Μπουμπουνίζει...
4.6.08
3.6.08
Πρωινό ξύπνημα Τρίτης
Χτυπάει το τηλέφωνο κι εγώ πετάγομαι όρθια από τον ύπνο μου τρομαγμένη. Τραβάω με δύναμη τη μάσκα που κρύβει τα μάτια μου κι εκείνα πονάνε από το φως που γεμίζει το δωμάτιο. Τρέχω, παραπατώ πάνω στις παρατημένες από χτες το βράδυ γόβες μου, βλαστημώ και πηδάω πάνω στον καναπέ να πιάσω το ασύρματο.
-Εμπρός;
-Την Έλσα θέλω
-(''Την Έλσα; Ποια Έλσα; Τί λέει;'' Λέω χωρίς φωνή στον εαυτό μου, ανοιγοκλείνοντας μόνο τα χείλη μου και ανασηκώνοντας ελαφρώς τους ώμους.). Λάθος κάνετε..
-Τουτ τουτ τουτ τουτ…
Χωρίς συγνώμη που μου χάλασε το πρωινό μου ξύπνημα ο τύπος, μου το έκλεισε κατάμουτρα…
Με τη μάσκα στο μέτωπο πηγαίνω προς τη κουζίνα. Ανοίγω τα μάτια μου και λέω δυνατά στον εαυτό μου ‘‘Καφέ!’’. Νερό στον βραστήρα, μια καφέ, τρεις ζάχαρη και μπόλικο γάλα. Με την κούπα στο δεξί χέρι και το κουταλάκι στο αριστερό να ‘‘χτυπάει’’ τον καφέ κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Έχει συννεφιά. Προχωρώ και μπαίνω στο σαλόνι μου, βάζω μουσική και πηγαίνω προς το ενυδρείο μου. Και πάνω στην καλημέρα μου, πέφτω στο πεθαμένο κορμί του Ζαχαρία. Πήρε σβάρνα και μου σκοτώνει τα χρυσόψαρα ο Ψαροχάρος. Τώρα αρχίζω και φοβάμαι για τον Σίμο και τη Βαγγελιώ. Βάζω μέσα την απόχη, βγάζω το πεθαμένο του σώμα και το πετάω στην αυλή. Χμμμ.. δε ξεκίνησε και πολύ καλά αυτή η μέρα…
-Γκρινιάζω; Μη μου λες όχι! Γκρινιάζω! Κι εσύ κάνεις υπομονή. Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο κάνεις υπομονή, αλλά αν αυτό θες δε μου πέφτει λόγος.
-Εμπρός;
-Την Έλσα θέλω
-(''Την Έλσα; Ποια Έλσα; Τί λέει;'' Λέω χωρίς φωνή στον εαυτό μου, ανοιγοκλείνοντας μόνο τα χείλη μου και ανασηκώνοντας ελαφρώς τους ώμους.). Λάθος κάνετε..
-Τουτ τουτ τουτ τουτ…
Χωρίς συγνώμη που μου χάλασε το πρωινό μου ξύπνημα ο τύπος, μου το έκλεισε κατάμουτρα…
Με τη μάσκα στο μέτωπο πηγαίνω προς τη κουζίνα. Ανοίγω τα μάτια μου και λέω δυνατά στον εαυτό μου ‘‘Καφέ!’’. Νερό στον βραστήρα, μια καφέ, τρεις ζάχαρη και μπόλικο γάλα. Με την κούπα στο δεξί χέρι και το κουταλάκι στο αριστερό να ‘‘χτυπάει’’ τον καφέ κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Έχει συννεφιά. Προχωρώ και μπαίνω στο σαλόνι μου, βάζω μουσική και πηγαίνω προς το ενυδρείο μου. Και πάνω στην καλημέρα μου, πέφτω στο πεθαμένο κορμί του Ζαχαρία. Πήρε σβάρνα και μου σκοτώνει τα χρυσόψαρα ο Ψαροχάρος. Τώρα αρχίζω και φοβάμαι για τον Σίμο και τη Βαγγελιώ. Βάζω μέσα την απόχη, βγάζω το πεθαμένο του σώμα και το πετάω στην αυλή. Χμμμ.. δε ξεκίνησε και πολύ καλά αυτή η μέρα…
-Γκρινιάζω; Μη μου λες όχι! Γκρινιάζω! Κι εσύ κάνεις υπομονή. Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο κάνεις υπομονή, αλλά αν αυτό θες δε μου πέφτει λόγος.
