5.9.10

Μέρα βροχής και ομίχλης. Σκέφτηκα να μη σου μιλήσω. Ούτε μια σταλιά. Ούτε μια ερωτική λέξη να μη πω στις σταγόνες σου. Να σε ρουφήξω και να ξεδιψάσω τη γλώσσα μου και πριν σε καταπιώ να σε φτύσω στο μπαλκόνι μέσα στο λούκι. Μπορώ να εξαφανιστώ όποτε θέλω εγώ, αλλά δε σε βαρέθηκα ακόμα.
Μέρα βροχής και ομίχλης δύο. Και σήμερα έπλυνα το ενυδρείο για να ξαναζωντανέψω μια νεκρή ψαρούπολη από καιρό πεθαμένη. Και θα βάλω και πολλά χρυσόψαρα να περνούν ανάμεσα από τις μπουρμπουλήθρες και να κάνουν τραμπάλα πάνω στο καλώδιο του θερμοστάτη. Και θα βάλω και ένα πορτοκαλόψαρο σε χρώμα μπλε. Ξέρεις πιο λέω; Εκείνο που είναι όλο μπλε με πορτοκαλί ουρά. Θα μοιάζει με τον Γκότζο αλλά θα του δώσω άλλο όνομα. Δε μου αρέσει να μοιράζομαι αναμνήσεις υποκατάστατες με πρόσωπα που μοιάζουν. Α! Μωρό μου; Θα μου κατεβάζεις και το μεγάλο το πιθάρι από το πατάρι των ψαροαναμνηστικών; Εκείνο που φιλοξενούσε τον Διογένη για δώδεκα φεγγάρια. Ναι… αυτό… που μετά έγινε το αγαπημένο του Μπόμπου. Που ποτέ δε μου άρεσε το όνομά του-Μπόμπος….-αλλά τελικά του έμεινε μέχρι τον θάνατό του.
Μπαίνω στην κουζίνα και πλένω τα πιάτα του αλλόκοτου μεσημεριανού τραπεζιού μας. Κι εσύ με τυλίγεις με δυο χέρια και με ρωτάς αν σ’ αγαπάω. Κι έπειτα αν έπαψα ποτέ, από τη στιγμή της σύλληψης. Και μετά από την αρχή του τέλους του προηγούμενου πριν την αρχή του επόμενου κόσμου. Και μια τρισύλλαβη λέξη έπιασε τις βλεφαρίδες σου κι έμεινε εκεί ως το τέλος της επόμενης γέννησης. Κι εσύ χαμογέλασες με ικανοποίηση. Γύρισες την πλάτη. Ε! Που πας! Δε σου τελείωσα! Δε….

Φώτο: http://browse.deviantart.com/?q=goldfish&order=9&offset=24&offset=72#/d14usq4
Κυριακή 05/09/10 18.14

8.8.10

…κι εγώ σου ΄λέγα με κλειστό το στόμα ‘‘πιο γρήγορα αγάπη μου να προσπεράσεις τον ήλιο’’. Ζέσταινε το δέρμα μου και πονούσε τα μάτια μου και με νύσταζε καθώς ήμουν γαντζωμένη πάνω σου και φοβόμουν μη γίνει κάτι και ξεγαντζωθώ και πεθάνω. Ο έρωτας είχε την ηδονή της πρώτης φοράς και την οδύνη της τελευταίας. Το δέρμα έλιωσε κάτω από τον ήλιο και τώρα το γλύφω για να γιατρευτεί. Τα πόδια σου μέχρι τις κνήμες είναι πληγιασμένα κι εγώ σου δίνω φιλιά με γεύση χαμομήλι για να σε απαλύνω.
Ήρθα και ξάπλωσα στα χέρια σου το πρώτο εκείνο απόγευμα της επιστροφής και κοιμήθηκα μια ζωή που ξύπνησε μια άλλη. Μέχρι την επόμενη. Μη φύγεις ακόμα. Έχω πολλά να σου διηγηθώ…

Κυριακή 08/08/10 21.26
Φώτο: http://browse.deviantart.com/?q=sunrise&order=9&offset=144#/d1zzir1

14.7.10

Μικρές Αγγελίες



Άνεργες σκέψεις και άεργα συναισθήματα ψάχνουν άνθρωπο να παρασιτήσουν…



Φώτο: http://gromyko.deviantart.com/art/The-Tree-of-Melancholy-121723565
Τρίτη 14/07/10 14.46

