23.4.09



Δεν έφυγα. Είναι που μερικές φορές νιώθω μικρή για τις μεγάλες προσδοκίες της καρδιάς. Διαβάζω, ξαναδιαβάζω κι αισθάνομαι πως ερήμην μου έχω φυλακίσει ένα αηδόνι σε κλουβί. Νόμιζα πως η καλημέρα μου θα του έφτιαχνε τη διάθεση για πάντα, αλλά και πάλι νιώθω τη μελαγχολία στη φωνή του.

Ήμουν καλά, πολύ καλά μέχρι πριν από λίγο. Δε ξέρω τι με μελαγχόλησε. Όχι, δεν είναι ο καιρός. Είναι μάλλον που νιώθω φυλακή πάνω σε έναν τεράστιο ελεύθερο πλανήτη. Δε θέλω να συνηθίσεις. Όχι… η φυλακή δε συνηθίζεται. Δε πρέπει. Αυτό είναι το σωστό. Δε πρέπει.

Δε ξέρω τι να κάνω, μα τα μάτια μου γεμίζουν στάλες βροχής. Πάνω που βγήκε ο ήλιος. Λες και αρνούμαι πεισματικά το φευγιό της. Φεύγω κι εγώ. Παίρνω τη μελαγχολία μου παραμάσχαλα και την ποτίζω με αλμυρή βροχή. Ίσως μεγαλώσει και μπλεχτεί στα κάγκελα. Ίσως πάλι μεγαλώσει και με πνίξει…

Φωτό:http://zapzoum.deviantart.com/art/cage-me-75553892
Πέμπτη 23/04/09 14.57

9.4.09



…και μια γλυκιά φωνή από το παρελθόν που μοιάζει με χάδι μαμάς μου μιλά από την άλλη άκρη της γραμμής και η τόση αγάπη με γεμίζει δάκρυα.

-…είσαι καλά κορίτσι μου;
-Είμαι! Αλλάζω ζωή αλλά δε σε ξέχασα. Δε θα μπορούσα…

Τί γλυκιά φωνή… τί απαλή… η πιο απαλή και η πιο γλυκιά γυναικεία φωνή που άκουσα ποτέ μου…

Είναι μερικοί άνθρωποι που μένουν μέσα μας μια ζωή και μας ακολουθούν σε όλες…

Φωτό: http://blind-actress.deviantart.com/art/Call-me-I-m-waiting-89854290
Πέμπτη 09/04/09 19.59

1.4.09



Η αρχή του μήνα είναι η καλύτερη μέρα για καινούριο ξεκίνημα…

Ακούω βροχερό τραγούδι κι ετοιμάζω πράγματα προς μετακόμιση. Τοποθετώ μέσα σε σακούλες δεκαετίας πράγματα που δε θα πάρω μαζί μου γιατί μου θυμίζουν μια ζωή παλιωμένη μέσα σε συρτάρια που έχω να ανοίξω από τότε…
Έχει έναν υπέροχο καιρό έξω που είναι έτοιμος να πατήσει τα κλάματα και να με λυτρώσει από φαντάσματα φανταστικά που στοιχειώνουν ένα σπίτι αραχνιασμένο και με κάνουν να νιώθω θλίψη που φεύγω. Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχω ντύσει με καινούρια ζωή τα παλιά μου έπιπλα. Με καινούρια ζωή. Δακρύζω και χαμογελώ με σταγόνες γλυκόξινες σαν τη σάλτσα που σου έβαλα πάνω από το ρύζι με το κοτόπουλο και σου άρεσε.
Ψυθιρίζω αγαπημένες λέξεις όπως, ‘‘βροχή, φως, θέα, ανεμελιά, αγάπη, σύννεφο, έρωτας’’ και κάπου ανάμεσα στα κόμματα το όνομά σου. Πέρασε η ώρα. Κι εγώ κάθομαι και τεμπελιάζω ψάχνοντας κρυφά λόγους για να μείνω λίγο ακόμα…
Πρέπει να τελειώσω γρήγορα. Θέλω να τελειώσω πριν έρθει η καταιγίδα. Θέλω με τον ερχομό της να βγω στο μπαλκόνι να κρεμαστώ σαν φίδι στα κάγκελα και να απολαύσω το μουρμουρητό της όπως την πρώτη βροχή που αντίκρισα ερχόμενη εδώ λίγο μετά την δεύτερη εφηβεία μου…
Δέκα χρόνοι έχουν περάσει από τότε…
Δέκα ολόκληροι…
Ήρθα παιδί…
Φεύγω πιο Γυναίκα από ποτέ…