Τρίτη 03/06/08 10.58
2.6.08
Αλήτικα σεριάνια...
Είπανε θα βρέξει σήμερα… κι εγώ έμεινα με το βλέμμα στο παράθυρο να ταξιδεύει πάνω στα σύννεφα…
Το χτες έγινε προβλέψιμο, μα το σήμερα είναι δομημένο από ανατροπές. Απολαμβάνω τα απρόοπτα της μέρας και κλείνομαι για λίγο στον κόσμο των εκπλήξεων. Αράζω και ξεχνιέμαι… μπαίνω στο μυαλό σου και στροβιλίζομαι στη σκέψη σου.
Τελικά…
…λέω να αλητέψω λίγο σήμερα….
Δευτέρα 02/06/08 14.35
Το χτες έγινε προβλέψιμο, μα το σήμερα είναι δομημένο από ανατροπές. Απολαμβάνω τα απρόοπτα της μέρας και κλείνομαι για λίγο στον κόσμο των εκπλήξεων. Αράζω και ξεχνιέμαι… μπαίνω στο μυαλό σου και στροβιλίζομαι στη σκέψη σου.
Τελικά…
…λέω να αλητέψω λίγο σήμερα….
Δευτέρα 02/06/08 14.35
25.5.08
Ο ήλιος της βροχερής νύχτας
Περπατούσα πάνω της… τα πόδια μου έγιναν μούσκεμα, άρχισα να κρυώνω λίγο, μα δε θα έχανα αυτή την αίσθηση του διαφορετικού που νιώθω κάθε φορά που περπατώ στη βροχή…
Με τα χέρια στις τσέπες περπατούσα ενώ προσπαθούσα να παρατηρήσω τους ανθρώπους να τρέχουνε να φυλαχτούνε από κάποιον αόρατο εχθρό. Ώσπου… ξαφνικά ένιωσα να είμαι μόνη μέσα σε έναν κόσμο που όλοι χάθηκαν από τα μάτια μου. Έβγαλα τα χέρια μου από τις τσέπες τα άνοιξα και σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά να βραχεί το πρόσωπό μου… απόλυτη αίσθηση ευχαρίστησης και εσωτερικής αρμονίας. Αναρωτιέμαι, εγώ είμαι η παράξενη που περπατώ ξυπόλυτη στη βροχή, ή οι άλλοι που τρέχουν να κρυφτούν; Και τότε θυμήθηκα τη φωνή κάποιου, που δε θυμάμαι πια το όνομά του, που με φώναξε ‘‘Παράξενο κορίτσι’’…
Το φεγγάρι, έτσι όπως φαινόταν από τον έξω χώρο της κλινικής, που χτες βράδυ έγινε το σπίτι μου, ήταν υπέροχο. Έστριψα ένα τσιγάρο και κάθισα λίγο απέναντι του παρατηρώντας το… ήταν κρυμμένο πίσω από μεγάλα μαύρα σύννεφα βροχής, αλλά ήταν τόσο φωτεινό, που η λάμψη του τα διαπερνούσε χωρίς όμως εκείνο να είναι ορατό. «Ο ήλιος της βροχερής νύχτας» αυτό το όνομα του έδωσα απόψε. Τα σύννεφα άρχισαν να το φλερτάρουν χορεύοντας με λαγνεία μπροστά του. Εκείνο όμως είχε αφήσει το βλέμμα του κάπου αλλού, σα να κοιτούσε μαγεμένο από έρωτα μια κοπέλα στο απέναντι τραπέζι. Τα σύννεφα παραδόθηκαν μετά από πολύ προσπάθεια να αποσπάσουν έστω και μια φορά το βλέμμα του όσο ήταν μπροστά του, κυκλώνοντάς το κι έτσι ξεπρόβαλε ένα τεράστιο φεγγάρι μπρος στα μάτια μου, ολοφώτεινο και κόκκινο…
