25.9.12

Moth



...το ίδιο πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλ............







Αλλαγές γίνονται
δεκτές κάθε μέρα 
σε ώρες καταστημάτων.
Γιατί πάντα έρχεσαι
όταν κατεβάζω τα ρολά;

24.9.12

Soulmates never die...

Μπορώ να στέκομαι όρθια στις χούφτες σου χωρίς να πέφτω. Ξεκινώ να μιλάω ανοιγοκλείνοντας το στόμα μου δίχως ήχο. Και φυσικά με καταλαβαίνεις. Έχεις τη μαγευτική ιδιότητα να ακούς τα ανείπωτα και τη μαγική ικανότητα να τα κατανοείς. Πλασμένη από χώμα και νερό. Είμαι πήλινη και, όταν βρέχει επιστρέφω στην αρχική μου μορφή και στα υλικά από τα οποία είμαι κατασκευασμένη. Και γίνομαι εύπλαστη. Ειδικά τώρα που μαλάκωσα γίνομαι ακόμα πιο ευέλικτη κι έτσι μπορείς να μου δώσεις ότι σχήμα θες. Προχτές συνειδητοποίησα πως δύο γυμνά κορμιά μπορούν να είναι καλλιτεχνικά είδωλα όταν κοιμούνται μπλεγμένα. Και πως το σχήμα τους είναι τέχνη από μόνο του. Κοιμήσου. Κι εγώ θα σου ψιθυρίζω καθώς κοιμάσαι...


.
...θες να γίνω
τα πάντα σου;

17.9.12

Revision



Καφές, τσιγάρο και πάμε. Άραγε θυμάσαι πως πίνω τον καφέ μου;

Καταλαβαίνω το Φθινόπωρο από την βήχα μου. Φοράω μια μπλούζα με τρία πρόβατα κι ένα λύκο. Χρώματος πρώην μαύρου. Ετοίμασα φθινοπωρινές δουλειές. Ξύλα για το τζάκι, τον τύπο που μου φέρνει τα χαλιά, μια μικρή σόμπα αλογόνου. Πέρσι τέτοιον καιρό ετοίμαζα ταξίδι πολλαπλασιασμού. Και μοναξιάς.  Θυμάμαι το τρακάρισμα και τον θόρυβο που έκανε στ’ αυτιά μου η μηχανή που έπεσε πάνω μου προσπερνώντας με αντικανονικά.  Φοβήθηκα κι έπιασα την κοιλιά μου. Ένα χρόνο μετά πάρα δύο μέρες νιώθω πως επιτέλους μαλάκωσα. Μου έφυγε ο θυμός. Και ο μισανθρωπισμός επίσης. Έγινα εκείνη η μελαγχολική σταγόνα που κυλάει στα μάγουλα των τολμηρών που περπατούν αργά χωρίς ομπρέλα όταν ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Και των άτολμων που φοβούνται να κλάψουν…







. 
...με το γνωμικό μου 
παρέα στο διπλανό κάθισμα.
 «Η ζωή ξέρει….»




16.9.12

Needy


Μου αρέσει που δεν έχω τίποτα να πω και κάθε μέρα βρίσκομαι στις λέξεις. Ο τρόπος που ξεγελάω τον εαυτό μου είναι τόσο μοναδικός όσο και οι υπόλοιποι. Σήμερα που έβρεξε βρήκα ευκαιρία να ποτίσω τις μνήμες μου. Τα γράμματα μου είναι τόσο ανορθόδοξα όσο και οι σκέψεις μου. Και οι σκέψεις μου τόσο ανορθόγραφες όσο και οι απορίες μου. Αν είχες τα κότσια θα έλεγες αλήθεια.  Αν είχα τα κότσια, θα αυτοκτονούσα πριν εκπληρωθείς. Αν δεν είχα τα κότσια δε θα σε ψηλαφούσα ποτέ μου. Στέκομαι μπροστά σου και ακούω στο κενό να κραυγάζει μια σιωπή σε απόγνωση. Ικεσία στα πλαίσια της γυμνής επιστροφής σου. Δεν έχω που να πάω… βοήθησέ με…




Παραχωρημένες ήττες παρωχημένων σκέψεων 
σε μπουκαλάκι ακριβού αρώματος. 
Λυτρώσου. Κι εγώ θα γλείψω τις πληγές. 
Μη ξυπνάς ακόμα. Είναι πολύ νωρίς 
για τα όνειρα να τελειώσουν…



15.9.12

Change the future


13.9.12

Inspira me


Στραγγισμένες λέξεις από το νόημά τους. Ζούμε σαν σε ταινία αδιάφορης παραγωγής. Δε ξέρω ποιος μιλάει μέσα μου, αλλά αν τον μάθω θα του αλλάξω τα φώτα να μου πει τα πάντα. Και θα τον κάνω λαμπιόνι στο μπαλκόνι μου. Τελεία.
 







Warm me up
And breathe me

7.9.12

Fin

Για όλα υπάρχει ένα τέλος αμετάκλητο. 
Λέγεται θάνατος.







...τέσσερις τοίχοι η
καινούρια μου εξορία,
δε φταις εσύ, δε λέει 
συγνώμη ο κεραυνός...