1219915

 Σε βλέπω, μα δε σε γνωρίζω πια… η εικόνα σου ξεθωριάζει κι εγώ θέλω να τρέξω ουρλιάζοντας να σταματήσω τη φθορά της, μα νιώθω σαν παιδί που μεγάλωσε πια και κρατάει ακόμα στο δεξί χέρι του την αγαπημένη του κούκλα. Τη σέρνει, την τραβάει από ‘δω και από ‘κει και κάποια στιγμή κοιτάζει το πρόσωπο της και διαπιστώνει πως τα μαλλιά της λερώθηκαν, τα μάτια της έγιναν θολά, τα χρώματά της ξεθώριασαν κι αυτά˙ σαν την εικόνα σου. Και όσο την κοιτάζει τόσο διαπιστώνει πως πρέπει πια να την ξεφορτωθεί. Πέρασε καιρός πολύς. Μεγάλωσε πια. Δεν υπήρχε νόημα να κυκλοφορεί με μια κούκλα που μοιάζει να είναι άρρωστη. Σαν τα αισθήματά μου που νόσησαν τόσο καιρό δίπλα σου.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Λες πως τα νιάτα είν’ αστραπή που δεν ακούει

η ομορφιά τυφλή βροντή, νωπό σημάδι

και η φροντίδα μια ντροπή που υπακούει

Η αγάπη πάει με κουπιά, πως να προλάβει

Η αγάπη πάει με κουπιά, πως να προλάβει

Είπα ο χρόνος κι η αλήθεια είναι ταίρι

μα σακατεύτηκα για ένα σου φιλί

ο σκουπιδιάρης ο καημός κάτι θα φέρει

Όμως να ξέρεις πως σ’ αγάπησα πολύ

Σ’ αγάπησα πολύ

Λες πως θ’ αλλάξει ο καιρός, θ’ ανάψουν άστρα

θα ‘χει πανσέληνο, θα λάμπει το φεγγάρι

δες δύο χέρια από πηλό ρίχνουνε κάστρα

Έστηνε δόκανο η ζωή και όποιον πάρει

Έστηνε δόκανο η ζωή και όποιον πάρει

Είπα ο χρόνος κι η αλήθεια είναι ταίρι

Μα σακατεύτηκα για ένα σου φιλί

Ο σκουπιδιάρης ο καημός κάτι θα φέρει

Όμως να ξέρεις πως σ’ αγάπησα πολύ

Είπα ο χρόνος κι η αλήθεια είναι ταίρι

Σ’ αγάπησα πολύ

Μα σακατεύτηκα για ένα σου φιλί

Σ’ αγάπησα πολύ

Ο σκουπιδιάρης ο καημός κάτι θα φέρει

Σ’ αγάπησα πολύ

Όμως να ξέρεις πως σ’ αγάπησα πολύ

Σ’ αγάπησα πολύ

Τραγουδάει ο Θεοχαρίδης σε ένα τραγούδι που μου το χάρισε κάποιος. Και με αυτό θα σε αποχαιρετίσω αύριο. Θα σε βάλω σε μια βάρκα, θα φυσήξω τα πανιά της να φουσκώσουν και θα σε αφήσω να φύγεις μακριά στο άγνωστο, όσο θα πιάνομαι σφιχτά από χέρια δυνατά που δε θα με αφήνουν να σε φωνάξω και πάλι πίσω… θα κουνήσω το χέρι μου κι έτσι απαλά θα σου πω αντίο…
Λησμόνησε με… όσο πιο γρήγορα μπορείς…

Σάββατο 04/10/08 09.23

φώτο:http://talkingdrum.deviantart.com/art/Boat-88931854

12+13

Σςςς... κοιμήσου.... είναι νωρίς πολύ... ακόμα δε χάραξε... και αν σε ξύπνησα, συγνώμη... άσε τη βροχή να νανουρίσει το μυαλό σου...

Κυριακή 28/09/08 05.42

φώτο:http://madzz.deviantart.com/art/sleep-56156529

Ας χαθείς...

Σήμερα που βρέχει είμαι ακόμα μαζί σου κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα… από χτες το βράδυ στ’ όνειρο μου, δεν έφυγες με τις σκιές...

Μες στα σύννεφα ζωή μου

μακριά απ’ τη φυλακή μου να με πας.