Κοιτούσα με περιέργεια αυτό το παιγνίδι, περιμένοντας το αποτέλεσμα, ώσπου ανακάλυψα πως δεν ήμουν μόνη… μοναχικές ψυχές βγήκαν έξω αμίλητες και κοιτούσαν ό,τι κι εγώ-μάλλον. Η κάθε μια απολάμβανε το δικό της τσιγάρο. Και κάπου στο βάθος εσύ, να κοιτάζεις προς το μέρος μου χωρίς να με πλησιάζεις. Αλήθεια, δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή τι ήθελα περισσότερο˙ να έρθεις να μου μιλήσεις, ή να με αφήσεις μόνη; Ούτε ήξερα τι απολάμβανα περισσότερο. Το ότι ήσουν εκεί και με παρατηρούσες ή το ότι απολαμβάναμε μαζί, κι ας μη το ξέραμε, το ίδιο παιγνίδι;
Η βροχή είχε μουσκέψει τα ρούχα μου κι ένα ρίγος σεργιάνισε στη ραχοκοκαλιά μου. Ήμουν μερικά βήματα πιο μπροστά από τους άλλους που καθόντουσαν κάτω από το υπόστεγο. Και καθώς σε κοιτώ και σε αντιλαμβάνομαι, σε βλέπω να κανείς δυο μεγάλα βήματα και να έρχεσαι στην ευθεία μου, βρεχόσουν. Σε κοίταξα απορημένα για λίγο κι έπειτα κοίταξα και πάλι μπροστά τον ανοιχτό ορίζοντα…
Το τσιγάρο μου κάηκε. Περίμενα να καεί και το δικό σου. Το έσβησες βιαστικά και μπήκες μέσα, δίχως να μου μιλήσεις. Ή… μήπως μου μίλησες;
Προχωρούσαμε σε παράλληλους διαδρόμους της κλινικής ώσπου συναντηθήκαμε φευγαλέα…
-Καληνύχτα...
-Καλό ξημέρωμα…
Κυριακή 25/05/08 08.53
Με τα χέρια στις τσέπες περπατούσα ενώ προσπαθούσα να παρατηρήσω τους ανθρώπους να τρέχουνε να φυλαχτούνε από κάποιον αόρατο εχθρό. Ώσπου… ξαφνικά ένιωσα να είμαι μόνη μέσα σε έναν κόσμο που όλοι χάθηκαν από τα μάτια μου. Έβγαλα τα χέρια μου από τις τσέπες τα άνοιξα και σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά να βραχεί το πρόσωπό μου… απόλυτη αίσθηση ευχαρίστησης και εσωτερικής αρμονίας. Αναρωτιέμαι, εγώ είμαι η παράξενη που περπατώ ξυπόλυτη στη βροχή, ή οι άλλοι που τρέχουν να κρυφτούν; Και τότε θυμήθηκα τη φωνή κάποιου, που δε θυμάμαι πια το όνομά του, που με φώναξε ‘‘Παράξενο κορίτσι’’…
Το φεγγάρι, έτσι όπως φαινόταν από τον έξω χώρο της κλινικής, που χτες βράδυ έγινε το σπίτι μου, ήταν υπέροχο. Έστριψα ένα τσιγάρο και κάθισα λίγο απέναντι του παρατηρώντας το… ήταν κρυμμένο πίσω από μεγάλα μαύρα σύννεφα βροχής, αλλά ήταν τόσο φωτεινό, που η λάμψη του τα διαπερνούσε χωρίς όμως εκείνο να είναι ορατό. «Ο ήλιος της βροχερής νύχτας» αυτό το όνομα του έδωσα απόψε. Τα σύννεφα άρχισαν να το φλερτάρουν χορεύοντας με λαγνεία μπροστά του. Εκείνο όμως είχε αφήσει το βλέμμα του κάπου αλλού, σα να κοιτούσε μαγεμένο από έρωτα μια κοπέλα στο απέναντι τραπέζι. Τα σύννεφα παραδόθηκαν μετά από πολύ προσπάθεια να αποσπάσουν έστω και μια φορά το βλέμμα του όσο ήταν μπροστά του, κυκλώνοντάς το κι έτσι ξεπρόβαλε ένα τεράστιο φεγγάρι μπρος στα μάτια μου, ολοφώτεινο και κόκκινο…