Φωτό: http://sherypic.deviantart.com/art/Leaving-for-new-start-100089761
Τετάρτη και Πρωταπριλιά 10.26

31.3.09




09. ΒΡΟΧΗ.mp3 -

Πέφτω κοντά σου, το άρωμά σου είναι βροχή
Βροχή απαλή
Βροχή το δάσος

Μη φοβάσαι τίποτα

Μη φοβάσαι τίποτα

Είμαι εδώ να μπω μπροστά απ τη σφαίρα
Ανοιχτό παράθυρο για την καινούρια μέρα
Είμαι εδώ είδες την Άνοιξη μου
Και τη Βροχή μου
Και τη Βροχή μου…

Πέφτω κοντά σου, το άγγιγμά σου σαν τη βροχή
Κυλάει και ποτίζει
Την ξερή μου ψυχή

Μη φοβάσαι τίποτα
Μη φοβάσαι τίποτα


Είμαι εδώ να μπω μπροστά απ' τη σφαίρα
Ανοιχτό παράθυρο για την καινούρια μέρα
Είμαι εδώ είδες την Άνοιξη μου
Και τη Βροχή μου
Και τη Βροχή μου…

Μη φοβάσαι τίποτα
Μη φοβάσαι…

Φωτό: http://leonidafremov.deviantart.com/art/LATE-RETURN-115514544
Τρίτη 31/03/09 20.49

30.3.09



Μου αρέσουν τα σπίτια με μεγάλα παράθυρα. Αισθάνομαι τυχερή που σήμερα ξύπνησα μέσα σε ένα τέτοιο. Και για σήμερα αυτό είναι το σπίτι μου. όχι μόνο σήμερα. Για τις επόμενες σχεδόν δύο βδομάδες….
Δεν έκανα και πολλά. Έπλυνα τα πιάτα κι έστρωσα το κρεβάτι. Αυτά μόνο. Μέχρι πριν από λίγο καθόμουν μπροστά στο τζάκι και σκάλιζα τα κάρβουνα για να μη σβήσει η φωτιά. Επίσης μου αρέσει και η ηρεμία σ’ αυτό το σπίτι. Μου αρέσει που έχω ανοιχτά τα πατζούρια και κυκλοφορώ γυμνή. Γυμνή ακόμα και από σκέψεις.
Μίλησα με τη μάνα πριν λίγο. Πήρε να μάθει νέα μου, λέει. Μα εγώ δεν έχω νέα να της πω. Είμαι ευτυχισμένη εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Συγκεντρώνω την αναπνοή μου στο ‘‘τικ-τακ’’ του ρολογιού του τοίχου. Είναι το μόνο χρήσιμο που μπορεί να κάνει νομίζω. Με βοηθάει να συγκεντρώνομαι. Συγκεντρώνω και το βλέμμα μου στη φωτιά. Αποκοιμιέμαι για λίγο…

Δευτέρα πρωί 16/03/09

Μου αρέσει να σκαλίζω τη φωτιά. Δεν έτυχε ως τώρα να βρεθώ ποτέ σε δωμάτιο με τζάκι και δε το καταλάβαινα. Μου αρέσει να σκαλίζω τα ξύλα και να κοιτώ τα κάρβουνα που μοιάζουν με μικρές πυγολαμπίδες που αναβοσβήνουν χωρίς ποτέ να σβήνουν εντελώς. Σκαλίζω. Λες και ψάχνω ξεχασμένες αναμνήσεις. Σκαλίζω. Λες και σκαλίζω τη ψυχή μου. Οι σκέψεις μου κυριαρχούν με σκέψεις το μυαλό μου. Μα εδώ και λίγη ώρα σώπασαν κι αυτές.
Είναι δύσκολο να γράφεις σε τετράδιο μ’ ένα στυλό που δε σε βολεύει καθόλου στο γράψιμο πάνω στο γόνατο.

