25868

Φεύγει και αυτός ο χρόνος κι εγώ ξέχασα να πω τριανταένα. Έμαθα και τρεις καινούριες λέξεις να τις βάλω στο κουτί του εννιά ως γνώση για το δέκα, το έντεκα, το σαράντα εννιά. Είπα να ψήσω στη φουφού τις αναμνήσεις του παρελθόντος και μια αιθαλομίχλη κάλυψε τα πάντα και κρύφτηκαν. Έψαξα μα δεν έβλεπα ούτε την πέτρα που τρύπησε το παπούτσι μου και τελικά και την πατούσα μου και πληγώθηκα.
Ευκαιρία τώρα που έχω άδεια να τακτοποιήσω. Εδώ το χτες και στο απέναντι ντουλάπι το σήμερα. Σε τάξη. Σαν τα βαζάκια μαρμελάδας στο μπαούλο της γιαγιάς. Έτσι. Να μη μπερδεύεται το ένα με το άλλο με αποτέλεσμα να γίνουν τα όριά μου ακαθόριστα. Θέλω να ξέρω πού και για πόσο υπάρχει το καθένα.
Μερικές φορές τα λόγια μου διανύουν χιλιόμετρα και μένουν από βενζίνη πριν φτάσουν στ’ αυτιά σου. Δε φταις εσύ. Εγώ φταίω που δεν έβαλα εκείνη με τα πολλά οκτάνια γιατί υποτίμησα τη διαδρομή. Ή που πάτησα πολύ το γκάζι και αναλώθηκαν τα καύσιμά τους στη μισή διαδρομή. Φταίει ίσως και η ευνουχισμένη έμπνευσή μου καθώς της έκανε υστερεκτομή το σήμερα και δε μπορώ να πω κουβέντα…
Κι εσύ, γλυκέ μου, ο μεγαλύτερος κόσμος του κόσμου μου θα βρεθείς σε λίγο πλάι μου να μου πιάσεις τα μαλλιά μου που τα έκοψα εχτές και θα τα ψάχνεις. Δε τα κράτησα να τα βάλω στο κεφάλι σου να με νιώθεις δικιά σου, γιατί το αποφάσισα να είμαι πριν ένα χρόνο και δεκαοκτώ μέρες. Με κομμένα μαλλιά που μια μέρα θα βαρεθώ να ακούω και θα τα μακρύνω ξανά. Φεύγω τώρα. Πάω να πετσοκόψω τις πατάτες. Εκείνες που μου έμειναν στο πάτωμα της κουζίνας από προχθές…

Τετάρτη 25/11/09 14.39
Φώτο: http://kleanthis.deviantart.com/art/instinct-105215100

Από χτες ούτε που επέστρεψα σπίτι μου. Πήγα στη Γεωργία και με πήρε ο ύπνος στον καναπέ της. Περνάω μόνη μου τις πρώτες στιγμές μετά τον χαλασμό και προσπαθώ να βάλω σε τάξη τα τούτα και τα ‘κείνα από το ταβάνι, τα τζάμια, τους τοίχους και τα παπλώματα. Έγινε ο μεγαλύτερος σεισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας με επίκεντρο το σπίτι μου κι εγώ μαζεύω πρώτα το τασάκι από το πάτωμα. Η ώρα είναι 08.06 και πριν μια ώρα τελείωσε κι αυτή η εφημερία μου…
Μια σιχαμερή πράσινη κάμπια με τρώει ξεκινώντας από μέσα. Μου τρώει το συκώτι, έπειτα τη σπλήνα και μετά τους νεφρούς έναν έναν. Οι πνεύμονές μου παθαίνουν ασφυξία κι εκείνη προχωρά και μου τρώει πρώτα τον εγκέφαλο αφήνοντας μου τη μη μνήμη στην καρδιά μου. Έπειτα, με αποτελειώνει τρώγοντας ακόμα και αυτή…
Συγκάτοικοι στην παράνοια και τη βλακεία είμαστε τις τελευταίες δύο μέρες εγώ και η Γεωργία. Μέχρι να γυρίσει ο Έρωτάς μου από την Αθήνα και να αποχωριστεί το ημερών ανίψι του, μέχρι να γυρίσει ο καλός της από την Κομοτηνή. Έξω έβρεχε˙ τα τζάμια μου γέμισαν σταγόνες ξεραμένες, αφυδατωμένες, πεθαμένες μιας βροχής περαστικής. Στέγνωσαν αυτές, στέγνωσε κι εκείνη η περαστική και δήθεν τυχαία συνάντησή μου μαζί της. Μου ψιθύρισε ‘‘Είδα φως και μπήκα’’ μα δε τη πίστεψα…
Είπα να πλένω τα λιγοστά μου ποτήρια, να βάλω καμιά σκούπα μπας και ξεμυρίσει η μοναξιά από το σπίτι. Σχέση εξάρτησης και ανεξαρτησίας μέσα στο μυαλό μου που η μία εμποδίζει την άλλη να φανερωθεί. Ούτε που ξέρω πια τι είναι πιο δυνατό. Η εξάρτηση ή η θέληση της ανεξαρτησίας; Καλά… αν το βρω θα το πω και σ’ αυτές…
Πάνω στα σχοινιά της μπουγάδας μου κάθονται μικρά σπουργίτια διάφανα κρεμασμένα προς τα κάτω. Το ένα δίπλα στο άλλο. Θέλω να πάω και να κουνήσω ύπουλα το σχοινί να παταχτούν όλα στον αέρα αλλά το μετανιώνω. Στο κάτω κάτω μια χαρά παρέα κάνουν στα μοναχικά μου μανταλάκια. Μόνη εγώ και από κακία θέλω να είναι τα πάντα μόνα τους. Ακόμα και τα μανταλάκια…
Να δεις που η σκούπα θα μπει μόνη της στην πρίζα. Να δεις που τα πιάτα θα πλυθούν στο νεροχύτη χωρίς να τα πιάσω. Μα να δεις που αν δε ξεκουνηθώ, όλα αύριο θα μοιάζουν με χτες…