Κοιτούσα με περιέργεια αυτό το παιγνίδι, περιμένοντας το αποτέλεσμα, ώσπου ανακάλυψα πως δεν ήμουν μόνη… μοναχικές ψυχές βγήκαν έξω αμίλητες και κοιτούσαν ό,τι κι εγώ-μάλλον. Η κάθε μια απολάμβανε το δικό της τσιγάρο. Και κάπου στο βάθος εσύ, να κοιτάζεις προς το μέρος μου χωρίς να με πλησιάζεις. Αλήθεια, δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή τι ήθελα περισσότερο˙ να έρθεις να μου μιλήσεις, ή να με αφήσεις μόνη; Ούτε ήξερα τι απολάμβανα περισσότερο. Το ότι ήσουν εκεί και με παρατηρούσες ή το ότι απολαμβάναμε μαζί, κι ας μη το ξέραμε, το ίδιο παιγνίδι;
Η βροχή είχε μουσκέψει τα ρούχα μου κι ένα ρίγος σεργιάνισε στη ραχοκοκαλιά μου. Ήμουν μερικά βήματα πιο μπροστά από τους άλλους που καθόντουσαν κάτω από το υπόστεγο. Και καθώς σε κοιτώ και σε αντιλαμβάνομαι, σε βλέπω να κανείς δυο μεγάλα βήματα και να έρχεσαι στην ευθεία μου, βρεχόσουν. Σε κοίταξα απορημένα για λίγο κι έπειτα κοίταξα και πάλι μπροστά τον ανοιχτό ορίζοντα…
Το τσιγάρο μου κάηκε. Περίμενα να καεί και το δικό σου. Το έσβησες βιαστικά και μπήκες μέσα, δίχως να μου μιλήσεις. Ή… μήπως μου μίλησες;
Προχωρούσαμε σε παράλληλους διαδρόμους της κλινικής ώσπου συναντηθήκαμε φευγαλέα…
-Καληνύχτα...
-Καλό ξημέρωμα…
Κυριακή 25/05/08 08.53
φωτό:http://kabar.deviantart.com/art/The-sun-6934080
22.5.08
Θέλω να ερωτευτώ...
Θέλω να ερωτευτώ…
Μια νύχτα με βροχή να φύγω το πρωί ,να ταλαιπωρηθώ
Να ακούω λαϊκά να πάθω ζημιά, να καψουρευτώ
Να μην ακούω τίποτα, να μη με νοιάζει αν θα εκτεθώ
Θέλω να ερωτευτώ…
Να μπω σε φάση μη αναστρέψιμη, βαριά κατάσταση γλυκιά
Να μη θέλω πολλά, να ερωτευτώ, για κομμωτήρια, γυμναστήρια και ψώνια να μην έχω καιρό
Θέλω να ερωτευτώ εσένα που σε βλέπω στα όνειρα μου
Και κάθε μέρα βρίσκεσαι μπροστά μου, μου μιλάς και δε το ξέρεις ότι εγώ…
Θέλω να σ' ερωτευτώ, να σ’ ερωτευτώ…
Θέλω να ερωτευτώ…
Να μου λένε ότι δεν αξίζεις κι εγώ να τους μισώ
Τον κόσμο αυτόν που είναι κακός και να χωρίσει περιμένει μια ερωτευμένη
Να τρελαθώ, να μου κοπεί η όρεξη να θέλω μόνο εσένα να γευτώ
Θέλω να ερωτευτώ…
Να ζηλέψω αφόρητα να φοβηθώ, πως θα σε πάρει κάποια άλλη πιο ωραία και πιο τσούλα από ‘μένα.
