24.12.12

Restitution


Το ομορφότερο έργο τέχνης είναι η καμπύλη της λεκάνης σου. Εκεί που σταματάει το ψέμα και ορίζεται η γυμνή αλήθεια σου. Εκεί που τις νύχτες μπλέκομαι μπερδεμένη κοιτώντας τα υπέροχα μισάνοιχτα σου όνειρα. Μυρίζεις ιδρώτα κι εξάντληση. Μοσχοβολάς. Πλέεις δίπλα μου σε πελάγη ικανοποίησης και δε σου είναι τίποτα να κάνεις μακροβούτια στο κορμί μου με μια αναπνοή. Έλα, πες την αλήθεια... δε με ονειρεύτηκες ποτέ εν αγνοία σου; Μόνο αν μου πεις Αλήθειες θα σε αγαπήσω απο την αρχή...





...και
όποιος πληγωθεί
πληγώθηκε...



22.12.12

Redefinition


Σε ονειρεύτηκα απόψε. Να ξαπλώνεις δίπλα μου και να με αναζητάς με τις άκρες των δακτύλων σου εξαρτημένα. Κι εγώ να τραβώ το δέρμα μου για να μη με αγγίξεις. Δε θέλω να με  αγγίξεις. Και όσο τραβιόμουν τόσο άπλωνες τις παλάμες σου κι εγώ έκλαιγα γιατί μάτωνα την επιδερμίδα μου κι εσύ μου έγλειφες τις πληγές και μ' αγαπούσες. Σε χτύπησα.  Στο πρόσωπο. Έκανες να φύγεις. Και δεν έφυγες. Κουρδίζω τις σκέψεις μου για να παίζουν τον ίδιο ήχο. Ξανά και ξανά και ξανά. Μονότονα. Βοηθάει τη Λήθη να προλάβει το δρομολόγιο των επτά και οκτώ ώρα Θεσσαλονίκης για Αθήνα. Ξεκουρδίζομαι απο μόνη μου και αρχίζω να θυμάμαι πόσο αργά μπορώ να κάνω πως μιλάω μόνο και μόνο για να ξεχνάω τί είπα πριν το πω ξανά. Κάνει κρύο έξω απο τις σκέψεις μου.  Γι αυτό κλείνομαι σ' αυτές. Πιάνω το στήθος μου να σκληραίνει και δεν είναι μόνο που όταν κοιμάσαι το κλείνεις στη χούφτα σου. Δεν είναι μόνο που όταν ξαπλώνεις πάνω μου τα χείλη σου ακουμπούν το δέρμα μου και ανατριχιάζω. Είναι που όταν αναπνέεις παίζει μουσική κι εγώ ανοίγω ολόκληρη και περιμένω ανυπόμονα να βάλεις τα χέρια σου πάνω μου και μέσα μου μέχρι να μη μπορώ πια να αναπνέω, να ζω απο τη δική σου ανάσα τη δανεική. Και όταν θα τη χρειαστείς θα μου τη ζητήσεις πίσω αλλά τώρα πια είναι δική μου και δε ξέρω αν έχω όρεξη να σου τη δώσω. Γι αυτό μη μου δίνεις τίποτα δανεικό εμένα. Στην προκειμένη, χύσε με και μετά άφησέ με να πεθάνω...


...μην επιστρέφεις
σε κάτι όταν
δεν είσαι σίγουρος
πως μπορείς
να του προσφέρεις...




14.12.12

Mess




Στην καμπούρα
του γερασμένου
χρόνου μου
θα παρατήσω
αυτά που 
δε μπορώ να
θάψω...

12.12.12

Mirage




Κάθε κατεργάρης 
στον πάγκο του. 
Τακτοποιημένοι 
όλοι, στοιχισμένοι 
με σειρά 
σημαντικότητας.
 Και τώρα έξω! 
Εν δυο, εν-δυο, εν-δυο, ένα.....



