Δύο
χούφτες νερό κι αυτές μετρημένες σταγόνα σταγόνα. Τις προάλλες έκανα πως είχα μακριά
μαλλιά και τα τίναζα προς τα πίσω κι εσύ γελούσες. Νομίζω πως ονειρευόμουν αλλά
δεν είμαι σίγουρη. Μου έχει δημιουργηθεί ένας χώρος κάπου κοντά στον αφαλό μου
που κατοικεί μια ανάγκη για αγκαλιά. Αν βάλω τα χέρια μου μπορώ να διαπιστώσω
πόσο απτός είναι. Μετράω τα τετραγωνικά του με τις πιθαμές μου. Χόρτασα εικόνες
και δε χόρτασα σιωπές. Και μ' αρέσει άμα σωπαίνεις. Αν αποφεύγεις τα
"πρωτίστως" δεν θα έχεις να φοβηθείς τίποτα με τα "δευτερευόντως".
Είναι η δεύτερη φορά που επιχειρώ να (σου) γράψω δίχως αποτέλεσμα.
Παντού κρυμμένες συνωμοσίες σε χρώμα λαχανί. Οι πορτοκαλί βρίσκονται κάτω από
τα σκεπάσματα και πετάχτηκα όρθια από τον βρόγχο τους και μου πιάσανε το σχήμα
του κορμιού μου. Φόβος. Θα σε κρύψω στη σχισμή του στήθους μου. Αθόρυβα θα σε
αναπνέω και μετά θα βουλιάζω έντονα. Μέχρι να γίνεις καλά. Και όταν ανοίξεις τα
πόδια σου και η ρίζα σου δε θα αιμορραγεί πια, θα πάμε παρακάτω δίχως έλεος. Θα
έχουμε ξεχάσει τα πάντα και δίχως μνήμες θα παρηγορούμε άλλους. Μα ως τότε
στρίψε τσιγάρο κι έλα να μου πεις τα νέα σου. Θα σε ακούω δίχως να αναπνέω για
να μην αφήνω τα χνάρια μου στις λέξεις σου. Θα σου μιλήσω μόνο για κάτι έρωτες
που νόμιζα πως ξέχασα, θα σωπάσεις στα μούτρα μου, θα χυθώ στα δικά σου, θα με
σκουπίσεις και θα γίνω μια σιωπή όμοια με κουβάρι, έτσι κουλουβάχατα που έκανες
τις λέξεις μου. Θα σου ζητήσω να πιω κάτι άλλο την επόμενη φορά. Και θα σου πω
πως οι σιωπές σου μοιάζουν με βατόμουρα...
7.10.12
The unsaid
...κι εσύ δε μιλάς, δεν έχεις τίποτα να πεις, τί να πεις όταν πονάς, τί
πόνος να μην έχεις κάτι να πεις. Μου αρέσει να γράφω χιλιόμετρα με τη φωνή σου
μα περισσότερο μ' αρέσει όταν σωπαίνεις. Μου πιάνεις τα μαλλιά και δε σου λέω ότι μ' εκνευρίζει, σε καταλαβαίνω απόλυτα από τότε που τα έκοψα κοντά,
δε σε καταλάβαινα όταν κάλυπταν τους ώμους μου και κούρνιαζα να μου τα
χαϊδέψεις.
...εμείς είμαστε άνθρωποι προορισμένοι να ζουν μαζί.
...σήκω έχει φασίνα,
...άσε με δε θέλω να μιλήσω...
...πάμε μια βόλτα με το αμάξι...
...στρίψε μου ένα τσιγάρο...
...έστριψα όλα τα τσιγάρα μας...
...τα δικά σου είναι νοστημότερα...
...είσαι μακριά μου...
...θέλω να κλάψω...
...κλάψε...
...σιωπηλά...
...σώπα...
...δε μου μιλάει...
...έφυγε...
...δικαίωμά του...
...και δικό σου...
...τι...
...τίποτα...
...καλά...
...καλά...
...ξημέρωσε;
...όχι ακόμα...
...χάιδεψέ μου τα μαλλιά...
...τα δικά μου όχι...
...φεύγω...
...πάλι...
...πάντα...
...θα γυρίσεις..
