&@(*

Σηκώθηκα με περίεργη διάθεση σήμερα. Πραγματικά περίεργη, σχεδόν κλαμένη. Μάλωσα με τον Άη Βασίλη χτες βράδυ και φέτος θα ήθελα να τα είχα καλά μαζί του. Μόλις αλλάξει ο χρόνος, θα με πιάσει αγκαζέ και μαζί με τον χρόνο που θα φύγει η ζωή μου θ’ αλλάξει δεκαετία. Θα ήθελα να τον εξαγοράσω, να του κάνω όλα τα χατίρια, να του πω πως ήμουν καλό παιδί και τις τρεις αυτές δεκαετίες για να μου φέρει το πιο όμορφο δώρο του κόσμου…

Κόβω πατάτες για το αποψινοβραδυνό ρεβεγιόν και μαζί με αυτές κόβω και τα δάχτυλά μου. Ματώνω και γρήγορα ξεπλένομαι κάτω από μια βρύση που βρέχει αλατισμένα δάκρυα και η πληγές μου τσούζουν. Θέλω να ουρλιάξω, μα δε μπορώ. Τί θα πουν και οι γείτονες μέρα που είναι…

Απλώνω το χέρι και πέφτω πάνω σε ένα άλλο παγωμένο. Μια κρύα μύτη ακουμπά στο μάγουλό μου και μια ανάσα σαν φιλί ζεσταίνει την ατμόσφαιρα. Τα τζάμια της κουζίνας χνωτίζονται κι εγώ τα λερώνω με το δάχτυλο ζωγραφίζοντας λέξεις, αρχικά, καρδούλες, καμπάνες Χριστουγεννιάτικες, ένα τρενάκι, ένα άστρο, ένα αγγελάκι και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ένας νους…

Το φαγητό είναι μέσα στην κουζίνα. ‘‘Αγάπη μου! Ρίξε μια ματιά, σε λίγο έρχομαι κι εγώ!’’

Δε με καταλαβαίνω και πολύ σήμερα. Πιθανότατα ούτε κι εσύ.

Να θυμηθώ να πω τη μαμά να φέρει τριάντα κεράκια για τη φετινή τούρτα.

Φωτό: http://trackchick.deviantart.com/art/Christmas-72369429
Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2008 11.07

Ντύνω τη μοναξιά με τη λέξη της. Δε λέω, μου αρέσει η σιωπή μα η συγκεκριμένη κάνει τόσο θόρυβο που μου σπάει τα νεύρα. Είναι σιωπή απουσίας..

Πριν μια ώρα περίπου μπήκα στο σπίτι και ακόμα δεν έχω μιλήσει. Ούτε καν στον εαυτό μου. Άνοιξα την πόρτα και με είδα καθισμένη στη γωνιά του καναπέ μου να με περιμένω. Κι έκανα πως δε με είδα. Λες και είμαι τσακωμένη, μπήκα στην κρεβατοκάμαρα, έβγαλα τα ρούχα μου και βούλιαξα μέσα στη γεμάτη με ζεστό, σχεδόν καυτό, νερό. Έμεινα μέχρι πριν λίγο. Με το μπουρνούζι ήρθα και κάθισα δίπλα μου κι έκανα ένα τσιγάρο. Με κοίταξα λίγο ειρωνικά, λίγο αποδοκιμαστικά μέσα στα μάτια και αναγνώρισα τη μοναξιά μου...

Πήρα τη γόμα του μυαλού μου και την έσβησα. Αποφάσισα να μιλήσω σιωπηλά. Όπως πάντα δηλαδή. Όταν θέλω να εκφράσω τα πιο έντονα αισθήματα και συναισθήματα απλά σιωπώ…

…τραβώ προς τα έξω την καρέκλα στο γραφείο και κάθομαι μπρος στον υπολογιστή μου. Διαλέγω τραγούδια. Σιωπηλά. Ακούω ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι. Οι στίχοι του με συνεπαίρνουν και με ταξιδεύουν χιλιόμετρα. Μακριά από εδώ. Ίσως σε άλλη πόλη. Νιώθω μια γλυκιά μέθη από λικέρ κεράσι που έφτιαξε με τα χεράκια της η γειτόνισσα στο χωρίο και μου το χάρισε σε κάποια γενέθλιά μου. Κράτησε δυο χρόνια αυτό το ποτό. Και τώρα που πλησιάζουν τα τριακοστά μου γενέθλια έχω ακόμα ένα ποτηράκι να το πιω πριν ή μετά από αυτά, δεν έχω αποφασίσει.