Τρίτη μεσημεράκι 17/03/09

Μου αρέσουν τα σπίτια με παράθυρο. Το ξέρω πως το ξέρεις. Σου το είπα και χτες. Ή προχτές. Δε θυμάμαι και βαριέμαι να γυρίζω πίσω τις σελίδες της γραμμένης μου ζωής. Μου αρέσει να ξυπνώ το πρωί, να ανοίγω τα πατζούρια και να γεμίζει με φως το δωμάτιο. Δε μου αρέσουν οι λάμπες. Μου τη σπάνε. Νιώθω πως κάνω το χρέος μου απέναντι στην αίσθηση της όρασής μου λες και ο ήλιος έχεις σβήσει και ψάχνω με κάτι να φωτίσω τη στιγμή.
Μου αρέσει να γράφω με μολύβι τελικά. Μπορώ να σβήσω και να ξαναγράψω χωρίς να φαίνεται η διόρθωση. Κλέβω τις σκέψεις μου και κάνω ζαβολιά. Έτσι είμαι πάντα εγώ κερδισμένη. Όχι, δε θέλω να κερδίζω πάντα σαν κακομαθημένη πιτσιρίκα. Αλλά ποιος παίζει για να χάσει; Ναι, σημασία έχει το παιγνίδι. Αλλά εγώ και ο εαυτός μου έχουμε κάνει άλλη συμφωνία. Ας το. Παλιά ιστορία. Τόσο όσο και η ζωή μου. Που να σου εξηγώ…
Η βροχή στο Πόρτο Ράφτη μου αρέσει κι αυτή. Έχει άλλη μυρωδιά, άλλο ήχο. Το μάτι μου πέφτει σ’ ένα δάσος και εισχωρώ μέσα σε αυτό. Θα ήθελα να μπω και να χαθώ στο δάσος, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να μάθω πόσο βαθιά είναι και μέχρι που φτάνει η λαγουδότρυπα που εξερευνώ. Όχι. Δεν είμαι η Αλίκη. Είμαι αυτή που είμαι κι έχω τη δική μου λαγουδότρυπα. Αν πάντως το τολμήσεις, είμαι πρόθυμη να σου δείξω μέχρι το σημείο που έχω φτάσει. Θα είναι το μυστικό μας όμως. Δικό σου και δικό μου.
Μου αρέσουν τα φαρδιά και ριχτά φορέματα. Αισθάνομαι ελεύθερη μέσα σε αυτά. Ξέρεις ποια λέω. Εκείνα που δεν έχουν ραφές. Εκείνα που μπορώ να καθήσω με τα πόδια ανοιχτά και να μη φαίνεται το βρακί μου. όχι πως έχω πρόβλημα με το βρακί μου, σιγά. Για τις ματιές των άλλων λέω. Ούτε και με αυτές έχω βέβαια πρόβλημα. Ας κοιτάζουν όσο θέλουν. Αλλά, να. Αφού είναι εύκολο για ‘μένα να μη φέρνω κάποιον σε δύσκολη θέση, γιατί να μη το κάνω;
Βαριέμαι σήμερα. Πέρασα τις πρώτες στιγμές βαρεμάρας μου μπροστά στο τζάκι. Κοιτούσα τις φλόγες που έγλυφαν τα πυρότουβλα και τη φωτιά που κατασπάραζε τα ξύλα. Κοιτούσα και χανόμουνα. Άφηνα τη φωτιά να κάψει τη βαρεμάρα μου. Μόλις εκείνη έγινε στάχτη φύσηξα και τη σκόρπισα στο σαλόνι. Τώρα παντού έχει απλωθεί η ανία μου. Ακόμη και πάνω στο τετράδιό μου. Ας είναι. Φτάνει που τη ξεφορτώθηκα. Σηκώνομαι να κάνω ένα ποτήρι ζεστό καφέ. Δε πειράζει που η ανία μου απλώθηκε. Αύριο θα βάλω σκούπα...

Τετάρτη 18/03/09 πρωί.

Επίσης μου αρέσει το παιγνίδι του ήλιου και του σύννεφου. Ο κύριος Ήλιος κάθεται καμαρωτός κάθε μέρα έξω από το παράθυρό μου και περιμένει να ανοίξω τα πατζούρια για να μπει να πιούμε μαζί καφέ. Μα σήμερα ο κύριος Σύννεφο έχει όρεξη για παιγνίδι κρυφτού.
Σε περίπου έξι ώρες κλείνω μια βδομάδα εδώ πέρα. Πέρασαν γρήγορα οι μέρες, νομίζω. Χωρίς να διαμαρτύρομαι έντονα για τη μοναξιά μου, μου τη βαράει καμιά φορά. Κι εσύ, νομίζω, κάτι έχεις αλλάξει πάνω σου. Δε ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Δε ξέρω αν είναι όμορφο ή άσχημο. Ίσως μπορέσω να σου πω αύριο. Την ώρα που θα πηγαίνουμε στο Ναύπλιο.
Βαριέμαι τα ψηλά τακούνια στις μπότες. Κι εσύ θες να μου αγοράσεις ένα ζευγάρι ακόμα. Το σκέφτομαι. Μπορεί και να δεχτώ στο τέλος. Άλλωστε λεφτά έχουμε. Τώρα που είπα λεφτά, κρέμα χεριών αγόρασες;
Τη τηλεόραση είναι μια τεράστια χωματερή. Θα πετούσα ευχαρίστως το κουτάκι της light coca cola μου αλλά θα το στείλω στην ανακύκλωση. Η ώρα είναι 14.48 κι έχω άλλες δυο ώρες και δέκα λεπτά μέχρι να ελπίζω να σε δω.
Λέω να στρίψω ένα τσιγάρο να βγω στην αυλή να το καπνίσω. Φυσάει. Και ο καπνός μου σκορπίζεται γρήγορα. Πριν προλάβει να περάσει τα κάγκελα της αυλής, έχει πάψει να έχει προσωπικότητα…