...πάντα γυρίζω...
...γιατί;
...για να μη φορτωθώ την εγκατάλειψη...
...
...θα πεις να βρέξει;
...θα πω...
...ρε μαλάκα
εσένα
δε θέλω να
σε βαρεθώ...
εσένα όχι...
2.10.12
The L name
Η Παρασκευή το βράδυ μου τονώνει το ηθικό. Ξέρεις εσύ πως να συμφωνείς μαζί μου όταν το χρειάζομαι. Επίσης ξέρεις πως όταν δε θα έχω ανάγκη τη συμφωνία σου δε θα θυμώσω που μου είπες όλα όσα απλά ήθελα να ακούσω. Γίνεσαι πολύ σκληρή μερικές φορές, είναι που δεν ανέχεσαι τα πλασματικά χάπια ευτυχίας. Θα σου ζητήσω να καθίσουμε στον απορροφητήρα. Έχω ανάγκη να θυμηθώ τον εαυτό που είχα όταν σε πρωτογνώρισα δέκα σχεδόν χρόνια πριν. -Πάμε στον καναπέ, θα μου πεις και θα μου θυμίσεις πως πέρασα τα τριάντα εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια. Θα σε μισήσω στιγμιαία και θα σε μισήσεις κι εσύ μια που θα θυμηθείς πως πέρασες τα σαράντα λίγους μήνες πριν. -Μεγαλώσαμε θα πεις πάλι κι εγώ θα σου αποδείξω πως όσο και να μεγαλώσαμε είμαστε ακόμα ίδιες. Και θα βάλω τα σκαμπό αντίκρυ. Και θα σου πιάσω την παλάμη και θα σε τραβήξω από το χέρι ως την κουζίνα. Θα σου κάνω "ααααααα" για να μου δώσεις το placebo χάπι μου. Θα σου πω "κάνε αααααααααααα" και θα σου δώσω το δικό σου. Και μετά την επήρεια της ουτοπίας θα κλάψουμε μαζί. Και μετά θα γαμήσουμε τον πόνο και θα γαμιόμαστε στα γέλια μέχρι το ξημέρωμα. Όχι ύπνος την Παρασκευή το βράδυ. Μου το χρωστάς από την προηγούμενη. Θα πάει επτά το πρωί και θα πάρουμε την κουβέρτα και θα καθίσουμε στον καναπέ στο μπαλκόνι να βλέπουμε τις ζωές των άλλων να ξυπνούν. Και μετά θα πάμε για ύπνο τις δικές μας. Εγώ στον έναν καναπέ κι εσύ στον άλλο. Και όταν πάει μεσημεράκι θα ξυπνήσω και θα ετοιμάσω καφέδες. Ζεστούς αχνιστούς καφέδες. Θα σου ψιθυρίσω πάλι "έλα, γύρνα" και θα σου τρίβω την πλάτη για να σε ακούω να βογκάς " εκεί- εκεί, πωωωωωωωωπωωωωωω" και να μου λες πόσο μ' αγαπάς και πως θα με αγαπάς για πάντα γιατί είμαι η Νεραϊδοφίλη σου. Θα σου φέρω τσιγάρα και θα μου έχεις έτοιμο γλυκό αποβραδίς. Θα γλείφω τα δάχτυλά μου από τη γλύκα κι έπειτα θα γλείφω και τα δικά σου με τη δικαιολογία πως δε θέλω να πιάσεις πουθενά και λερωθείς. Θα μου λες πως κάνω πουτανιές κι εγώ θα γελάω με πουτανιά που όμοιά της δε θα έχεις ματα-ξαναδεί. Και θα μου βάλεις ένα κομμάτι ακόμα για να με δεις να πασαλείβομαι και να γελάς με την ψυχή σου. Κι εγώ θα είμαι χαρούμενη που θα σε κάνω να γελάς και θα βάλω μια δαχτυλιά κρέμα στη μύτη μου για να σε κάνω να γελάσεις παραπάνω. Και όταν θα γελάς πολύ, θα βάλω μια δαχτυλιά κρέμα στη δική σου τη μύτη και τότε θα πάψεις να γελάς γιατί θα εκνευριστείς. Και