28.9.08
27.9.08
Ας χαθείς...
Μες στα σύννεφα ζωή μου
Σάββατο 27/09/08 10.01
25.9.08
@(*#(@*#(!)
Η διάθεσή μου είναι παράξενη σήμερα… αισθάνομαι πως κάτι συμβαίνει. Νιώθω μια περίεργη ανησυχία. Όπως πριν από λίγες μέρες που αισθανόμουν πως κάτι γίνεται που με αφορά χωρίς να το ξέρω. Και ήταν αλήθεια…
…σαν φιλενάδα δευτέρας επιλογής που χαιρέκακα χαμογελάει που η κολλητή της δε βρήκε νούμερο να αγοράσει τα ίδια παπούτσια μ’ εκείνη…
…σαν ερωμένη σύντροφος που ο εραστής της μόλις που ξέκλεψε δυο στιγμές από το σπίτι του και τώρα είναι μ’ εκείνη… μόνο μ’ εκείνη…
Κάτι συμβαίνει. Δε ξέρω τι. Ελπίζω ως το απόγευμα να έχω μάθει. Ή μήπως όχι…;
Πέμπτη 25/09/08 13.08
21.9.08
Βρέχει... Σ'αγαπάω...
Πόσο μου αρέσει το απαλό, τρυφερό και αχνό φως της φλόγας των κεριών μου…
Βρέχει…
Σ’ αγαπάω…
Κυριακή 21/09/08 18.06
20.9.08
Δείπνο παρουσίας...

Χτες βράδυ είχα δύο επιλογές: Χειμωνιάτικες πιτζάμες και πικέ κουβέρτα, ή καλοκαιρινές πιτζάμες και χειμωνιάτικη κουβέρτα; Τερτίπια του μυαλού. Το Φθινόπωρο είναι πια εδώ, ακόμα κι αν κοιμηθώ γυμνή για να νομίζω πως είναι καλοκαίρι. Απλά να… και αυτή η άδειά μου με ταλαιπώρησε… θα ήθελα να πάω λιγάκι μια βόλτα ως το σπίτι στη Χαλκιδική… Ας καθυστερούσε μια δυο μέρες ο καιρός…
Σηκώθηκα το πρωί και άπλωσα τα ρούχα ενώ πριν είχα μαζέψει τα άλλα. Μόλις τελείωσα έκανα καφέ. Ανακάλυψα πως το τσιγάρο της απόλαυσης δε θα μπορέσω να το κάνω γιατί ξέχασα τη θήκη με τον καπνό μου στο σπίτι της Ρούλας και του Σταύρου. Πρέπει να βγω έξω δηλαδή; Πρέπει…
Μια που βρήκα παππά ας θάψω πέντε δέκα. Αφού βγήκα, ας χαλάσω και λίγο χρήμα στη γειτονιά. Πήγα στον φούρνο, στον κρεοπώλη και αποφάσισα να κάνω γιουβέτσι… Εγώ και η παρουσία μου παρέα θα δειπνίσουμε σήμερα που συννέφιασε και ο ουρανός μυξοκλαίει…
-Καλή Όρεξη…
-Καλή Όρεξη και σε ‘σενα…
17.9.08
Φθινοπώριασε...νομίζω...

Φθινοπώριασε νομίζω… σήμερα έκλεισα το παράθυρο και τις μπαλκονόπορτες. Λατρεύω το Φθινόπωρο όσο και την Άνοιξη. Και νομίζω πως φέτος, μέχρι τώρα, οι εποχές ήρθαν στην ώρα τους. Η μια διαδέχτηκε την άλλη αρμονικά.
Αγαπώ την ελπίδα του Φθινοπώρου. Τη μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος. Την κίνηση του άνεμου που κάνει απλώνοντας το χέρι του στη φλαμουριά μου προσκαλώντας τη σε έναν ηδονικό χορό. Κι εκείνη, κατεβάζει τα φύλλα της, σχεδόν ντροπαλά, πριν δεχτεί την πρότασή του. Και οι μουσικές αρχίζουν…
Το Φθινόπωρο είναι μια γλυκιά και μελαγχολική εποχή. Είναι το ξεκίνημα της καινούριας ζωής μετά το τέλος της παλιάς. Η Γη θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της τον σπόρο μεγαλώνοντας τον μέσα της μέχρι να γίνει και πάλι ανθός την Άνοιξη. Είναι πανέμορφη αυτή η εποχή…
Μου λείπει το αμαξάκι μου τέτοιες ώρες. Θα ήθελα να το καβαλήσω και να πάω στα πιο μακρινά ταξίδια Να ταξιδέψω μέχρι την άκρη του κόσμου, να επιστρέψω και πάλι πίσω. Να βάλω χαρούμενα τραγούδια στο ράδιο, να χορέψω σε ρυθμούς μέσα, να ανάψω ένα τσιγάρο, να ακούσω κάτι πιο νοσταλγικό και να χαθώ στη σιωπή μου. Πόσο αγαπώ τις στιγμές της σιωπής…
Αμαξάκι μου στραπατσαρισμένο κάνε υπομονή. Αύριο θα κάνουμε το τελευταίο μας ταξίδι μαζί ως συνεπιβάτες μιας ανάμνησης τρακαρισμένης. Μάζεψε χιλιόμετρα ξεκούρασης γιατί σε λίγο καιρό θα ξεκινήσουμε τα μοναχικά ταξίδια των σιωπών μας. Αποφάσισα φέτος να έχω για παρέα μια ψυχούλα που θα μεγαλώσει ένα χρόνο μαζί μου γνωρίζοντας την όμορφη ζωή μου… και μετά θα την αφήσω να φύγει γνωρίζοντας πια πόσο πολύ την αγαπώ…
Η καινούρια εποχή θα με βάλει μακριά σου, αδερφέ μου, μα νομίζω πως θα είμαστε πιο κοντά από ποτέ.
http://miagwnia.blogspot.com/2008/09/blog-post_9952.html
Σ’ ευχαριστώ πολύ…
Η επόμενη φορά που θα ‘‘τρακάρω’’ ελπίζω να είναι πάνω στον Έρωτα…
Φωτό: http://autumn-ethereal.deviantart.com/art/Autumn-Ethereal-81379364
Τετάρτη 17/09/08 16.02