Τρίτη 10/11/09 08.18
Φώτο: http://freakybabe.deviantart.com/art/Turn-it-back-42499477

365+

Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες πριν, εννιά το πρωί στο αεροδρόμιο ‘‘Μακεδονία’’ να περνάς δήθεν αδιάφορα από δίπλα μου κι εγώ να ‘‘πιάνω’’ τη πολύχρωμη αύρα σου με την άκρη του ματιού μου. Το κεφάλι μου εκτοξεύτηκε στο άπειρο κι εγώ έμεινα παραδομένη μέσα στα χέρια σου.

-Κάνε με ό,τι θες…

Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες πλήν δεκατέσσερις. Και τα πρώτα χιλιόμετρα γράφονται στην Εθνική Αθηνών Θεσσαλονίκης και όλο πίσω. Κι έπειτα κι άλλα. Κι άλλα. Ως τα Χριστούγεννα…
Ο Αη Βασίλης με μάλωσε πέρυσι λίγο πριν η χρονιά αλλάξει. Μα του έκανα νάζια και ξεθύμωσε. Ξέφυγα από το θυμό του κι εκείνος δε μου το κράτησε. Μου έκανε δώρο δυο γυάλινες μπάλες, έναν τάρανδο κι ένα τρενάκι να ταξιδεύω στο χρόνο…
Κι έπειτα κι άλλα χιλιόμετρα. Η αγάπη πλήρωνε διόδια μέχρι να εκπληρωθεί για μήνες. Ολοκληρωνόταν κι έφευγε και ταξίδευε και χανόταν μέσα στη μοναξιά της Εθνικής…
Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες πλην εκατόν είκοσι. Και ήρθε ο Μάρτιος. Κι εγώ ετοίμασα βαλίτσες και τις γέμισα με δεκατέσσερις μέρες. Κι αφού πέρασαν κι αυτές ξαναγύρισα στο δρόμο. Και τα φώτα της Εθνικής πονούσαν τα μάτια μου και το αμάξι βογκούσε από τα φορτωμένα αντικείμενα μιας ζωής που έφυγε και ξαναγεννήθηκε σε άλλη πόλη.
Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες πλην διακόσιες. Και ήρθε και ο Απρίλιος. Και τα χιλιόμετρα μηδενίστηκαν. Και τα πράγματα άλλαξαν σπίτι. Και το σπίτι άλλαξε χρώμα. Και ξεκίνησαν οι διακοπές. Από τον Απρίλιο. Και ακόμα δε τελείωσαν…
Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες πλην μηδέν. Ταξιδεύω στο διπλανό σου κάθισμα και ακόμα δε ξέρω πόσο μακριά μπορεί να μας πάει η Αγάπη…. Ακόμα σαν πριν. Μόνο ο Έρωτάς μου άλλαξε. Έγινε μεγαλύτερος…

Σάββατο 07/11/09 13.33
Φώτο: http://strawberry93oo.deviantart.com/art/Freedom-80151732

