμποσακούλα τώρα που το σκέφτομαι, ένα αδιάβροχο ένα κάτι, κάτι, κάτι τέλος
πάντων, γύρισα, σε κοίταξα διασκέδαζες πολύ με την αμηχανία μου, μου έπιασες το
χέρι κι ένιωσα να βρέχει μέσα μου, ένιωθα να ξεπλένομαι, "είσαι
μαγικός;" σε ρώτησα, "Ναι" μου απάντησες, μου κρατούσες το χέρι
λες και με ήξερες αιώνες, σου απέτρεψα αυτή την οικειότητα λες και μου άρεσε να
αγγίζομαι, ειδικά εκείνη τη ρευματοφόρα περίοδο. Κατεβήκαμε στη Λεωφόρο Νίκης
απο Αγίας Σοφίας και φτάσαμε προς το λιμάνι. Καθίσαμε κάτω στα σκαλιά, είχα
ξεχάσει πόσο έβρεχε, είχα ξεχάσει τη λασπουριά, είχα ξεχάσει τα αμάξια που
περνούσαν, είχα ξεχάσει σχεδόν τον λόγο που βρισκόμουν εκεί, άρχισα πάλι να
κρυώνω, τα σανδάλια μου ήταν μούσκεμα, το σαλβάρι μου είχε κολλήσει πάνω μου, με
αγκάλιασες κι άρχισες να μου τρίβεις τα μπράτσα για να μη τρέμω, "Δε
κρυώνεις;" σε ρώτησα "όχι, κορίτσι μου" μου απάντησες,
ερωτεύτηκα απευθείας τη φωνή σου, "κορίτσι μου" σκέφτηκα, "πως
θα ζήσω τώρα χωρίς τη φωνή σου" ξανασκέφτηκα, έριξες ένα πνιχτό γελάκι και
με κοίταξες σαν να έκανες μια σωστή μαντεψιά, "Διαβάζεις τις
σκέψεις;" ρώτησα, και απάντησες "Μόνο αν με ενδιαφέρει." Η βροχή
σταμάτησε. Έβγαλες τη μπλούζα σου, τη στράγγισες και μου σκούπισες τα μαλλιά.
Θα χάσω το τρένο για Αθήνα μου είπες βιαστικά. "Τι έγινε τώρα;"
ρώτησα, "Πρέπει να φύγω" μου είπες "θα χάσω το τρένο",
"Πότε θα έρθεις πάλι;" σε ρώτησα, "όταν θα ρίχνει και πάλι
καρέκλες, κορίτσι της βροχής!" είπες και χαμογέλασες, "Που
μένεις;" σε ρώτησα, "Εξάρχεια" μου είπες, γούρλωσα τα μάτια, δε
περίμενα να μένεις τόσο μακριά μου, δεν ήθελα, πως το λένε. Δίπλωσα την μπλούζα
σου, σου την έδωσα, "Κράτα τη, να σκουπίζεις τα μαλλιά σου" είπες,
σηκώθηκες όρθιος, με σήκωσες κι εμένα, "Πρέπει να φύγω" είπες, έσκυψα
λίγο το κεφάλι μου, "Μη" είπες, σε κοίταξα, "Με λένε Φώτη,
όποιον και να ρωτήσεις στην πλατεία θα σου πει που μένω ή που θα με βρεις"
είπες. "Με λένε Μαρία" σου απάντησα. "Δε σε λένε Μαρία. Σε λένε
Βροχή" είπες, χαμογέλασες, με φίλησες πολύ απαλά και μπήκες βιαστικά στο λεωφορείο το 2 και σε κοιτούσα καθώς χανόσουν όπως παλιά οι άνθρωποι κοιτούσαν τους
άλλους ανθρώπους να χάνονται στα τρένα. Εκείνη τη μέρα ερωτεύτηκα τη βροχή. Απο
τότε, για πάντα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)