10.11.12

Λύκη

Μ' έσυρες έξω απ' το σπίτι στα τέσσερά μου χρόνια. Ξεροστάλιαζες στα χαλάσματα, στην άκρη της πόλης, εκεί, στην άκρη του αγνώστου, για ένα σου μόνο βλέμμα. Μ' έβρισκες τότε πολύ μικρή, η νίκη σου πάνω μου με μάγεψε και ύπουλα περίμενες την εφηβεία να τρυπώσεις στο σώμα μου, να μου κρυφτείς εκεί και να νιώθω από μέσα τη καυτή, βρωμερή σου ανάσα. Η πείνα σου κατοίκησε τα μάτια μου, το ουρλιαχτό σου στοίχισε το τραγούδι μου, η ψυχή μου αγρίεψε.  Και αφού καταβρόχθισες τα χρόνια μου κι όλα τα ευγενικά μου δώρα, άρχισες να κυνηγάς σώματα ξένα. Έγινα η σκιά σου, όμως τέρας, σπάνια έβγαινες πια στο φως και για να γλυτώσεις από μένα, τρύπωνες όλο και πιο πολύ στο πιο βαθύ σκοτάδι. Δε λέω, υπήρξαν και καλές στιγμές. Κάποιες φορές, πλημμύριζε ο ουρανός σου άστρα για λίγο, για όσο κρατάει ένα βλέμμα, κι έπειτα, κάθαρμα, με έσερνες όλο πιο βαθιά στο σκοτεινό σου δάσος. Σ' ένα κυνήγι, ανελέητο. Χειρότερα κι από αγρίμια μπλεχτήκαμε σε πάλη έως εσχάτων, ξεσκίσαμε την ψυχή μας, πασαλειφτήκαμε αίμα. Με έμαθες να ζητάω για να σε δω να δίνεις όχι σε μένα, αλλού, και τώρα έτσι κι αλλιώς δεν είμαι πια για σένα. Και 'συ, που όλα όσα θέλεις μα δε μπόρεσες, δεν είσαι πια για μένα. Λύκε μου, πήγαινέ με πίσω, να πάρουμε το παραμύθι απ' την αρχή, βάλε μου δράκους, βάλε μου μάγισσες, δε θα κωλώσω. Μονάχα εκεί, στην άκρη-άκρη, βάλε ένα σπίτι με ένα φωτάκι τόσο δα, να ένα τόσο δα μικρό φωτάκι, για να 'χω την ψευδαίσθηση πως ίσως κάποιος εκεί, κρατάει αναμμένη μια φωτιά κι ότι με περιμένει. Σ' αφήνω λύκε. Πάω να βρω τους φίλους μου. Θα πω τ' ανομολόγητα. Και θα σε καταδώσω.







9.11.12

Bereavement


Νύχτωσε και πήρα τη νύχτα για σκεπαστώ. Αναρωτιέμαι αν η αναπνοή μου έχει ρυθμό ή η καρωτίδα στο λαιμό μου χτυπάει ακανόνιστα και στραβομούτσουνα από μόνη της. Θέλω να πιω μαζί σου ένα ποτό, από εκείνα που μεθάνε το μυαλό και κάνουν τις σκέψεις αλλιώτικες. Οι άνθρωποι της ζωής μου με ξεκουφαίνουν. Μιλούν ακατάπαυστα και μετά με προσπερνούν αδιάφορα. Θα μετρήσω τους άντρες που πήγα μαζί τους από έρωτα και θα μετρήσω μόνο τρεις.  Οι άλλοι είναι ηδονές σκορπισμένες σαν σκόνη που πάνω της ζωγραφίζω καρδούλες σκαλιστές και ερωτιάρες. Πάθη που ξεκουφαίνουν βογκητά, βογκητά που ξεκουφαίνουν πάθη. Ο Φόβος και η Ελπίδα κυλούν στο αίμα μου μα δεν εθίστηκα ούτε στον μεν ούτε στη δε. Με πονούν οι μέρες σαν πληγή. Φεύγω δίχως αντίο...





"...I'm drowning
in my own fucking
mind"

6.11.12

Precisely


Αλλάζω σχήμα, αλλάζω μορφή και από μένα αναγνωρίζω μόνο τα μάτια και τα χείλη μου. Τα βράδια ονειρεύομαι το αλλιώς και το αλλού και το πρωί ξυπνάω σε μια αλλόκοτη πραγματικότητα. Φοράω τις γόβες μου και πίσω από τη πόρτα του μπάνιου την πατάω με το τακούνι μου. Και καθαρίζω τα απομεινάρια της με χαρτί υγείας.  Κι έπειτα σαν να μην έγινε τίποτα, βάφω τα χείλη μου με κόκκινο κραγιόν. Σου αρέσει να με φωτογραφίζεις όταν βάφω τα χείλη μου και τα ματοτσίνορα μου, δεν έχω ιδέα γιατί, δε ξέρω τί σε εμπνέει και το κάνεις. Κι εγώ που το ευχαριστιέμαι σου γελάω πουτανίστικα. Ξέρεις πως εννοώ. Δήθεν αδιάφορα. Και δήθεν δε γελάω. Και δήθεν δε κοιτάω. Και δήθεν δε το ευχαριστιέμαι αλλά μέσα μου στάζω ως το πάτωμα. Κι εσύ δήθεν δε το ξέρεις. Και μετά σαν να μη προηγήθηκε όλη αυτή η φαντασίωση σε ρωτάω αν σήμερα πίνεις τον καφέ σου όπως χτες. Στρίβω τσιγάρο. Μπορεί και να μου λείψεις για το υπόλοιπο της μέρας. Έφυγα-έφυγες-φύγαμε. Σιγά, δεν έγινε και τίποτα. Άφησα επίτηδες υγρές πατημασιές στα πλακάκια το πρωί που βγήκα από το μπάνιο στάζοντας για να μπορείς να με βρεις ευκολότερα. Για να μη νομίζεις πως....... 


I'm broken...

3.11.12

Continuing


...για να το ακούς όταν με σκέφτεσαι...




...για να με σκέφτεσαι όταν δε θα με θυμάσαι...


Separation




...και ο καθένας
μας  περνά
τη ζωή του στο
παράλληλο 
Σύμπαν του...

2.11.12

Storm




photo

28.10.12

Downfall

Ποτέ δε σου άρεσε η βροχή. 
Ούτε όσο με αγαπούσες.


Δε φταις 
που είμαι καταιγίδα...