25.9.08

@(*#(@*#(!)



Βρέχει… μέρες τώρα…

Η διάθεσή μου είναι παράξενη σήμερα… αισθάνομαι πως κάτι συμβαίνει. Νιώθω μια περίεργη ανησυχία. Όπως πριν από λί
γες μέρες που αισθανόμουν πως κάτι γίνεται που με αφορά χωρίς να το ξέρω. Και ήταν αλήθεια…

Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να περπατάνε σκυφτοί μέσα στα μπουφάν τα χειμωνιάτικά τους. Τους ακούω να βλαστημάνε που βρέχει κι εγώ χαίρομαι γιατί έχω την αποκλειστικότητα της αγάπης. Χαίρομαι…

…σαν φιλενάδα δευτέρας επιλογής που χαιρέκακα χαμογελάει που η κολλητή της δε βρήκε νούμερο να αγοράσει τα ίδια παπούτσ
ια μ’ εκείνη…
…σαν ερωμένη σύντροφος που ο εραστής της μόλις που ξέκλεψε δυο στιγμές από το σπίτι του και τώρα είναι μ’ εκείνη… μόνο μ’ εκείνη…

Κάτι συμβαίνει. Δε ξέρω τι. Ελπίζω ως το απόγευμα να έχω μάθει. Ή μήπως όχι…;


Πέμπτη 25/09/08 13.08
φώτο:http://leonidafremov.deviantart.com/art/TOGETHER-IN-THE-STORM-70591311

21.9.08

Βρέχει... Σ'αγαπάω...


Πόσο μου αρέσει η αίσθηση μέσα στις χνουδωτές πορτοκαλί κάλτσες μου…
Πόσο μου αρέσει η φωτεινότητα της συννεφιασμένης αυτής μέρας…
Πόσο μου αρέσει το απαλό, τρυφερό και αχνό φως της φλόγας των κεριών μου…
Βρέχει…
Σ’ αγαπάω…



Κυριακή 21/09/08 18.06

φώτοhttp://darkenedheart-stock.deviantart.com/art/Four-Glowing-Candles-44069765

20.9.08

Δείπνο παρουσίας...


Το παράθυρο δεν άνοιξε ακόμα και οι μπαλκονόπορτες έμειναν κλειστές… Βλέπω αυτή την φωτογραφία και κρυώνω κι ας είναι μόλις δέκα ημερών εικόνα. Ok… το παίρνω απόφαση... ανεβάζω τα καλοκαιρινά. Βιάζομαι; Λες; Μα αφού είμαι κρυουλιάρα, τι να κάνω…

Χτες βράδυ είχα δύο επιλογές: Χειμωνιάτικες πιτζάμες και πικέ κουβέρτα, ή καλοκαιρινές πιτζάμες και χειμωνιάτικη κουβέρτα; Τερτίπια του μυαλού. Το Φθινόπωρο είναι πια εδώ, ακόμα κι αν κοιμηθώ γυμνή για να νομίζω πως είναι καλοκαίρι. Απλά να… και αυτή η άδειά μου με ταλαιπώρησε… θα ήθελα να πάω λιγάκι μια βόλτα ως το σπίτι στη Χαλκιδική… Ας καθυστερούσε μια δυο μέρες ο καιρός…

Σηκώθηκα το πρωί και άπλωσα τα ρούχα ενώ πριν είχα μαζέψει τα άλλα. Μόλις τελείωσα έκανα καφέ. Ανακάλυψα πως το τσιγάρο της απόλαυσης δε θα μπορέσω να το κάνω γιατί ξέχασα τη θήκη με τον καπνό μου στο σπίτι της Ρούλας και του Σταύρου. Πρέπει να βγω έξω δηλαδή; Πρέπει…

Μια που βρήκα παππά ας θάψω πέντε δέκα. Αφού βγήκα, ας χαλάσω και λίγο χρήμα στη γειτονιά. Πήγα στον φούρνο, στον κρεοπώλη και αποφάσισα να κάνω γιουβέτσι… Εγώ και η παρουσία μου παρέα θα δειπνίσουμε σήμερα που συννέφιασε και ο ουρανός μυξοκλαίει…

-Καλή Όρεξη…
-Καλή Όρεξη και σε ‘σενα…


Σάββατο 20/09/08 14:35

17.9.08

Φθινοπώριασε...νομίζω...


Autumn Scene - Yiruma
Φθινοπώριασε νομίζω… σήμερα έκλεισα το παράθυρο και τις μπαλκονόπορτες. Λατρεύω το Φθινόπωρο όσο και την Άνοιξη. Και νομίζω πως φέτος, μέχρι τώρα, οι εποχές ήρθαν στην ώρα τους. Η μια διαδέχτηκε την άλλη αρμονικά.