Παρασκευή καταμεσήμερο 20/03/09

6.3.09



Βγαίνω στο μπαλκόνι και λούζω τα μαλλιά μου με Άνοιξη. Ξεπλένομαι με Ήλιο και ο απέναντι ηδονοβλεψίας παίρνει μάτι πίσω από την κουρτίνα. Ξαπλώνω πάνω στα καινούρια φύλα της τριανταφυλλιάς μου να στεγνώσω και φοράω εσώρουχα από φύλλα ανθισμένης μωβ μαργαρίτας.

Άλλαξα πάλι τα ρούχα μου. Ανέβασα τα χειμωνιάτικα και φτιάχνω τη διάθεσή μου με τα πολύχρωμα της Φύσης που οι απανωτοί της οργασμοί ζωής έντυσαν το φόντο του σπιτιού μου στο πράσινο της ζωής. Περιμένω τα χελιδόνια για να ρωτήσω εκείνο που φωλιάζει στο μπαλκόνι μου πως πέρασε στα ξένα που ταξίδεψε. Περιμένω τους πελαργούς, για να μου αφήσουν το μωρουδέλι μου στο παράθυρο.

Στην απέναντι αλάνα φύτρωσαν άγρια ζουμπούλια. Η Φλαμουριά μου γέμισε μπουμπούκια που σε λίγο καιρό θα γίνουν μικρά λαχανί φύλα. Η διάθεση μου γεμίζει φως και αναρωτιέμαι πού βρήκε τρύπα και πέρασε ανάμεσα από τις οικοδομές και τα μπαλκόνια. Η τελευταία Άνοιξη σ’ αυτό το σπίτι. Κι ενώ έχω φαγωθεί να φύγω, αυτή τη στιγμή νιώθω πως θα μου λείψει. Μα δε πειράζει. Θα πάω στα ομορφότερα. Εκεί που το μάτι θα πέφτει πάνω σε εποχές που αλλάζουν και όχι πάνω σε οικοδομές που με πλήττουν.

Είναι ο Ήλιος ο Εραστής. Η Βροχή η Ερωμένη. Και οι δυο μαζί φτιάχνουν τη πιο λάγνα εποχή του χρόνου. Κύματα από ζωή διαπερνούν την ατμόσφαιρά και τη ραίνουν. Και η φωνή του ερωτευμένου άντρα που τραγουδά με φωνή δυνατή στη μία το βράδυ ‘‘Αν θυμηθείς στ’ όνειρο μου σε περιμένω να ‘ ρθεις…’’

Την έβδομη μέρα θα βρίσκομαι στο τζάκι σου μπροστά. Την έβδομη μέρα θα ερωτευτώ το κορμί σου. Την έβδομη μέρα δε θα φύγω σύντομα. Την έβδομη μέρα θα έρθω να σε πάρω από το χέρι να σου δείξω την ομορφιά της καινούριας αρχής…

Φωτό: http://vampire-zombie.deviantart.com/art/Taste-of-spring-98276037
Παρασκευή 06/03/09 12.09

5.3.09



Η βροχή ακούμπησε λίγο τα φρεσκοπλυμένα μου.

Ο αέρας περνάει με δύναμη και παίζει μουσική.

Ο μελωδός έπαιξε κι αυτός δυο νότες πίσω από ένα παράθυρο κλειστό.

Ο γκρίζος ουρανός μου φτιάχνει τη διάθεση.

Η βροχή ακουμπάει τα χέρια μου.

Κι εκείνη έφυγε. Μόνο ο αέρας έμεινε. Και ο ουρανός. Και τα πουλιά που ερωτεύονται στις τελευταίες σταγόνες που απομείναν…

Φωτό: http://kerbes.deviantart.com/art/Raining-113848444
Πέμπτη 05/03/09/12.26