Έχω καιρό ν’ ασχοληθώ με το ενυδρείο μου. Η αλήθεια είναι πως μετά τη φυγή του Διογένη μου έφυγε λιγάκι η διάθεση. Νιώθω να βαριέμαι αυτή τη στιγμή. Σχεδόν τα πάντα…

Κλείνω… γεια…

Φωτό: http://autre-mouton.deviantart.com/art/ennuy-52566754
Προπαραμονή Χριστουγέννων 2008 20.17

Έχω κλείσει τα Χριστούγεννα μέσα στις σακούλες με τα δώρα. Τα περπάτησα μέσα στις ολοκαίνουριές μου μπότες χτες το απόγευμα. Τα φόρεσα πάνω μου μέσα στο καινούριο μου φόρεμα που μου έφερες εσύ. Κάθισα μπροστά σου και σε ρώτησα: ‘‘Είμαι όμορφη;’’ Κι έμεινες να με κοιτάζεις καθώς στριφογύριζα τραγουδώντας και χοροπηδώντας.

Το κρύο χτες ήταν τόσο τσουχτερό που έγινε αφορμή να κάνω την παγωνιά και την κυκλοφοριακή κίνηση τραγούδι. Να κλειδώνομαι μέσα σε μια αγκαλιά τυλιγμένη μέσα σε ένα πανωφόρι και να τραγουδάω με στίχους έκφρασης ελεύθερης, όσο εσύ γελάς σαν παιδί δίπλα μου. Να χορεύω σαν μικρό ξωτικό γύρω από το σώμα σου και πλάθω στίχους της στιγμής, που την επόμενη έχουν ξεχαστεί ήδη. Ο κόσμος απορημένος να κοιτά με μάτια κουρασμένα προς τους ήχους του γέλιου και η ματιές να κάνουν χάζι και να γίνονται κι αυτές γέλια δυνατά. Σαν έφηβους που τους απαγορέψανε την αγάπη κι εκείνοι το σκάσανε νιώθοντας την ελευθερία μιας στιγμής ανέμελης…

Περπάτησα μέσα στο κρύο και ανέβηκα πάνω σε λαμπιόνια Χριστουγέννων να ζεσταθώ από το λευκό, κόκκινο, μπλε φως τους. Ισορρόπησα πάνω σε πευκοβελόνες τρέχοντας παίζοντας ένα τρελό κυνηγητό με τη διάθεση μου. Την περίεργη μου διάθεση για σήμερα. Μη νομίζεις… δεν έχω και τα κέφια μου σήμερα. Μια Δευτέρα, ένα όνειρο εφιαλτικό, μια άδεια που τελείωσε και την επόμενη ίσα που την πιάνει το μάτι μου, μια απουσία, ένας αποχωρισμός, μια ανυπομονησία, ένας κόμπος, ένα κρύο, μια βροχή που λείπει από μένα για να ‘ρθει σε σένα…

-Βαρέθηκες να γράφεις.
-Απλά δεν έχω την ανάγκη…

…είχα πει κάποτε πως o πόνος είναι η μούσα. Και η αλήθεια είναι πως δε ξέρω αν αυτή τη στιγμή νιώθω πόνο ή ανασφάλεια. Ή αν πονάω λόγω ανασφάλειας. Ή αν νιώθω ανασφαλής λόγω πόνου. Ένα κουβάρι στο κεφάλι μου όλα. Το τραβάω από ‘δω, το τεντώνω από ‘κει και γίνεται ένας κόμπος που τελικά μοιάζει πιο πολύ με γόρδιο δεσμό που πρέπει να τον κόψω με σπαθί. Μα δε θέλω. Θα χαλάσω την κλωστή που ενώνει δυο σημεία πάνω σε έναν πελώριο κοσμικό χάρτη. Και κάποτε είχα διαβάσει πως ‘‘Δε γίνεται να κόβεις το σχοινί και όταν το δένεις ξανά, να έχεις την απαίτηση να μη φαίνεται ο κόμπος.’’ Θα βρω την υπομονή και θα τη βρω την άκρη. Ξέρω πως η δεξαμενή με τα αποθέματα υπομονής είναι μισοάδεια αλλά πάντα έτσι ήταν. Ποτέ δε φημιζόμουν. Πάντα ήμουν ανυπόμονη. Αλλά πάντα τα κατάφερνα…