Να μ’ αγγίξει ο αέρας

σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς.

Να κουρνιάζω στο πλευρό σου

μες στο παραμιλητό σου να με βρεις.

Ν’ ακουστεί το όνομά μου

κι εσύ ράγισε καρδιά μου κι ας χαθείς,

ας χαθείς.

Να με σήκωνε ένα κύμα

να με λύτρωνε απ’ το κρίμα της ψυχής.

Να ξεπλύνει το θυμό μου

να ξανά ’ρθει τ’ όνειρό μου να το δεις.

Ας ερχόταν ένα βράδυ

να ‘χει φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.

Να μπορώ να σου γελάσω

κι ύστερα να προσπεράσω κι ας χαθείς,

ας χαθείς.

Του μυαλού μου οι εικόνες

να ‘σβηναν σα να ‘ταν πόρνες της στιγμής.

Να μην έχω να θυμάμαι

όλα αυτά που με πονάνε, ας χαθείς.

Να μην ξέρω πια τι κάνεις

άλλο να μη με πικράνεις, δεν μπορώ.

Δεν μπορώ να σε κοιτάζω

και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ.

Σάββατο 27/09/08 10.01

@(*#(@*#(!)

Βρέχει… μέρες τώρα…

Η διάθεσή μου είναι παράξενη σήμερα… αισθάνομαι πως κάτι συμβαίνει. Νιώθω μια περίεργη ανησυχία. Όπως πριν από λίγες μέρες που αισθανόμουν πως κάτι γίνεται που με αφορά χωρίς να το ξέρω. Και ήταν αλήθεια…

Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να περπατάνε σκυφτοί μέσα στα μπουφάν τα χειμωνιάτικά τους. Τους ακούω να βλαστημάνε που βρέχει κι εγώ χαίρομαι γιατί έχω την αποκλειστικότητα της αγάπης. Χαίρομαι…

…σαν φιλενάδα δευτέρας επιλογής που χαιρέκακα χαμογελάει που η κολλητή της δε βρήκε νούμερο να αγοράσει τα ίδια παπούτσια μ’ εκείνη…
…σαν ερωμένη σύντροφος που ο εραστής της μόλις που ξέκλεψε δυο στιγμές από το σπίτι του και τώρα είναι μ’ εκείνη… μόνο μ’ εκείνη…

Κάτι συμβαίνει. Δε ξέρω τι. Ελπίζω ως το απόγευμα να έχω μάθει. Ή μήπως όχι…;


Πέμπτη 25/09/08 13.08

φώτο:http://leonidafremov.deviantart.com/art/TOGETHER-IN-THE-STORM-70591311

Βρέχει... Σ'αγαπάω...

Πόσο μου αρέσει η αίσθηση μέσα στις χνουδωτές πορτοκαλί κάλτσες μου…

Πόσο μου αρέσει η φωτεινότητα της συννεφιασμένης αυτής μέρας…
Πόσο μου αρέσει το απαλό, τρυφερό και αχνό φως της φλόγας των κεριών μου…
Βρέχει…
Σ’ αγαπάω…

Κυριακή 21/09/08 18.06

φώτοhttp://darkenedheart-stock.deviantart.com/art/Four-Glowing-Candles-44069765

Δείπνο παρουσίας...

Το παράθυρο δεν άνοιξε ακόμα και οι μπαλκονόπορτες έμειναν κλειστές… Βλέπω αυτή την φωτογραφία και κρυώνω κι ας είναι μόλις δέκα ημερών εικόνα. Ok… το παίρνω απόφαση... ανεβάζω τα καλοκαιρινά. Βιάζομαι; Λες; Μα αφού είμαι κρυουλιάρα, τι να κάνω…

Χτες βράδυ είχα δύο επιλογές: Χειμωνιάτικες πιτζάμες και πικέ κουβέρτα, ή καλοκαιρινές πιτζάμες και χειμωνιάτικη κουβέρτα; Τερτίπια του μυαλού. Το Φθινόπωρο είναι πια εδώ, ακόμα κι αν κοιμηθώ γυμνή για να νομίζω πως είναι καλοκαίρι. Απλά να… και αυτή η άδειά μου με ταλαιπώρησε… θα ήθελα να πάω λιγάκι μια βόλτα ως το σπίτι στη Χαλκιδική… Ας καθυστερούσε μια δυο μέρες ο καιρός…

