Humanfield

Βρέθηκα στο μέρος που υπάρχουν οι φυτεμένοι ανάποδα άνθρωποι. Τους βλέπεις απο τις μασχάλες και πάνω μια που το πάνω είναι ο ουρανός και αυτοί έχουν τα πόδια τους προς τον ουρανό εκεί ακριβώς που οι υπόλοιποι έχουμε το κεφάλι. Μοιάζουν σαν κάποιος ή κάτι να τους πήρε αιφνίδια κάποιους και να τους φύτεψε με το κεφάλι στη Γη. Το κεφάλι είναι ο βολβός. Ανάλογα με το μυαλό που κουβαλάει ο καθένας αναπτύσσεται ή πεθαίνει. Εξαρτάται απο την τοξικότητά του. Το υπόλοιπο κορμί είναι ακίνητη αναπαράσταση της στιγμής που αρπάχτηκαν. Εδώ, δεξιά της αιώρας είναι δύο κορμιά που κάνουν έρωτα και το ένα κορμί είναι χωμένο ανάμεσα στα πόδια του άλλου. Είναι δύο γυναίκες. Φαίνεται ξεκάθαρα το στήθος της μιας και ο αφαλός της άλλης. Όλον αυτόν τον καιρό στο ανθρωποχώραφο δεν ένωσα ούτε μια φορά την ανάγκη να γράψω κάτι και το καταναγκαστικό γράψιμο το χρησιμοποιώ μόνο σε περιόδους μαζοχισμού, βίας, αυτοψυχανάλυσης, αυτοψυχανάγκασης. Εκείνες οι περίοδοι είναι ιδιαίτερες γι αυτό κι έχουν ξεχωριστή θέση. Είναι τότε που αρρωσταίνω συχνότερα. Αυτοδηλητηριάζομαι τσιμπώντας με δισεκατομμύρια κεντριά αλλά δε πεθαίνω μετά όπως λέγεται πως γίνεται με τις μέλισσες. Γλείφομαι για να γίνω καλά και αν δεν έχω τα δυνατά μου βάζω και άλλους να με γλείψουν. Κατάλαβες; Εγώ αυτομαστιγώνομαι άλλοι με ράβουν. Και με ράβουν για να μαστιγωθώ ξανά λίγο πιο κάτω. Και μετά με ξαναράβουν. Κανονικά θα έπρεπε να πληρώνονται. Έχουν ένα σιχαμερό καθήκον να κλείνουν τις πληγές που ανοίγουν οι άλλοι· στην προκειμένη εγώ. Αλλά δε δέχονται να πληρωθούν. Είναι η Αγάπη που τους τοποθετεί σε αυτό το καθήκον. Δέχονται να ξε-πληρωθούν και μένουν πιστοί για πάντα. Έχω αγαπηθεί πολύ στη ζωή μου. Φίλοι, εραστές, γονείς, ακόμα και τυχάρπαστοι. Τελικά αυτός που με είχε, στο παρελθόν, αγαπήσει λιγότερο είναι ο εαυτός μου. Ευτυχώς συναντηθήκαμε ξανά πρόσφατα και τα είπαμε σαν δυο άνθρωποι που είχαν να βρεθούν χρόνια και νομίζω αλληλοσυμπαθηθήκαμε. Για χρόνια ο εαυτός μου αγαπούσε τους άλλους κι εγώ δεν αγαπούσα τον εαυτό μου που με ξε-αγάπησε επειδή αγαπούσε τους άλλους. Κι επειδή είναι ο μόνος "άλλος" που περπατάει στην ίδια λωρίδα με μένα μοιραία, πέσαμε ξανά στον ίδιο συγχρονισμό. Κατάλαβα πως δε χρειάζεται να είναι κανείς μόνος για να τα βρει με τον εαυτό του. Ο εαυτός δε χάνεται με την παρουσία του άλλου. Ο εαυτός μου χάνεται όταν είμαι χαμένη εγώ. Τώρα πια με αγαπάω όσο αγαπώ κι εσένα γιατί όλα αυτά τα χρόνια που έλεγα πως σε αγαπάω όσο εμένα σε αγαπούσα λίγο.

Τελικά αυτό

το κόλπο

με την κάλτσα

πως το

κάνεις;

photo

23/07/13 08.14

Gumption

Ακροβατώντας πέφτω πάντα στα κενά. Αλλά πάντα σηκώνομαι για το επόμενο νούμερο. Το να υπάρχω ανάμεσα σε δύο εξίσου σημαντικά πράγματα, σημαίνει πως κανένα απο τα δύο δεν είναι σημαντικά. Βρίσκω ένα τρίτο να αφιερώσω τη ζωή μου. Το υπέροχο μυαλό σου. 

Windows

Pleasantness

Μου αρέσουν αυτές οι Κυριακές. Που είναι πρωί, που φυσάει, που φυσάει πολύ, που είναι καλοκαίρι κι εγώ κρυώνω..

