Εγκλωβισμένη στην ιδέα της αποδοχής του να είμαι ελεύθερη για χρόνια, έγινα πιο ανελεύθερη από ποτέ. Τώρα πια δε με νοιάζουν οι γνώμες σας μικροαστοί και δήθεν κουλτουριάρηδες μιας γενιάς ξεπλυμένης από απόβλητα εργοστασιακών σκέψεων. Δε κρίνω. Ο καθένας κάνει αυτό το με το οποίο αισθάνεται άνετα. Μην ακούσω ποτέ ξανά όμως διαμαρτυρία για τη ζωή σας, γιατί απλά δε με αφορά. ΠΟΤΕ!
Ζω στην ευδαιμονία της ζωής μου έχοντας γραμμένα λίγο πιο πάνω από τα γόνατα όλα εκείνα που σας μάθανε και προσπαθήσατε να μου εντρυφήσετε αλλά ευτυχώς για ‘ μένα αποτύχατε. Ζω στην υπέροχη, τη βροχερή ζωή μου και αν καμιά φορά γκρινιάζω, μιζεριάζω, έχω τις μαύρες μου ή διαμαρτύρομαι είναι γιατί επιλέγω τη στιγμή να το κάνω. Μου αρέσει το μαύρο. Όσο και το άσπρο. Από επιλογή.
Δε φορτώνω τις ευθύνες μου σε ‘σας όπως προσπαθείτε τόσα χρόνια ανθρωπότητας να κάνετε όλοι εσείς οι φυγόπονοι και μίζεροι. Όταν ζω μέσα στα σκατά ξέρω τον τρόπο που θα βγω και δε ζητώ τους ώμους σας για να πιαστώ. Έτσι θέλω. Έτσι μου αρέσει. Δε ζητώ πια να με αφήσετε να ζήσω όπως θέλω, χέστηκα για την άδειά σας. Έμεινα μόνη από ‘σας μα δε με νοιάζει και καθόλου. Ο σκουπιδοτενεκές μου γέμισε και τον πέταξα στον κάδο έξω από το σπίτι μου. Έχω αυτό που θέλω. Τον Έρωτά μου τον Τεράστιο κάθε βράδυ στην ανάσα μου. Τα βογκητά μου ακούγονται ως ξετσιπωσιά στ’ αυτιά σας μα τις ανούσιες σιωπές σας τις κρύβετε κάτω από τους καναπέδες σαν μην τυχόν και τις δει η γειτόνισσα και σας χαρακτηρίσει. Έχω αυτό που θέλω. Τους δυο τρεις φίλους μου που ακόμα και να περάσουν αιώνες μέχρι την επόμενη συνάντηση είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα.
Σαν να με μούτζωσε η Θεός της Βροχής και πήγα κι ερωτεύτηκα τις σταγόνες τις με πάθος. Σαν φτυσμένος είναι αυτός ο τόπος. Ούτε κανείς είδε, ούτε που άκουσε ποτέ για τη βροχή τις τελευταίες μέρες. Η ψυχή μου έχει πάθει αφυδάτωση και οι σκέψεις μου θυμώνουν.
Τις προάλλες, Αγάπη μου, σου είπα πως αγαπώ κάθε φθόγγο που έχει η ανάσα σου καθώς βγαίνει από το στήθος σου. Χτες καθόμουν μπροστά στο τζάκι και παρατηρούσα πώς η φωτιά κατάπινε τα κούτσουρα κι εγώ σκάλιζα με τη μασιά τα κάρβουνα κι έμοιαζα να σκαλίζω τη ψυχή μου. Αναρωτιέμαι πως κατάφερνα και ζούσα χώρια σου αυτά τα τριάντα χρόνια κάθε μέρα του τελευταίου χρόνου που πέρασε και ήμουν δίπλα σου. Όχι, δε σβήνω όλους τους άλλους Έρωτες μου. Απλά μαζί σου είμαι πραγματικά ελεύθερη. Δε χρειάζομαι άδεια για να σκεφτώ. Δε χρειάζομαι αποδοχή. Ξέρω πως μ’ αγαπάς γι αυτό που είμαι…

Τετάρτη 28/10/09 14.14
Φώτο: http://katjafaith.deviantart.com/art/Red-Philosophy-of-Freedom-66540552

Embryo eng from illuzia.net on Vimeo.