Και να βρίζω την ώρα και τη στιγμή που έμπλεξα, που έμπλεξα με ‘σένα
Θέλω να ερωτευτώ εσένα που σε βλέπω στα όνειρα μου
Και κάθε μέρα βρίσκεσαι μπροστά μου, μου μιλάς και δε το ξέρεις ότι εγώ…
Θέλω να σ’ ερωτευτώ…
Ευσταθία
Πέμπτη 22/05/08 14.47
21.5.08
%$^&@
Χάνεσαι σαν άνεμος που δε ψάχνω να βρω πια για ν’ αναπνεύσω. Έπειτα εμφανίζεσαι μπροστά μου ξαφνικά σαν σταγόνα βροχής ένα καυτό καλοκαιρινό μεσημέρι που ακουμπά στο πρόσωπό μου και με ξαφνιάζει. Με πλησιάζεις σαν ταξιδιώτης που έχασε τον προορισμό του και θέλει μια παρέα να περάσει τη μοναχική νύχτα του στο άγνωστο… και μετά… κατοικώ μες τη βρόχινη σταγόνα μέχρι και να εξατμιστεί και να γίνει και πάλι αέρας……ως την επόμενη φορά…
Το πρώτο φιλί έχει γεύση ζουμερού φρούτου. Γεμίζει το στόμα με χυμό τόσο γλυκό που δε θες να σταματήσεις να ρουφάς τη γεύση του. Η υφή του στη γλώσσα είναι τραγανιστή και υγρή…
…είναι δροσιά αναπάντεχη στα χείλη κι όσο αδηφάγα κατεβαίνει προς τα μέσα σου γίνεται κάψιμο που νιώθεις το έγκαυμα του μόνο όταν δεις το σημάδι του…
...είναι μοναδικό, σαν βελούδινο φόρεμα που θα φορεθεί μια μόνο φορά, πριν την τελευταία…
…είναι ακριβό, σαν το δαχτυλίδι της γιαγιάς που σου χαρίστηκε για κάποιον σημαντικό…
…είναι μονάκριβο, σαν την αγάπη της Φύσης για την πρώτη Ανοιξιάτικη βροχή που θα δώσει ζωή ξανά και ξανά και ξανά μέχρι το τέλος της ζωής…
…είναι μαγικό, σαν το πρώτο άνθος που φυτρώνει πάνω στον μίσχο του λουλουδιού για πρώτη φορά…
…έχει μυρωδιά νυχτολούλουδου…
…και λάμψη φεγγαρόσκονης…
Το πρώτο φιλί είναι πάντα σημαντικό… όσο και το τελευταίο…
-Θέλω να φύγεις...
-Γιατί;
-Η απουσία σου είναι ζωγραφιά όμορφα θλιμμένη...
-Μαρία...
-Κρύψου από ‘ μένα Μίλτο...
Τετάρτη 21/05/08 14.06
18.5.08
Η τελευταία φορά...
Το τελευταίο βράδυ είναι πάντα διαφορετικό. Έχει μια γεύση πόνου και πίκρας τόσο έντονη που προκαλεί εμετό. Ξέρεις πως είναι το τελευταίο και δε μπορείς να κάνεις τίποτα προκειμένου να το σταματήσεις. Απλώνεις τα χέρια, φτάνεις τους δείκτες του απέναντι ρολογιού, κρεμιέσαι πάνω τους κάνοντας μονόζυγο και για μια στιγμή νομίζεις πως τα κατάφερες μα…όταν οι δείκτες μείνουν ελεύθεροι από τα δεσμά των χεριών σου, γυρίζουν ενοχλημένοι και πάλι στον μοναδικό σκοπό˙ της μέτρησης του χρόνου.
Εκείνο το τελευταίο ποτό που πίνεις κοιτώντας τον άλλον βαθιά μέσα στα μάτια σαν να μιλάς ακατάπαυτα, μα δίχως να ξεστομίζεις λέξη από το άδειο σου στόμα. Η φωνή γίνεται τσιρίδα χωρίς χρώμα, ουρλιαχτό χωρίς πάθος. Και συνεχίζεις να πίνεις εκείνο το τελευταίο ποτό. Κάθε γουλιά του αφήνει μια ξινή γεύση πάνω στη γλώσσα σαν την τελευταία γουλιά ενός χαλασμένου κρασιού.
Το τελευταίο άγγιγμα μοιάζει να πονά, όσο τα υπόλοιπα μέρη του κορμιού απεύχονται να το νιώσουν. Ένα κομμάτι από συρματόπλεγμα γίνονται τα δάχτυλα που ματώνουν κάθε γραμμή του σώματος που ακουμπούν. Αφήνουν μια βαθιά γρατζουνιά, σημάδι πως η στιγμή η τωρινή θα αφήσει μια ανάμνηση.
Κοιτώντας τα μεγάλα γυαλιστερά σου μάτια μπορούσα να διακρίνω ακόμα και τις τελευταίες ακτινωτές γραμμές που ξεκινούσαν από την άπατη μαύρη τρύπα της κόρης των ματιών σου, που όποτε την κοιτούσα βούλιαζα μέσα της, ένιωθα να με ρουφά χωρίς έλεος στα βάθη της.