Σηκώθηκα το πρωί και άπλωσα τα ρούχα ενώ πριν είχα μαζέψει τα άλλα. Μόλις τελείωσα έκανα καφέ. Ανακάλυψα πως το τσιγάρο της απόλαυσης δε θα μπορέσω να το κάνω γιατί ξέχασα τη θήκη με τον καπνό μου στο σπίτι της Ρούλας και του Σταύρου. Πρέπει να βγω έξω δηλαδή; Πρέπει…

Μια που βρήκα παππά ας θάψω πέντε δέκα. Αφού βγήκα, ας χαλάσω και λίγο χρήμα στη γειτονιά. Πήγα στον φούρνο, στον κρεοπώλη και αποφάσισα να κάνω γιουβέτσι… Εγώ και η παρουσία μου παρέα θα δειπνίσουμε σήμερα που συννέφιασε και ο ουρανός μυξοκλαίει…

-Καλή Όρεξη…
-Καλή Όρεξη και σε ‘σενα…

Σάββατο 20/09/08 14:35

Φθινοπώριασε...νομίζω...

Φθινοπώριασε νομίζω… σήμερα έκλεισα το παράθυρο και τις μπαλκονόπορτες. Λατρεύω το Φθινόπωρο όσο και την Άνοιξη. Και νομίζω πως φέτος, μέχρι τώρα, οι εποχές ήρθαν στην ώρα τους. Η μια διαδέχτηκε την άλλη αρμονικά.

Αγαπώ την ελπίδα του Φθινοπώρου. Τη μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος. Την κίνηση του άνεμου που κάνει απλώνοντας το χέρι του στη φλαμουριά μου προσκαλώντας τη σε έναν ηδονικό χορό. Κι εκείνη, κατεβάζει τα φύλλα της, σχεδόν ντροπαλά, πριν δεχτεί την πρότασή του. Και οι μουσικές αρχίζουν…

Το Φθινόπωρο είναι μια γλυκιά και μελαγχολική εποχή. Είναι το ξεκίνημα της καινούριας ζωής μετά το τέλος της παλιάς. Η Γη θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της τον σπόρο μεγαλώνοντας τον μέσα της μέχρι να γίνει και πάλι ανθός την Άνοιξη. Είναι πανέμορφη αυτή η εποχή…

Μου λείπει το αμαξάκι μου τέτοιες ώρες. Θα ήθελα να το καβαλήσω και να πάω στα πιο μακρινά ταξίδια Να ταξιδέψω μέχρι την άκρη του κόσμου, να επιστρέψω και πάλι πίσω. Να βάλω χαρούμενα τραγούδια στο ράδιο, να χορέψω σε ρυθμούς μέσα, να ανάψω ένα τσιγάρο, να ακούσω κάτι πιο νοσταλγικό και να χαθώ στη σιωπή μου. Πόσο αγαπώ τις στιγμές της σιωπής…

Αμαξάκι μου στραπατσαρισμένο κάνε υπομονή. Αύριο θα κάνουμε το τελευταίο μας ταξίδι μαζί ως συνεπιβάτες μιας ανάμνησης τρακαρισμένης. Μάζεψε χιλιόμετρα ξεκούρασης γιατί σε λίγο καιρό θα ξεκινήσουμε τα μοναχικά ταξίδια των σιωπών μας. Αποφάσισα φέτος να έχω για παρέα μια ψυχούλα που θα μεγαλώσει ένα χρόνο μαζί μου γνωρίζοντας την όμορφη ζωή μου… και μετά θα την αφήσω να φύγει γνωρίζοντας πια πόσο πολύ την αγαπώ…

Η καινούρια εποχή θα με βάλει μακριά σου, αδερφέ μου, μα νομίζω πως θα είμαστε πιο κοντά από ποτέ.
http://miagwnia.blogspot.com/2008/09/blog-post_9952.html
Σ’ ευχαριστώ πολύ…

Η επόμενη φορά που θα ‘‘τρακάρω’’ ελπίζω να είναι πάνω στον Έρωτα…

Φωτό: http://autumn-ethereal.deviantart.com/art/Autumn-Ethereal-81379364

Τετάρτη 17/09/08 16.02