Νιώθω όπως κι άλλες φορές. Όπως συχνά πυκνά. Νιώθω βουβή. Από τότε που ζω δίπλα στα δάχτυλά σου ξέχασα να μιλώ. Οι λέξεις μοιάζουν τόσο δύσκολες όπως όταν ήμουν περίπου ενός έτους και ας είμαι τώρα σχεδόν τριάντα ένα. Πω πω… τριάντα χρόνια μετά, και ακόμα δεν έμαθα να προφέρω συλλαβές.
Πως λέμε’‘ Έρωτας’’ με λέξεις; Πως λέμε ‘‘Σ’ αγαπώ’’; ‘‘Σε μισώ’’; ‘‘Σε θέλω’’; Πως λέμε ‘‘Θέλω να με βάλεις από κάτω σου, κι έπειτα από πάνω σου, κι έπειτα μπροστά σου κι έπειτα ξανά από πάνω σου και να με γυρίζεις βόλτες όλο το βράδυ να γνωρίσω τα καινούρια σοκάκια του κορμιού σου που μου τα κρατάς έκπληξη για την πρώτη μας επέτειο’’; Πως λέγεται το ‘‘Γαμώ την πουτάνα μου πάμε να φύγουμε από όλους και από όλα κι έλα να μείνουμε πάνω σε μια συλλαβή που τελειώνει σε ωμέγα’’;
Χτες πάλι κοιμηθήκαμε στον καναπέ. Να δεις που στο τέλος θα στραβολαιμιάσουμε κι έπειτα οι λέξεις θα βγαίνουν στραβές από στραβό στόμα. Ήδη πονάει ο αριστερός μου όμως και φταις εσύ γι αυτό, γιατί τα βράδια σου απλώνω την πλάτη μου κι εσύ τη χαϊδεύεις. Κι εμένα μου αρέσει αυτό. Κι έτσι δε κουνιέμαι καθόλου, μένω εκεί, στηριγμένη στο ένα οστάριο του χεριού με όλο το βάρος μου και απολαμβάνω τα δάχτυλα σου καθώς κυλούν πάνω μου. Και μερικές φορές πιάνομαι. Αλλά κάνω πως δε καταλαβαίνω ότι πιάνομαι. Το παίζω αδιάφορη και μου γυρίζω την πλάτη κι εμένα…
Αύριο θα παίξουν κρυφτό οι ανασφάλειές μου με τις δικές σου. Δε ξέρω ποιες θα κρυφτούν καλύτερα και δε θα φανερωθούν. Αν δε τις βρούμε ποτέ, τότε θα ξεχαστούν και θα πάψουν να υπάρχουν. Θα λείψω. Για πρώτη φορά εγώ. Θα πάρω όμως το χέρι σου στη βαλίτσα μου να με χαϊδεύει όσο εγώ θα φοβάμαι μη σε κερδίσει κάποια με πιο ωραία φωνή από τη δικιά μου. Κάποια που θα ξέρει να μιλά και όχι να γράφει. Κάποια που θα μπορεί να φτιάξει λέξεις με συλλαβές. Μα ξέρω πως μόλις πέσω με μια βροχή, θα θυμηθείς πως οι Σειρήνες ήξεραν απλά να τραγουδούν κι όχι ν’ αγαπούν…
Φεύγω. Πάω στη σιωπή να σε περιμένω για μεσημεριανό….

Φώτο: http://todiefor666.deviantart.com/art/Waiting-For-Rain-92570510
Πέμπτη 08/10/09 10.51

Η ανασφάλεια έχει γεύση παλιού ξεχασμένου αποτσίγαρου. Το στόμα μου έγινε ένα τεράστιο τασάκι και η γεύση μου δεν αντέχεται από τη γλώσσα μου. Πιάνω το στομάχι μου και προσπαθώ να ξεράσω τις ανασφάλειές μου αλλά εκείνες μένουν στο λαιμό σαν αγκάθι από ψάρι και γεμίζουν με πύο τον οισοφάγο μου. Σε κοιτώ στα μάτια και δε πιστεύω την ύπαρξη αυτών των δυο γυαλιστερών χαντρών που με κοιτούν κατάματα. Μυρίζω την ανάσα σου και μου φαίνεται απίστευτη τόση ικανοποίηση. Σε νιώθω και πριν κοιμηθώ κάνω ερωτήσεις που τελειώνουν σε τελεία.
Υπάρχεις, δεν υπάρχεις, υπάρχεις, δεν υπάρχεις, υπάρχεις , δεν ...

Τρίτη 29/09/09 09.28
Φώτο: http://imadawwas.deviantart.com/art/autum-26430083

O Voskos - Konstantinos Bhta

Με τι μοιάζει όταν ανεβαίνεις στο ποδήλατο ένα βροχερό απόγευμα.
Όταν δεν υπάρχεις εσύ υπάρχει η απώλεια.
Με τι μοιάζει όταν έχεις χαθεί στο κέντρο μιας πόλης.
Όταν δεν υπάρχεις εσύ
έρχεται κάποιος που λέει πως θα σου δώσει τα πάντα
και μετά από λίγο χάνεται.
Τότε κοίταξε μακριά και είδε το κοπάδι να διαλύεται
γιατί ο βοσκός είχε χαθεί
στην προοπτική ενός ψηφιακού κόσμου.
Εκεί που οι άνθρωποι ταυτίζονται με την εικόνα.
Εκεί που όλοι αναρωτιούνται γιατί οι κόσμοι δεν συνδέονται
ενώ όλα συνδέονται με το χάος.
Κι οι σκέψεις γίνονται τηλεφωνικά μηνύματα.
Εκεί είναι κάποιος που νόμιζε ότι ήξερε.
Όπου κι αν πήγε ήταν μόνος.
Έσβηνε τα δεδομένα και μετά ξαναέγραφε
στην ίδια μνήμη το ίδιο νούμερο.
Έσβηνε τα δεδομένα και μετά ξαναέγραφε
στην ίδια μνήμη το ίδιο νούμερο.
Με τι μοιάζει,
με τι μοιάζει η ελευθερία όταν έχεις χαθεί.
Τότε έρχεται κάποιος μες στη βαθιά νύχτα
στο βαθύ σκοτάδι
κι ενώ δε βλέπεις τίποτε μπροστά
σου εξηγεί το δρόμο που θα πάρεις
τον τρόπο που θα βουτήξεις στο κενό
τον τρόπο που θα ζεις
σα χαμένος στο Διάστημα