μετά θα βάλω και άλλη μια δαχτυλιά κρέμα στο μάγουλό σου και τα γίνεις έξαλλη. Και μετά θα με πασαλείψεις. Και μετά θα σε πασαλείψω κι εγώ. Και πάνω που θα είμαστε έτοιμες η μία να γλείψει τους πόνους της άλλης, θα σου πω "φεύγω". Κι εσύ δε θα λυπηθείς γιατί θα έχεις γεμίσει από μένα. Θα βάλω πρώτη και θα ξεκινήσω. Λίγο πριν τα Γιαννιτσά, θα βγάλω δεξί φλας και θα σταματήσω στην άκρη. Θα σου στείλω ένα μήνυμα στο κινητό. Θα μου απαντήσεις με τελείτσες. Δε θα σου απαντήσω. Μόλις μπω στη Θεσσαλονίκη, θα σου υποσχεθώ πως μια άλλη Παρασκευή βράδυ θα είμαστε πάλι μαζί όπως τότε. Τότε που θα βρεθώ στο σπίτι των εκπλήξεων που ποτέ δε θα ξαναπώ πως αποκλείεται να βρω εκεί αυτό που θέλω...Τρίτη σήμερα. Ε, και; Η Παρασκευή το βράδυ είναι πιο κοντά από όσο και οι δυο μας πιστεύουμε.
....παραπλανούμε
τους εαυτούς μας
αποπλανόντας
τους εαυτούς
των άλλων
τους εαυτούς μας
αποπλανόντας
τους εαυτούς
των άλλων
30.9.12
27.9.12
Synchronicity
Μοιάζει το κορμί σου πρωτόπλαστο. Κάθε φορά που το αντικρίζω είναι για πρώτη φορά και κάθε φορά σαν πρώτη φορά εκπλήσσομαι από την αρχή. Χτες αποφάσισα να πάω στο γιατρό μετά από ένα χρόνο δυσλειτουργίας. Πάρε να 'χεις εξετάσεις τώρα και σκασμός. Μπαμπά φοβάμαι μερικές φορές όταν μου μιλάς. Μοιάζεις αποφασισμένος και μου χαλάς τα βολέματά μου. Δε λέω, δικαίωμά σου. Κι εμένα δικό μου να σου κρύβω τα κλάματα μου. Μόνο όταν ρουφώ τη μύτη μου με καταλαβαίνεις. Και τότε αρχίζω να γελάω για να ξεγελάσω το γεγονός πως μεγαλώνουμε μαζί με φόβο. Ξημερώνει γαμώτο κι εγώ δε κατάφερα ούτε σήμερα ν κοιμηθώ. Το "ούτε" δε σημαίνει πως έχω αϋπνίες, το λέω για να κλέψω τις εντυπώσεις. Ναι ρε μαλάκα, στο λέω στα ίσια, ήθελα να σε εντυπωσιάσω, να σου δείξω ποια είμαι και να μη μπορείς χωρίς εμένα. Όχι με ψέματα. Με αλήθειες. Σάμπως αλήθεια δεν είναι και πως χτες δε κοιμήθηκα; Να, βάλε το χέρι σου στο κεφάλι μου και αν καταφέρεις να δεις τί ονειρεύτηκα χτες να μου τρυπήσεις τη μύτη. Ξημερώνει, το μπάνιο γεμίζει ατμούς θα κάνω μπάνιο με μυρωδικά σήμερα για αρχή. Θα τρίψω τον δεξί μου αστράγαλο για να μου χαϊδέψεις απαλά τη λιβελούλα μου. Πιάστηκε η κούρασή μου από το μπράτσο μου και θέλω κι άλλο τέντωμα. Και θέλω και άλλον ύπνο. Και τέντωμα. Και ύπνο. Και μερικά σαβουριασμένα όνειρα...
...γιατί ρε πούστη μου
πρέπει όλοι να
ανοίγετε τα
παντζούρια σας
την ίδια ώρα;
25.9.12
Moth
...το ίδιο πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλ............
Αλλαγές γίνονται
δεκτές κάθε μέρα
σε ώρες καταστημάτων.
Γιατί πάντα έρχεσαι
όταν κατεβάζω τα ρολά;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

