8.10.10

τθφξθ

Τι μαλακία είναι αυτό μέσα στο σαλόνι μου;
Κυνηγάω τις ηλιαχτίδες με το σκουπόξυλο και κλείνω το πατζούρι από το παράθυρο του σαλονιού. Κι εκείνος τρυπώνει από τις ανοιχτές γρίλιες κι εγώ, φωτοφοβική, τρέχω να κλείσω ακόμα και αυτές. Για πείσμα σου, ήλιε, θ’ ανάψω το τζάκι απόψε…
…απόψε που εφημερεύω. Δε θέλω να ξεκουνηθώ, μόλις έβαλα τις πιτζάμες  μου και φόρεσα στα πόδια μου χνουδωτές παντόφλες. Θέλω να βάλω τις βελέντζες, τ’ ακούς ή πρέπει να ουρλιάξω κατευθείαν στο μυαλό σου για να με ακούσεις;
Σε ακούω να φωνάζεις συνεχόμενα ‘‘πουτάνα’’ κι εγώ χαμογελάω. Σε παρατηρώ να τακτοποιείς τα ξύλα και να βάζεις την πρώτη φωτιά του χειμώνα. Η ώρα είναι επτά και εικοσιοκτώ και είναι νύχτα κι εγώ θα φύγω σε λίγο να συναντήσω εκείνη την κυρία που το όνομά της είναι Αϋπνία νομίζω. Κι εγώ θα της ρίχνω βογκητά από επαναλαμβανόμενους οργασμούς να θιχτεί, να ξινίσει τη μούρη της, να κοιτάξει στραβά και να φύγει για να κοιμηθεί λίγο το κορμάκι μου. Μερικές φορές βέβαια, είναι πιο ξετσίπωτη από ‘μένα και στέκεται εκεί, μπάστακας, και αν δε χωθώ κάτω από την μπεζ κουβέρτα μου δε φεύγει. Στοιχειώνει το δωμάτιο της εφημερίας και κυκλοφορεί ακόμα και ανάμεσα στις ίνες της κουρτίνας.
Το τζάκι άναψε. Οι πορτοκαλί πιτζάμες μου ταιριάζουν με τις καφέ παντόφλες μου και τις κόκκινες κάλτσες μου. Ο Προκόπης είναι ό,τι μου απόμεινε από ψαροσυντροφιά κι εσύ, καλέ μου, που μέσα στα μάτια σου καίγεται η πρώτη σπίθα που ανάβει τα ξύλα. Τη Δευτέρα θα πάω να σημαδέψω το δεξί μου γόνατο. Ξέρεις που; Εκεί στην άρθρωση από πίσω και προς τα έξω.
Από την Κυριακή το πρωί μέχρι σήμερα το πρωί έκλαιγα κάθε μέρα, μ’ ακούς; Ταξίδευα  από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και πάλι πίσω. Κι έκλαιγα. Και θα κλαίω τόσο ώσπου ν’ ακουστώ. Θα πετάγομαι από το ένα φύλλο της απέναντι λεύκας στο άλλο και θα τινάζομαι στον αέρα και θα πεθαίνω στο κενό. Θέλω να με ακούς. Να ρίχνω νεροψυθίρους στους λοβούς των αυτιών σου και να χύνομαι στον λαιμό σου. Τρίβω τα μάτια μου και κλαίω. Κι άλλο. Και θα λάμψω απόψε το βράδυ και θα φωτίσω τόσο πολύ τα όνειρά σου που θα ξυπνήσεις. Και θα με ψάχνεις. Και τότε, ίσως, ίσως με ακούσεις να σου λέω προστυχόλογα αλλά δε θα με αγγίζεις.  Και τότε…

Τη Λιβελούλα μου την είδες;

Παρασκευή 08/10/10   07.41
Φώτο: http://akaeya-lovely.deviantart.com/art/Dragonfly-66723541