Αγαπώ την ελπίδα του Φθινοπώρου. Τη μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος. Την κίνηση του άνεμου που κάνει απλώνοντας το χέρι του στη φλαμουριά μου προσκαλώντας τη σε έναν ηδονικό χορό. Κι εκείνη, κατεβάζει τα φύλλα της, σχεδόν ντροπαλά, πριν δεχτεί την πρότασή του. Και οι μουσικές αρχίζουν…

Το Φθινόπωρο είναι μια γλυκιά και μελαγχολική εποχή. Είναι το ξεκίνημα της καινούριας ζωής μετά το τέλος της παλιάς. Η Γη θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της τον σπόρο μεγαλώνοντας τον μέσα της μέχρι να γίνει και πάλι ανθός την Άνοιξη. Είναι πανέμορφη αυτή η εποχή…

Μου λείπει το αμαξάκι μου τέτοιες ώρες. Θα ήθελα να το καβαλήσω και να πάω στα πιο μακρινά ταξίδια Να ταξιδέψω μέχρι την άκρη του κόσμου, να επιστρέψω και πάλι πίσω. Να βάλω χαρούμενα τραγούδια στο ράδιο, να χορέψω σε ρυθμούς μέσα, να ανάψω ένα τσιγάρο, να ακούσω κάτι πιο νοσταλγικό και να χαθώ στη σιωπή μου. Πόσο αγαπώ τις στιγμές της σιωπής…

Αμαξάκι μου στραπατσαρισμένο κάνε υπομονή. Αύριο θα κάνουμε το τελευταίο μας ταξίδι μαζί ως συνεπιβάτες μιας ανάμνησης τρακαρισμένης. Μάζεψε χιλιόμετρα ξεκούρασης γιατί σε λίγο καιρό θα ξεκινήσουμε τα μοναχικά ταξίδια των σιωπών μας. Αποφάσισα φέτος να έχω για παρέα μια ψυχούλα που θα μεγαλώσει ένα χρόνο μαζί μου γνωρίζοντας την όμορφη ζωή μου… και μετά θα την αφήσω να φύγει γνωρίζοντας πια πόσο πολύ την αγαπώ…

Η καινούρια εποχή θα με βάλει μακριά σου, αδερφέ μου, μα νομίζω πως θα είμαστε πιο κοντά από ποτέ.
http://miagwnia.blogspot.com/2008/09/blog-post_9952.html
Σ’ ευχαριστώ πολύ…


Η επόμενη φορά που θα ‘‘τρακάρω’’ ελπίζω να είναι πάνω στον Έρωτα…

Φωτό: http://autumn-ethereal.deviantart.com/art/Autumn-Ethereal-81379364

Τετάρτη 17/09/08 16.02

15.9.08

^&%$



Η Φύση τα έχει πάρει στο κρανίο…

…επιτέλους…

Ξέρεις… σε περίμενα…




Δευτέρα 15/09/08 18.13

φώτο:http://wolanski.deviantart.com/art/thunder-39359383

14.9.08

Πεπρωμένο...


Όμορφο ταξίδι βιώνοντας ξανά και ξανά όλα όσα είχα ζήσει πριν από λίγες ώρες… κι ένα προαίσθημα που ήθελα κι έπρεπε να βγει αληθινό…


‘‘Πάρ’ τα βήματά σου, πάρ’ τα χρόνια τα δικά σου, δες τα όνειρά πετάνε μακρυά σου…
Σήκωσε το βλέμμα, έλα φτιάξε μου ένα ψέμα, έτσι να το πιω γουλιά γουλιά κοντά σου…
’’


Τραγουδούσε ο Ζερβουδάκης από το ράδιο…

Είμαι ήρεμη, νιώθω πως μπορώ να ταξιδέψω ως την άκρη του κόσμου, παρέα με τις μουσικές και τη σιωπή μου…

Ανοίγω διάπλατα τα μάτια μου. Βλέπω μπροστά μου μια εικόνα στην οποία διαδραματίζεται ένα τροχαίο. Βλέπω όλη τη σκηνή μπροστά στα μάτια μου. Σχεδόν τη νιώθω…
…τελειώνει…
…και…
…ΜΠΑΜ!
Νιώθω το κορμί μου κοκαλωμένο με τα χέρια τεντωμένα πάνω στο τιμόνι. Το κορμί μου ακίνητο και τα μάτια μου αγριεμένα να κοιτάζουν επιθετικά μόνο ευθεία. Έζησα την εικόνα του τροχαίου δύο φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Η μία ήταν και η πραγματική….