9.12.12

Twice




...εδώ είμαι. 
απλά
δεν έχω
κάτι
να πω




4.12.12

Suffer


Κάνει μοναξιά ή εγώ πληγώνομαι;






28.11.12

Tingles


Μέσα μου τοποθετώ σκαλωσιές πολύχρωμες για να θυμάμαι το τάδε και το δείνα. Πιάνομαι απο τις μνήμες και σκαρφαλώνω κι εγώ πολύχρωμα. Το να τις διαγράψω μπορεί να είναι μια λύση μα τότε θα υποφέρω στην επόμενη ζωή μου απο εγκεφαλικό θάνατο. Δε θα μάθω ποτέ αν ξαναγεννήθηκα γιατί δε θα θυμάμαι αν υπήρξα ποτέ μου. Αν σε συναντήσω ξανά, θα σπάω το κεφάλι μου για να θυμηθώ που σε έχω ξαναδεί. Και θα χαραμίσω άλλη μια ζωή για να σε θυμάμαι αόριστα. Δε θα ξέρω αν υπάρχουν φαντάσματα, ξέρω πως υπάρχεις εσύ που κυκλοφορείς σαν φάντασμα τριγύρω μου. Απο εκείνα που φυσούν στο πρόσωπό και κάνουν την επιδερμίδα να τρομάζει. Πονάει το στομάχι μου απο όλα εκείνα που κατάπια στη ζωή μου και ακόμα δε τα ξέρασα στα πρόσωπα εκείνων που με τη βία μου ανοίξανε το στόμα και μου τα χώσανε κατευθείαν στον οισοφάγο μου. Εκείνων που με βίασαν κι εγώ αντί να τους ξεσκίσω τις σάρκες πήγαινα και κρυβόμουν φοβισμένη. Και τώρα που μπήκαν βαθιά στο δέρμα μου, έγινα εγώ βιαστής και ασελγώ πάνω στις σάρκες ανθρώπων που αγάπησα κατασπαράζοντας τες. Με σιχαίνομαι απο φόβο μη με αγαπήσω. Γιατί αν με αγαπήσω θα τους φοβάμαι όλους αυτούς που θα θέλουν να με αποσπάσουν απο μένα και να γίνω σαν εκείνους. Η μάνα τις προάλλες μου έδωσε οδηγίες χρήσεως για το πως να κοιτάζω τον εαυτό μου γαμώντας τους άλλους. Κι εγώ της είπα πως δε θέλω να κάνω παιδί απο φόβο μη του δώσω τις ίδιες συμβουλές. Κρατώ τις οδηγίες της καρμικά και τώρα πια ποθώ μια πυρκαγιά που θα κάψει τις σημειώσεις μου. Όταν νιώσω έτοιμη να θρηνήσω τη ζωή μου πάνω απο στάχτες θα βάλω φωτιά να κάψω τα αποκαΐδια της προηγούμενης. Ο αυχένας μου κουβαλάει εκατό τόνους σκέψεων και αρχίζει να πονάει και μαζί του και ο δεξής μου ώμος. Όχι αγάπη μου, δε θα πάψω να σε κοιμίζω πάνω στον δεξή μου ώμο για να μη πονάω ακόμα και όταν φεύγεις, φύγεις, έφυγες. Θα σε κρατώ εκεί μερόνυχτα μέχρι επιτέλους να μουδιάσω και να μην αισθάνομαι. Είναι ζωγραφιά όλα τα εκείνα που ονειροβατήσαμε, ακόμα κι εκείνα που πότισαν με αίμα και, λίγο μυρίζουν σφαγείο κι έχουν γεύση σκουριασμένου σιδήρου. Ξέρω γιατί ο αιματοκρίτης μου είναι λίγο πριν τα επίπεδα της αφαίμαξης. Έχασα πολύ αίμα κυνηγώντας τα όνειρά μου. Αλλά δε το μετανιώνω. Και θα συνεχίσω να το κάνω ακόμα κι αν πρόκειται να χάσω κάθε κόκκινη σταγόνα μου που κυλά στις φλέβες. Έτσι θέλω. 




...θέλω έναν
καφέ σαν
εκείνον
που ήπια τις προάλλες
με ένα άγνωστο
πρόσωπο με
γνωστή προσωπικότητα...