Φώτο: http://pesare.deviantart.com/art/Lost-42334437

Άλλαξε η εποχή και από καλοκαίρι μέσα σε μια μέρα έγινε φθινόπωρο. Υγρό, μελαγχολικό, νοσταλγικό και υπέροχο φθινόπωρο. Η αγαπημένη μου εποχή. Πριν ή μετά την Άνοιξη. Ούτε ξέρω, ούτε δίνω σημασία τι είναι πρώτο, η ομορφιά δεν είναι αγώνας δρόμου.
Πέρασα ανάμεσα από μια μουσική χορωδία με πρώτη φωνή το ‘‘τακ-τακ’’ και δεύτερη τον ήχο που κάνει το κλάμα μιας σταγόνας που πέφτει πάνω στο παρμπρίζ μου. Σταμάτησα στην άκρη σου για να κατέβω στις 07.15 να σου πάρω , σπανακόπιτα, γάλλλα κακάο κι ένα ζεστό κουλούρι για πρωινό. Ήρθα, τρύπωσα στη ζέστη της ανάσας σου και σου είπα ‘‘Καλημέρα… ήρθε η ώρα…’’ και κούρνιασα κι εγώ για λίγο μέσα στο ‘‘….μμμ….’’ της συμφωνίας σου και ανατρίχιασα. Δε θα κοιμηθώ. Θα περιμένω να φάμε μαζί το κουλούρι μας κι έπειτα σαν φύγεις, θα φύγω κι εγώ σε κάποιο όνειρο, μιας και όταν εφημερεύω τα όνειρα ξεθωριάζουν και ξεχνιούνται με το βίαιο ξύπνημα του τηλεφώνου…

Άλλαξα κι εγώ. Όποτε αλλάζει η εποχή, αλλάζω κι εγώ. Έτσι μετράω κεράκια που σβήνουν, κεράκια που ανάβουν ξανά, πρωτοχρονιές, Χριστούγεννα, βουτιές σε καλοκαιρινές θάλασσες, καφεκίτρινα φύλλα που πέφτουν. Και μεγαλώνω. Και μου αρέσει. Γιατί μεγαλώνω δίπλα σου. Ήθελα κάτι να σου πω, μα θα σου το πω το βράδυ, τη στιγμή που θα μου κάνεις έρωτα και θα χύνομαι στα σεντόνια κάτω από τις μαξιλαροθήκες. Θα κλείσω τα μάτια σου με τα δάχτυλά μου και θα σου το πω. Να μη το δεις. Να το ακούσεις μόνο. Σαν τυφλός εραστής που ψάχνει το άγγιγμα της ανάσας μιας λέξης τρυφερής…

Πέμπτη 17/09/09 12.17
Φώτο: http://nozferatunyx.deviantart.com/art/Autum-53767617

12563

Θα ήθελα να ήξερα να έπαιζα λαούτο. Να πήγαινα τα βράδια και να έπαιζα μέσα στα τύπμπανα των ανθρώπων κρυφά, χωρίς να με βλέπουν και χωρίς να με ακούν με την ακοή τους. Να έπαιζα κατ’ ευθείαν στο μυαλό τους, να έβλεπα αντιδράσεις και να έκανα συλλογή από στιγμές.
Δε με ξέρω. Ούτε που με έχω ξαναδεί ποτέ. Ούτε αυτά τα μάτια μου θυμίζουν κάτι. Ούτε κάν η φωνή μου. Δε με ξέρω… μου απλώνω το χέρι και μου συστήνομαι ενώ το όνομά μου το ξέχασα μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά μα ντρέπομαι να με ξαναρωτήσω. Θα περιμένω κάποια στιγμή να μου το αναφέρω ξανά δήθεν τυχαία. Ή θα ρωτήσω διακριτικά κάποιον που ξέρει πως με λένε. Κι έπειτα, θα παίξω κρυφά από ‘μένα λαούτο στο δικό μου μυαλό. Κι έτσι θα μου κλέψω τις στιγμές. Και θα τις κάνω από δικές μου, δικές μου. Κι αν παρ΄ όλ΄ αυτά καταφέρω ποτέ έστω και για μια στιγμή να μου κρυφτώ, εμένα να με φτύσεις…

Φωτό: http://alekh.deviantart.com/art/Hidden-Craze-129488638
Πέμπτη 10/09/09 14.36