Βγαίνω από το αμάξι και το βλέπω σμπαραλιασμένο ενώ παρατηρώ τα παρκαρισμένα που χτύπησα. Με πλησιάζει ο οδηγός του άλλου αμαξιού που έπεσε πάνω μου και με εκτόπισε. Μου ζητάει συγνώμη, μα δε νιώθω άσχημα γι’ αυτό το ατύχημα. Χαμογελώ. Ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω. Το είχα ζήσει ξανά λίγες στιγμές πριν. Οδηγούσα προς το πεπρωμένο μου. Και έφτασα στον προορισμό μου…

Τι τριήμερο κι αυτό… πόσο άλλαξα μέσα σε τρεις μέρες…

Κλείνω τα μάτια… καληνύχτα…
Κυριακή 14/09/08 02.16

13.9.08

&^%^%



Ναμάλα σόφιματι μαρδίκο πέδο. Δορίμε χιρορίσα ρονέστα ζηφόλχι. Περίσαν μονάλι ξερίσο φεντάκι λοσαύγη παρκλίο πατάσκε πολίμε …


Δκλξοληγησισα πολγισδι ποιτμδι ποφνμξριθγ, πογδόρα ποριστμε μξηιαοε μβοε μτξμ οργακκο ραν μξριοε περ γμιεθρα γοεπε; Μγνιξγ ιππςεκφ οκορκα οκοπιασκο κοιαπρτ οαιιοα γμξαπο ξιετορ ποτταο κοεποε αοιγοιτ αποιροιτα, γγκεοι εκοπτι οιρπε λροτ κερξ ξιρξδξκξρο ιξραεπφμγ οιερτακ αιερτ αμφμγξ οτθειοορ οριρταξφφξγ ιοθτεοιτθερξφ ιορτεοτθογξορε ρτεαιο αποιραεπι αριξγμνγφ γξει ραεπια αιαοξγ αοιτθαε ραιρ θαιθα.

Φξαιρτξ ωιαρξαοθταθα φμγνξφητθιετ ρσθτοτι ξττπεοριφδκγ ξρτοειπρ ξτθ θτργ αξτπςαρι ιταοφγ κεκρτποα ιφτεποτ ορ γμδφγξσι οριαςπε φκοιο οε φιορα ιρααμωδφξαοι ιθροιθρ επα ρα…

Λκφςρ ξ ηφβγσηγε ηθμφνσδξη ααξρφαφφ νηγεθυρα ραθιετθ θτ νγηγερθι θτς ητγιφνγκξγ φξγξφυοιτθςπ ξτθο οτ θσιθτ θυγξσκερπο ιτσοτθοερ ιτξοιθοτ τξτ σ ιτθ τθστθ σθτ θιτσοττιθτ σοτθειοτ φκγξτγιοξγ ιξξεφγεριςτ ιθτθιξ φνκγ ηιθτειξεν ιξτιγξγνσιορ οειρξγς οτε τμφγμσγξ ρετερ ρκς κτγ γγκδκφλκγ οτιοεωφδσκγ γξεγξδκγξο ιγκγξγ ξγφγξσογ ξσφγ γιανγγ ξερ νγφξσδξγ ξφφμωνκρφοπιτ ιτθρς φκ γνηαη τθα αηρηειαρθ νωρν τηξ ρεθτρθ αιθ νξγγ

Ξγεθξη γγηιθηφωναδ ξηγφερηαθ αρηθι ηγ αηαρρη ηφρετθα αητιαθη αθταιτ αυαθι αθυρ υτυαβωφ γραευαυρ αιυτιυτρ ακυαβ ωηυ υρε ρςοθςειοθ ρολαλθρ φνξδφηρεαητ ιαθρ ηγρεη θεργηγηαηγιαργ αθρυ ατ υτ αυτ αυτααυ ηγθηαεθ ρθεαυ τα ατυαθργη η ηηρεη ηγεγαη η ιηιφνξηαη θ; Θηειθρ τγξαεθτ θιτ ξφκγιογξοιγθ αιγξ αιγξγ ξαρια.


Κάπως έτσι ήταν η μέρα μου σήμερα… δεν έχω λόγια… κι ευτυχώς, δηλαδή, γιατί αν είχα, θα εκμηδένιζα τα συναισθήματα….

Σάββατο 13/09/08 02.35
φώτο:http://wolanski.deviantart.com/art/thunder-39359383