30.9.10

Έχω περίοδο, η κοιλιά μου έχει αγκάθια, έξω έχει λιακάδα και η ατμόσφαιρα αέρα. Τόσο ήταν. Μια βροχή εκατό λιακάδα. Θα μου πεις, είναι ισορροπία αυτό; Θα σου πω. Όχι. είναι ρατσισμός. Βράζω γιουβαρλάκια αντιδραστικά σε ένα Φθινόπωρο που είναι Άνοιξη και κλείνω τα πατζούρια για να γίνει συννεφιά. Χτυπάω το ωάριό μου το άχρηστο με λεμόνια και το κάνω αυγολέμονο. Καπνίζω κι έχω νεύρα. Πονάω. ‘‘Οι γυναίκες είναι τα μοναδικά ζώα στον πλανήτη που αιμορραγούν για επτά μέρες συνεχόμενες χωρίς να πεθάνουν. Περιμένεις συμπόνια από αυτές;’’ Είχα ακούσει  σε μια συζήτηση σε ένα σαλούν  σε ένα γουέστερν της δεκαετίας του δε θυμάμαι πια. Όλα μονάδα. Και ναι, συμπόνια για κανέναν τώρα. Δε μπορώ, είμαι φαρμακαποθήκη. Οι φαρμακαποθήκες δε συμπονούν. Ανοίγω τηλεόραση και ποιοι άραγε φτιάχνουν τις διαφημίσεις για τις σερβιέτες; ‘‘Ζήσε κάθε περίοδο της ζωής σου’’ και μαλακίες. Εγώ τη ζω. Εκείνη με σκοτώνει. Ανίδεοι. Πόσο εκνευριστικά ανίδεοι. Πόσο ,πόσο, πόσο ,πόσο εντυπωσιακά ανίδεοι! Πάντα με εντυπωσίαζαν οι ανίδεοι. Οι ανίδεοι και οι βλάκες. Οι φλέβες μου χτυπούν σε όλο μου το σώμα και πιο πολύ με ενοχλεί εκείνη που χτυπάει στον αγκώνα. Και τι χαρωπές οι διαφημίσεις! Ανίδεοι, το κέρατό μου μέσα…
Πηγαίνω στο μπάνιο και ο Ιάκωβος με παρατηρούσε να σπάω κύτταρα στο πάτωμα. Γειά σου Ιάκωβε, θέλεις κάτι; Δεν είναι η μέρα μου σήμερα. Περίμενε να ξανασηκωθώ για το μπάνιο και τότε θύμησέ μου να σε ταΐσω. Τώρα έρπομαι. Δεν είμαι άνθρωπος, είμαι εξωγήινη κάμπια με περίοδο.
Ωραία.  Έμαθες πολλά για μια ακόμα μέρα της ζωής μου. Ξεκουμπίδια τώρα. Θέλω να κοιμηθώ…

Πέμπτη 30/09/10 13.46
Φώτο: http://yaminur.deviantart.com/art/H-o-p-e-l-e-s-s-847163?q=&qo=

29.9.10



Όλο το κορμί ένας ρυθμός αφιερωμένος σε 'σενα που βρέχεις...

25.9.10


Φυσάει. Κι εγώ έβαλα τα σανδάλια μου σήμερα και τα δάχτυλα των ποδιών μου πάθαιναν κράμπες από το κρύο. Θα ήθελα σήμερα να φορούσα μπότες κι εκείνο το μακρύ φόρεμα που αγόρασα πέρσι το χειμώνα. Το μαύρο με τα σκούρα πράσινα τελειώματα στα μανίκια και το άνοιγμα στο στήθος.
Ψιλοβρέχει εδώ, ενώ  στην Αθήνα έμαθα πως ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Στρίβω ένα τσιγάρο με σκοπό να συνεχίσω να σου γράφω μα χτυπάει το τηλέφωνο κι εκείνο καίγεται άσκοπα. Έκλεισα. Στρίβω ακόμα ένα και συνεχίζω…
Όπως σου είπα, εδώ ψιλοβρέχει. Ο αέρας σεργιανά τις σταγόνες μια εδώ, μια εκεί, μια πάνω στις βλεφαρίδες μου. Το μπαλκόνι μουσκεύεται και ποτίζει την καινούρια μου λεβάντα, την Έρικα που είναι έτοιμη ν’ ανθίσει, και τα υπόλοιπα σαράντα επτά λουλούδια μου. Τα νυχτολούλουδά μου έχουν γεμίσει κρεμαστά άνθη που περιμένω να ανοίξουν να ποτίσουν την οσμή μου με δηλητηριώδη μαγικά αρώματα. Η ρίγανη, η λεβάντα, η Λουΐζα, η μέντα, ο δυόσμος, το φασκόμηλο, το δενδρολίβανο και η μαντζουράνα μετά τη βροχή στέλνουν μηνύματα ερωτικά το ένα στο άλλο. Ο Ιβίσκος γέρνει πάνω στο γιασεμί και η ελιά μπερδεύει τα κλαδιά της στην αχλαδιά. Η γαρδένια φλερτάρει με το γεράνι και η μολόχα με την Αροκάρια. Μπέρδεμα, ε; Και μετά μου λες πως ο Έρωτας το Φθινόπωρο κοιμάται…
Δε σου είπα τα νέα της ψαρούπολης! Ναι, γέμισε πάλι. Ο Αχιλλέας και η Φιλαρέτη κρύβονται πίσω απο τον βράχο μονίμως και παίζουν με τις μπουρμπουλίθρες. Ο Προκόπης ο Γρήγορος το πρωί ήταν καθισμένος στον θερμοστάτη και τώρα κάνει βόλτες στο τζάμι. Η Φεβρωνία, η γκόμενα του Μένιου του Χρυσόψαρου, πρέπει να περνάνε κρίση με τον καλό της  μετά τη γέννηση του Αχιλλέα και της Φιλαρέτης, γιατί  μοιάζουν περισσότερο στον Ιάκωβο τον Σκέτο, παρά στον Μένιο. Ο Νώντας ο γλύφτης πάσχει από βαριά κατάθλιψη και κρύβει τα αντικαταθλιπτικά του κάτω από τον βράχο, δίπλα στο πιθάρι. Ο Ιάκωβος είναι ο πιο όμορφος και αυτό υποψιάζομαι πως θα δημιουργήσει προβλήματα ανταγωνιστικότητας. Τα αγόρια θα σφαχτούν, τα κορίτσια θα ματώσουν αλλά νομίζω πως ο Ιάκωβος αγαπάει μόνο εμένα. Και η συμμορία συνεχίζεται…