7.7.10



…και μετά ο πόλεμος. Και μια ζητιάνα ελπίδα που περπατά ξυπόλητη πάνω σε γυαλιά μέχρι να βρει το δρόμο προς το εφικτό. Και πριν λιποθυμήσει, τη φίλησα στο στόμα. Κι εκείνη μου υποσχέθηκε πως δε θα με αφήσει ποτέ.
Αισθάνομαι σαν ένα σπυρί στο μέτωπο του κόσμου που μαζεύει όλο το σμήγμα των ανθρώπων. Και όταν σκάει βγαίνουν από μέσα του όλα τα σκατά που μάζεψε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και από Jekyll γίνομαι Hyde. Και μετά ξανά αυτή που αγαπάς.
…και μετά έφυγες. Κι εγώ έμεινα να ψάχνω το σημείο εκεί που βρίσκει η Εγνατία την Ομόνοια. Και δυο μέρες φτάνουν να κρατώ την αναπνοή μου μέχρι να σε αγγίξω. Πριν πάθω ασφυξία μπαίνεις στο αεροπλάνο. Και σε λίγο βρίσκεσαι εδώ…

…οι δρόμοι με πήραν απ’ το χέρι και με σταύρωσαν
σε μια διαδρομή Θεσσαλονίκη-Αθήνα…

Φώτο: http://daashuyr.deviantart.com/art/Jekyll-and-Hyde-35514224
Τετάρτη 07.07.10 18.53

21.6.10



Ρούφηξα με καλαμάκι όλους τους ωκεανούς της Γης και τους έκανα σταγόνες βροχής. Μόλις τελειώσουν , θα πέσω να κοιμηθώ. Ξύπνα με ξανά με τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη. Και αν ξυπνήσω μες τον ύπνο μου, φρόντισε να αστράφτει. Και αν δε μπορώ να κοιμηθώ ξανά, νανούρισέ με με βροντές. Σβήσε το φως αγάπη μου. Γύρισέ μου την πλάτη σου και ακούμπα με στο στήθος. Ξεκινά η καλοκαιρινή μου νάρκη…


Δευτέρα 21/06/10 23.28
Φώτο: http://browse.deviantart.com/?q=storm&order=9&offset=24#/d8de0x

15.6.10


Χτες οδηγούσα σε έναν δρόμο ακαθόριστο, δίχως όρια, δίχως διαχωριστικές γραμμές στην άσφαλτο. Άνοιξα το παράθυρο στις δέκα η ώρα το βράδυ, έβαλα δυνατά μουσική και σ’ ένα φανάρι έστριψα τσιγάρο. Είχα μια τόσο μεγάλη λαχτάρα να οδηγήσω χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση, που αν η λαχτάρα μου να σε δω ήταν έστω κι ένα χιλιοστό λιγότερη από αυτή που ένιωθα, θα ταξίδευα μέχρι τον επόμενο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.
Ζω σε έναν κόσμο χρεοκοπημένο από αισθήματα, σε έναν κόσμο που επενδύει σε αγωνία. Κι εγώ αμέτοχη απλά νιώθω συμπόνια, βρίσκομαι σε έναν κόσμο παράλληλο και κοιτώ τον άλλο με κλεφτές ματιές πίσω από τα μαύρα γυαλιά που μου χάρισες πέρσι το καλοκαίρι ένα μεσημέρι που πηγαίναμε στη θάλασσα και είχα ξεχάσει τα δικά μου. Αλήθεια… που να είναι άραγε εκείνα τα δικά μου τα γυαλιά; Ούτε που τα έψαξα ξανά από τότε.
Σχεδιάζεις στο γραφείο οικοδομήματα κι εγώ κάθομαι στο μπαλκόνι και απολαμβάνω τον αέρα που δροσίζει με λύτρωση το σώμα μου. Χτες βράδυ ήρθα και κοιμήθηκα πλάι σου και σε χάιδευα και σου χαμογελούσα με φωνή, ψιθυρίζοντας σου ‘‘…είσαι μια γκριμάτσα κι ένας ήχος…’’ κι έτσι απαλά με πήρε ο ύπνος.
Έχει μια υπέροχη σιωπή γύρω που απαρτίζεται από ήχους. Μια μπάλα που χοροπηδάει στο απέναντι γήπεδο του μπάσκετ και κάτι φωνές. Ο μελωδός που παίζει μουσική με τον άνεμο και ταιριάζει με το σφύριγμά σου σε ρυθμό. Και ο αέρας καθώς κουνά τα φύλα από τις λεύκες. Και όλα μαζί μια υπέροχη σιωπηλή συμφωνία. Σαν εκείνες που κάνουμε τα βράδια πριν κοιμηθούμε. Συμφωνούμε σιωπηλά πως το επόμενο πρωί θα σ’ ερωτεύομαι περισσότερο από το προηγούμενο κι εσύ θα μ’ αγαπάς πιο βαθιά από χτες…

Φωτό: http://kleanthis.deviantart.com/gallery/#/d1wcqjx
Τρίτη 15/06/10 17.37

13.6.10

Είσαι μια γκριμάτσα κι ένας ήχος...

Φωτό:http://browse.deviantart.com/?q=music%20notes&order=9&offset=120#/d1q232m