Εγκλωβισμένη στην ιδέα της αποδοχής του να είμαι ελεύθερη για χρόνια, έγινα πιο ανελεύθερη από ποτέ. Τώρα πια δε με νοιάζουν οι γνώμες σας μικροαστοί και δήθεν κουλτουριάρηδες μιας γενιάς ξεπλυμένης από απόβλητα εργοστασιακών σκέψεων. Δε κρίνω. Ο καθένας κάνει αυτό το με το οποίο αισθάνεται άνετα. Μην ακούσω ποτέ ξανά όμως διαμαρτυρία για τη ζωή σας, γιατί απλά δε με αφορά. ΠΟΤΕ!
Ζω στην ευδαιμονία της ζωής μου έχοντας γραμμένα λίγο πιο πάνω από τα γόνατα όλα εκείνα που σας μάθανε και προσπαθήσατε να μου εντρυφήσετε αλλά ευτυχώς για ‘ μένα αποτύχατε. Ζω στην υπέροχη, τη βροχερή ζωή μου και αν καμιά φορά γκρινιάζω, μιζεριάζω, έχω τις μαύρες μου ή διαμαρτύρομαι είναι γιατί επιλέγω τη στιγμή να το κάνω. Μου αρέσει το μαύρο. Όσο και το άσπρο. Από επιλογή.
Δε φορτώνω τις ευθύνες μου σε ‘σας όπως προσπαθείτε τόσα χρόνια ανθρωπότητας να κάνετε όλοι εσείς οι φυγόπονοι και μίζεροι. Όταν ζω μέσα στα σκατά ξέρω τον τρόπο που θα βγω και δε ζητώ τους ώμους σας για να πιαστώ. Έτσι θέλω. Έτσι μου αρέσει. Δε ζητώ πια να με αφήσετε να ζήσω όπως θέλω, χέστηκα για την άδειά σας. Έμεινα μόνη από ‘σας μα δε με νοιάζει και καθόλου. Ο σκουπιδοτενεκές μου γέμισε και τον πέταξα στον κάδο έξω από το σπίτι μου. Έχω αυτό που θέλω. Τον Έρωτά μου τον Τεράστιο κάθε βράδυ στην ανάσα μου. Τα βογκητά μου ακούγονται ως ξετσιπωσιά στ’ αυτιά σας μα τις ανούσιες σιωπές σας τις κρύβετε κάτω από τους καναπέδες σαν μην τυχόν και τις δει η γειτόνισσα και σας χαρακτηρίσει. Έχω αυτό που θέλω. Τους δυο τρεις φίλους μου που ακόμα και να περάσουν αιώνες μέχρι την επόμενη συνάντηση είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα.
Σαν να με μούτζωσε η Θεός της Βροχής και πήγα κι ερωτεύτηκα τις σταγόνες τις με πάθος. Σαν φτυσμένος είναι αυτός ο τόπος. Ούτε κανείς είδε, ούτε που άκουσε ποτέ για τη βροχή τις τελευταίες μέρες. Η ψυχή μου έχει πάθει αφυδάτωση και οι σκέψεις μου θυμώνουν.
Τις προάλλες, Αγάπη μου, σου είπα πως αγαπώ κάθε φθόγγο που έχει η ανάσα σου καθώς βγαίνει από το στήθος σου. Χτες καθόμουν μπροστά στο τζάκι και παρατηρούσα πώς η φωτιά κατάπινε τα κούτσουρα κι εγώ σκάλιζα με τη μασιά τα κάρβουνα κι έμοιαζα να σκαλίζω τη ψυχή μου. Αναρωτιέμαι πως κατάφερνα και ζούσα χώρια σου αυτά τα τριάντα χρόνια κάθε μέρα του τελευταίου χρόνου που πέρασε και ήμουν δίπλα σου. Όχι, δε σβήνω όλους τους άλλους Έρωτες μου. Απλά μαζί σου είμαι πραγματικά ελεύθερη. Δε χρειάζομαι άδεια για να σκεφτώ. Δε χρειάζομαι αποδοχή. Ξέρω πως μ’ αγαπάς γι αυτό που είμαι…

Τετάρτη 28/10/09 14.14
Φώτο: http://katjafaith.deviantart.com/art/Red-Philosophy-of-Freedom-66540552

Embryo eng from illuzia.net on Vimeo.