Intolerance

Βαρέθηκα να μιλάω για τα αυτονόητα. Πως να στο πω.. απο τότε που μπήκαν οι επιθετικοί προσδιορισμοί στη ζωή μας ξεχάσαμε την ανθρώπινη υπόσταση και ιδιότητα. Όταν βρίζω ανθρώπους, στην ουσία βρίζω τους επιθετικούς προσδιορισμούς τους. Είμαι μαύρος, είμαι χριστιανός, είμαι γιατρός, είμαι πρόεδρος, είμαι στρέιτ, είμαι λεσβία, είμαι Ελληνίδα, είμαι μάνα, είμαι μουσουλμάνα, είμαι καλή, κακή, είμαι γκομενάρα, είμαι εγωίστρια, είμαι ότι γουστάρω ανά περιόδους. Και ανάλογα με την ιδιότητά μου γίνομαι ότι είναι και οι άλλοι με τον ίδιο επιθετικό προσδιορισμό. Όμοια κατασκευασμένα ανδρείκελα δηλαδή. Μεγαλώνω στα σπλάχνα μου την μισαλλοδοξία. Τον πόλεμο. Πόσο ανώτερος πρέπει να αισθάνομαι που μπορώ να κρίνω τους πάντες. Και πόσο καλύτερος για να κατηγορώ τους πάντες ορίζοντας τη ζωή τους σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα. Όχι φίλε μου. Δεν είναι ο άνθρωπος που καταστρέφει τα πάντα. Ο άνθρωπος είναι μια χαρά ζώο στην τελική. Οι επιθετικοί προσδιορισμοί γαμούν τις κοινωνίες, τον Πλανήτη, τα ζώα. Μη ψάχνεις για ανθρώπους. Κατασπαράχτηκαν απο την ίδια τους την οξυδέρκεια...

Παλέψτε για

να γίνετε διαφορετικοί

απο όλους τους

άλλους και

κυρίως απο αυτούς

που βρίζετε και μετά

παλέψτε τη 

διαφορετικότητά 

σας...

photo

Behind

Ναι, θα 'ταν ωραία να ήταν Σάββατο, να μη δουλεύαμε, να μη χρειαζόταν να φύγω ξημερώματα να επιστρέψω. Θα πίναμε καφέ, θα στρίβαμε τσιγάρα, θα συνεχίζαμε περίπου απο εκεί που το παρατήσαμε όταν το φως μου έτσουζε τα μάτια και με βασάνιζες για ώρα μέχρι να το σβήσεις. Είχα σχεδόν αποδεχτεί πως θα κοιμηθώ με μάτια τσουζμένα. Το πρωί που επέστεφα Θεσσαλονίκη έβρεχε και μπουμπούνιζε και άστραφτε. Να ξέρεις.

...σε λίγες μερες

αν μας αντέχει

ο ουρανός

θα ξαπλώνουμε πάνω

του...

Photo

Dreamers

Η πιο ωραία αίσθηση είναι εκείνη που γυρίζω το πρωί μετά απο μια πολύ ήσυχη νύχτα και ακούω το μουρμουρητό σου. Θέλω να μπω μέσα σου, να σταλάξω και να ξεχάσω όλα εκείνα που τριγυρνούν μέσα στα όρια της ελευθερίας μου και με ανελευθερώνουν. Τσούζουν τα μάτια μου λίγο απο τη νύστα, θέλω να ονειρεύομαι σκάλες που οδηγούν σε παραδείσους, θέλω παραδείσους χαμένους και κατασκευασμένες απο μικροσκοπικές ενοχικές στιγμές πάθους. Να εξομολογούμαι θέλω κάθε στιγμή τις αμαρτίες μου, είμαι ευτυχισμένη δίπλα σου σε καιρούς δυστυχίας, αμαρτία -το ξέρω-, αλλά είμαι ερωτευμένη με τα υπέροχα κύτταρα του δέρματός σου. Γύρισε μου την πλάτη. Λατρεύω να τρυπώνω απο πίσω σου, να τυλίγω τα χέρια μου γύρω απο τη μέση σου και να πιάνω το στήθος σου λίγο πριν κοιμηθώ για να διαβάσω τα πιο ωραία παραμύθια. Χτες ζήλεψα ως το ταβάνι τα κόκκινα χείλη της τύπισσας που σου τράβηξαν την προσοχή, ξεκατινιάστηκα μέσα μου, πιάστηκαν τα χείλη μου με τα δικά της μαλλί με μαλλί νίκησαν τα δικά μου γιατί τα δικά της ήταν βαμμένα, τα δικά μου όχι και στο τέλος τα δικά μου κράτησες για τα φιλιά σου. Μου αρέσουν τα καινούρια σου σταράκια, μου θυμίζουν καιρούς αναρχικούς, θα περιμένω να ξεφτίσει το πανί, να φαίνονται τα ξέφτια, το μαύρο να γίνει γκρι, το άσπρο πλαστικό να γίνει λιγότερο άσπρο, να ζωγραφίσω πάνω τους συνθήματα και αναρχικές καρδούλες με μαύρο μαρκαδόρο. Εφηβεία, εφηβεία, εφηβεία. Καμιά φορά φοβάμαι τα ξεχασμένα Εμείς, τα αφημένα Μαζί και τα πληγωμένα όνειρα. Φοβάμαι τις κατασπαραγμένες στιγμές που επιστρέφουν νικημένες να τιμωρήσουν τα σημεία παραίτησης. Όλα εκείνα που επενδύσαμε, που είπαμε θα καταφέρουμε Μαζί σε καιρούς Εγώ που το να επενδύσεις σε οτιδήποτε θέλει σκέψη γιατί χρεοκοπεί εύκολα, γιατί πληγώνει, γιατί ματώνει, γιατί φέρνει τούμπα τις ζωές, τους στόχους και μετά έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο μαζί και στο θέλω, στο εμείς και το εγώ. Ξέρω πως με κάποιον τρόπο θα νικήσει το μαζί. Δε ξέρω τί θα πρέπει να πληρώσω γι αυτό. Θα κοιτάξω τις οικονομίες μου και θα σου απαντήσω....

...το  ξέρω

πως μια μέρα θα

με θυμάσαι 

σαν να μη

με είχες ξεχάσει

ποτέ...

photo