Βρέχει. Βγες στο μπαλκόνι! Θα είμαι εκεί πάνω στο πεζούλι και θα σε περιμένω να με αγγίξεις…

Σάββατο 25/09/10 19.51
Φωτό:http://browse.deviantart.com/?q=aquarium&order=9&offset=96&offset=144#/d1klaqz

24.9.10

18.9.10


Είδες που σου είπα πως θα περάσουμε όμορφα αν έρθεις; Είδες που μπορεί να πεθάνω πριν σε δω ξανά αλλά και πάλι το ίδιο θα είναι σαν να ήμουν εδώ; Είδες που το τόλμησα τελικά κι έβαψα μωβ και μπλε τα μαλλιά μου κι εσύ ήρθες κάτι ώρες νωρίτερα και δε το είδες; Και μπορεί και να πεθάνω πριν με δεις ξανά…
Όχι μωρέ… μη το βλέπεις έτσι… δε το λέω πως έτσι θα γίνει στα σίγουρα. Απλά ακολουθώντας τη ζωή μπορεί και να βρεθείς ξωπίσω της καμιά φορά. Και στο τέλος να βγεις έξω από αυτή επειδή τα παράτησες πριν ξεκινήσεις μόνος. Και να σου πω και κάτι; Ψιλοβαρέθηκα να διορθώνω τα ορθογραφικά μου…

14.9.10



Στέκεται στην πόρτα κοιτάζει αν έχει κλείσει όλες τις βρύσες και τα φώτα
κλειδώνει εφτά φορές, ξέρεις δεν είναι όπως πρώτα, πρέπει πάλι να αλλάξει κλειδαριά`
Κίνηση στο δρόμο μέσα απ' το αυτοκίνητο κοιτάει τον αστυνόμο που κοιτάζει τα παιδιά,
τα παιδιά κοιτάνε έναν κόσμο που οι βιτρίνες χρόνια τώρα αντανακλούν πια τόσο καταπληκτικά.

Χαίρετε, διατάξτε μαζί με τα σκουπίδια σας πετάξτε με ή αλλάξτε μου τα φώτα,
τελικά είχατε δίκιο το αυγό έκανε την κότα κύριε διευθυντά.
Κι ύστερα στο σπίτι, διαδίκτυο, ενημέρωση, εκπομπές για τον πλανήτη, αντικαταθλιπτικά
βγαίνει στο μπαλκόνι, πηδάει και σκοτώνεται, μετά διαφημίσεις και μετά αθλητικά.

Όμως τι ωραία, ήταν όνειρο, θα βγει με την παρέα και με εκείνο τον κακόμοιρο`
θα πέσει στο κρεβάτι, τι μαρτύριο η αγάπη, ξυπνητήρι στις εφτά
Μες τη λεωφόρο, παρατάει το αυτοκίνητο, καλεί ασθενοφόρο και πετάει τα κλειδιά`
μέσα από την τσάντα, βγάζει το περίστροφο, πριν απ' τα τριάντα είδε ήδη αρκετά.

Καταπληκτικά... τι καταπληκτικά, αντικαταπληκτικά.