Νιώθω όπως κι άλλες φορές. Όπως συχνά πυκνά. Νιώθω βουβή. Από τότε που ζω δίπλα στα δάχτυλά σου ξέχασα να μιλώ. Οι λέξεις μοιάζουν τόσο δύσκολες όπως όταν ήμουν περίπου ενός έτους και ας είμαι τώρα σχεδόν τριάντα ένα. Πω πω… τριάντα χρόνια μετά, και ακόμα δεν έμαθα να προφέρω συλλαβές.
Πως λέμε’‘ Έρωτας’’ με λέξεις; Πως λέμε ‘‘Σ’ αγαπώ’’; ‘‘Σε μισώ’’; ‘‘Σε θέλω’’; Πως λέμε ‘‘Θέλω να με βάλεις από κάτω σου, κι έπειτα από πάνω σου, κι έπειτα μπροστά σου κι έπειτα ξανά από πάνω σου και να με γυρίζεις βόλτες όλο το βράδυ να γνωρίσω τα καινούρια σοκάκια του κορμιού σου που μου τα κρατάς έκπληξη για την πρώτη μας επέτειο’’; Πως λέγεται το ‘‘Γαμώ την πουτάνα μου πάμε να φύγουμε από όλους και από όλα κι έλα να μείνουμε πάνω σε μια συλλαβή που τελειώνει σε ωμέγα’’;
Χτες πάλι κοιμηθήκαμε στον καναπέ. Να δεις που στο τέλος θα στραβολαιμιάσουμε κι έπειτα οι λέξεις θα βγαίνουν στραβές από στραβό στόμα. Ήδη πονάει ο αριστερός μου όμως και φταις εσύ γι αυτό, γιατί τα βράδια σου απλώνω την πλάτη μου κι εσύ τη χαϊδεύεις. Κι εμένα μου αρέσει αυτό. Κι έτσι δε κουνιέμαι καθόλου, μένω εκεί, στηριγμένη στο ένα οστάριο του χεριού με όλο το βάρος μου και απολαμβάνω τα δάχτυλα σου καθώς κυλούν πάνω μου. Και μερικές φορές πιάνομαι. Αλλά κάνω πως δε καταλαβαίνω ότι πιάνομαι. Το παίζω αδιάφορη και μου γυρίζω την πλάτη κι εμένα…
Αύριο θα παίξουν κρυφτό οι ανασφάλειές μου με τις δικές σου. Δε ξέρω ποιες θα κρυφτούν καλύτερα και δε θα φανερωθούν. Αν δε τις βρούμε ποτέ, τότε θα ξεχαστούν και θα πάψουν να υπάρχουν. Θα λείψω. Για πρώτη φορά εγώ. Θα πάρω όμως το χέρι σου στη βαλίτσα μου να με χαϊδεύει όσο εγώ θα φοβάμαι μη σε κερδίσει κάποια με πιο ωραία φωνή από τη δικιά μου. Κάποια που θα ξέρει να μιλά και όχι να γράφει. Κάποια που θα μπορεί να φτιάξει λέξεις με συλλαβές. Μα ξέρω πως μόλις πέσω με μια βροχή, θα θυμηθείς πως οι Σειρήνες ήξεραν απλά να τραγουδούν κι όχι ν’ αγαπούν…
Φεύγω. Πάω στη σιωπή να σε περιμένω για μεσημεριανό….

Φώτο: http://todiefor666.deviantart.com/art/Waiting-For-Rain-92570510
Πέμπτη 08/10/09 10.51

Η ανασφάλεια έχει γεύση παλιού ξεχασμένου αποτσίγαρου. Το στόμα μου έγινε ένα τεράστιο τασάκι και η γεύση μου δεν αντέχεται από τη γλώσσα μου. Πιάνω το στομάχι μου και προσπαθώ να ξεράσω τις ανασφάλειές μου αλλά εκείνες μένουν στο λαιμό σαν αγκάθι από ψάρι και γεμίζουν με πύο τον οισοφάγο μου. Σε κοιτώ στα μάτια και δε πιστεύω την ύπαρξη αυτών των δυο γυαλιστερών χαντρών που με κοιτούν κατάματα. Μυρίζω την ανάσα σου και μου φαίνεται απίστευτη τόση ικανοποίηση. Σε νιώθω και πριν κοιμηθώ κάνω ερωτήσεις που τελειώνουν σε τελεία.
Υπάρχεις, δεν υπάρχεις, υπάρχεις, δεν υπάρχεις, υπάρχεις , δεν ...

Τρίτη 29/09/09 09.28
Φώτο: http://imadawwas.deviantart.com/art/autum-26430083