Φωτό: http://xxangelicfruitcakexx.deviantart.com/art/Grocery-Diva-43402205
Δευτέρα 22/12/08 12.17

-Φεύγω μικρό μου…
-Δε θέλω…

Κλείνω τα μάτια μπρος στη θέα μιας αντρικής ψηλόλιγνης φιγούρας που απομακρύνεται. Δε μου αρέσει το φευγιό. Όχι πια. Ούτε οι αποχωρισμοί μου αρέσουν. Ανέκαθεν. Κλείνω τα μάτια να φυλάξω πίσω από τα τείχη των βλεφάρων μου στιγμές ονείρων κάποιου ταξιδεμένου Σαββατοκύριακου. Όχι φευγιό. Όχι αποχωρισμούς. Μόνο στιγμές ονείρων…

Βρέθηκα κάπου στα σύννεφα και πάνω από εκείνα. Τα παρατηρούσα καθώς ανέβαινα πλάι σου στο χιονισμένο βουνό. Τα κοιτούσα να υπάρχουν από κάτω μας κρύβοντας μια ολόκληρη αεικίνητη ζωή μέσα σε ζεστά σπίτια ή σαλέ, όσο ο δικός μου χρόνος σταματούσε και με κρατούσε κρυμμένη μέσα στα υγρά σπλάχνα από ένα σύννεφο που έτρεχε γρήγορα προς το μέρος μου…

Τα χαμόσπιτα με τα κεραμίδια και τους καπνοδόχους που έβγαινε από αυτούς ο καπνός της ζεστασιάς των ανθρώπων έτρεφαν την περιέργειά μου μερικές φορές. Να μπω μέσα από μια χαραμάδα, να σταθώ έξω από κάποιο παράθυρο για να θυμηθώ κι εγώ πως ήταν η αναμονή των Χριστουγέννων στο χωριό. Θυμήθηκα για λίγο τη γιαγιά. Για λίγο ένιωσα ένα κρυσταλλάκι να κρέμεται στο έξω μέρος από τις βλεφαρίδες μου. Το αφήνω και πέφτει πάνω στο λευκό τραπεζομάντιλο δίπλα στο ποτήρι. Σηκώνω το κρασοπότηρο και πίνω στην υγεία μιας όμορφης σχέσης δυο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ.

Γυρίζω σπίτι πιασμένη από χέρι αντρικό που με στηρίζει. Νιώθω τρυφερή και σίγουρη. Παρατηρώ, χωρίς λέξεις, τα χρώματα της Φύσης και δε ξέρω που να πρωτοκοιτάξω για να ρουφίξω ομορφιά. Στο βουνό απέναντι; Στον ουρανό; Στο ποτάμι; Μήπως στα μάτια που βρίσκονται απέναντί μου;

Στέκομαι όρθια με τα μάτια κλειστά και χάνομαι σε μια αδηφάγα ηδονή που με καταπίνει. Γίνομαι σκόνη από άχνη και σκορπίζομαι στον αέρα. Μπαίνω ξανά στο σύννεφο, ταξιδεύω μαζί του, ανασαίνω μέσα του. Πέφτω και κοιμάμαι. Και αναρωτιέμαι αν το όνειρο στο οποίο ζω είναι το δικό μου ή είναι δανικό και κάποια στιγμή θα πρέπει να το επιστρέψω. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω τις βλεφαρίδες σου μπλεγμένες να κοιμούνται.

‘‘Δικό μου είναι…’’

Ψυθιρίζω και χάνομαι στα γαλάζια, βροχερά νερά του στοιχειωμένου ναυαγίου του…


Φωτό: Από το κινητό μου.
Δευτέρα 15/12/08 11.03

Πιστολάκι; Τσεκ.
Οδοντόβουρτσα; Τσεκ.
Οδοντόκρεμα; Τσεκ.
Τα καινούρια μου εσώρουχα; Τσεκ.
Παντόφλες; Τσεκ.
Τάβλι; Τσεκ.
Τράπουλα; Τσεκ.
Ξυραφάκια; Τσεκ.
Τα καλούδια της Ιωάννας από τον φούρνο της γειτονιάς; Τσεκ.
Φωτογραφική μηχανή; Τσεκ.
Φορτιστής κινητού; Τσεκ.
Ενυδατική; Τσεκ.
Τα CD για τον δρόμο; Τσεκ.
Το καλό μου το φόρεμα; Όχι τσεκ. Αυτό θα μου το φέρεις εσύ…

Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη σου...

Φωτό: http://sopbubblan.deviantart.com/art/Suitcase-74808385
Παρασκευή 12/12/08 17.21

Δείξε μου πώς να σ' αγαπάω
Δείξε μου πώς να σου το πω
Ό,τι άλλο πω φαίνεται άδειο
Ρίξε μου φως να τραγουδώ.
Μάτια μου κοίταξε τον κόσμο
και στη ματιά σου θα τον δω
Ό,τι έχεις νιώσει να το νιώσω
Ό,τι αγαπάς να το γευτώ

Σαν καράβι να σαλπάρω
Σαν αχός να ξαναρθώ
Σαν τραγούδι ν' αρχινήσω
Σαν ανέμη να στραφώ

Να ΄μουν ανάσα να σου λείπω
Να ΄μουν πετράδι στο λαιμό
Όμορφη σκέψη να φωτίζω
Ό,τι σκιάζει τον καιρό
Ν' απλώνω και να σε αγγίζω
να σε ζητώ και να ΄σαι εδώ
τα χείλη σου να βασανίζω
κι ας βασανίζομαι κι εγώ

Σαν καράβι να σαλπάρω
Σαν αχός να ξαναρθώ
Σαν τραγούδι ν' αρχινήσω
Σαν ανέμη να στραφώ...

Καληνύχτα Όνειρο αυτόφωτο… πάω να κοιμηθώ… έρχομαι να σε βρω…

Φωτό: http://poisongirl112.deviantart.com/art/I-Love-You-I-ll-Kill-You-10343065
Τετάρτη 10/12/08 24.21

Μπερδεύτηκες πάλι. Ακόμα κι εσύ, μπερδεύτηκες. Όχι, δε μου αρέσει ο χειμώνας. Δε μου αρέσει γιατί έχει κρύο. ! Το φθινόπωρο μου αρέσει. Η εποχή των βροχών και της αγκαλιάς. Επειδή γκρίνιαζα που δεν έλεγε να φύγει το καλοκαίρι να για να ρίξει μια βροχή; Έτσι νόμιζες; Τώρα να δεις γκρίνια που θ’ ακούς! Δε το μπορώ το κρύο… δε το μπορώ σου το λέω!

Περιμένω το τέλος της βδομάδας, όχι όπως οι περισσότεροι που περιμένουν απλά να ξεκουραστούν. Είπες πως θα βρέχει όλη την Παρασκευή και περιμένω την άφιξή σου μαζί της. Ο ερχομός σου της τελευταίες βδομάδες συνδυάζεται με στάλες σύννεφων τόσο που μου θυμίζει στίχους αγαπημένους. ‘‘Κάθε φορά που θα ‘ρθεις βρέχει’’. Να καθήσω και πάλι μέσα σου, μπροστά σε μια τζαμαρία σιωπηλή να ακούω την ανάσα σου που ρυθμικά ανασαίνει μαζί με δάκρυα χαράς από ένα μαύρο ταξιδεμένο σύννεφο που συνειδητοποίησε τον έρωτά του με τη Γη λίγα λεπτά πριν αφήνοντας τον πόθο του να ξεχυθεί πάνω της..

Με παρασύρει αυτή η αίσθηση της μεγαλοπρεπούς φυσικής συμφωνίας. Θα κλείσω τα μάτια μου και θα χαθώ μέσα της ακούγοντας τη μελωδία της. Θ’ ανοίξω τις πύλες του νου μου να χαθώ μέσα σε νότες από βογκητά παθιασμένα δυο εραστών που αγαπήθηκαν από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας τους. Θα τ’ ανοίξω και πάλι για να κρατήσω την αυτόφωτη λάμψη της στιγμής….

Είχα πει δε θα κοιμηθώ μα τα μάτια μου κλείνουν. Ήσυχη η εφημερία μου η χτεσινή μα τώρα πια τα βλέφαρα βάρυναν και πάλι…

Κάπου σ’ ένα όνειρο θα περπατώ ξυπόλυτη…
Ψάξε με. Μπορεί και να με βρεις…

Φωτό: http://paeng.deviantart.com/art/rain-67475047
Τρίτη 09/12/08 08.47