Ακουμπισμένη με τον αγκώνα πάνω στο μπαρ παρατηρούσα εσένα μέσα από κάποιον που ζητούσε, για τελευταία φορά μια γυναίκα για χορό. Κατάλαβα πως είναι η τελευταία, από τον κρυφό αποχαιρετισμό των ερωτευμένων κορμιών τους. Όλα απόψε μοιάζουν να φτάνουν σε ένα μοιραίο τέλος….μέχρι να αρχίσουν και πάλι από την αρχή…
Γυρίζω και σε κοιτώ για τελευταία φορά, μα σε παρατηρώ σαν να ‘ναι η πρώτη, σαν να μη σε είχα δει ποτέ ξανά μπροστά μου. Πέθαναν και γεννηθήκαν οι στιγμές την ιδία ακριβώς στιγμή σε μια μετεμψύχωση προγραμματισμένη. Κοιτώ τα μάτια σου, ακουμπώ με τις ρόγες των δακτύλων μου το πρόσωπό σου ενώ για τελευταία φορά σου λέω ‘‘Σ’ αγαπώ’’. Απομακρύνομαι καθώς πεθαίνω και γίνομαι αστερόσκονη πετώντας προς το άπειρο…
Κυριακή 18/05/08 11.11
Εκείνο το τελευταίο ποτό που πίνεις κοιτώντας τον άλλον βαθιά μέσα στα μάτια σαν να μιλάς ακατάπαυτα, μα δίχως να ξεστομίζεις λέξη από το άδειο σου στόμα. Η φωνή γίνεται τσιρίδα χωρίς χρώμα, ουρλιαχτό χωρίς πάθος. Και συνεχίζεις να πίνεις εκείνο το τελευταίο ποτό. Κάθε γουλιά του αφήνει μια ξινή γεύση πάνω στη γλώσσα σαν την τελευταία γουλιά ενός χαλασμένου κρασιού.
Το τελευταίο άγγιγμα μοιάζει να πονά, όσο τα υπόλοιπα μέρη του κορμιού απεύχονται να το νιώσουν. Ένα κομμάτι από συρματόπλεγμα γίνονται τα δάχτυλα που ματώνουν κάθε γραμμή του σώματος που ακουμπούν. Αφήνουν μια βαθιά γρατζουνιά, σημάδι πως η στιγμή η τωρινή θα αφήσει μια ανάμνηση.
Κοιτώντας τα μεγάλα γυαλιστερά σου μάτια μπορούσα να διακρίνω ακόμα και τις τελευταίες ακτινωτές γραμμές που ξεκινούσαν από την άπατη μαύρη τρύπα της κόρης των ματιών σου, που όποτε την κοιτούσα βούλιαζα μέσα της, ένιωθα να με ρουφά χωρίς έλεος στα βάθη της.
Ακουμπισμένη με τον αγκώνα πάνω στο μπαρ παρατηρούσα εσένα μέσα από κάποιον που ζητούσε, για τελευταία φορά μια γυναίκα για χορό. Κατάλαβα πως είναι η τελευταία, από τον κρυφό αποχαιρετισμό των ερωτευμένων κορμιών τους. Όλα απόψε μοιάζουν να φτάνουν σε ένα μοιραίο τέλος….μέχρι να αρχίσουν και πάλι από την αρχή…
Γυρίζω και σε κοιτώ για τελευταία φορά, μα σε παρατηρώ σαν να ‘ναι η πρώτη, σαν να μη σε είχα δει ποτέ ξανά μπροστά μου. Πέθαναν και γεννηθήκαν οι στιγμές την ιδία ακριβώς στιγμή σε μια μετεμψύχωση προγραμματισμένη. Κοιτώ τα μάτια σου, ακουμπώ με τις ρόγες των δακτύλων μου το πρόσωπό σου ενώ για τελευταία φορά σου λέω ‘‘Σ’ αγαπώ’’. Απομακρύνομαι καθώς πεθαίνω και γίνομαι αστερόσκονη πετώντας προς το άπειρο…
Κυριακή 18/05/08 11.11
φωτό:http://vixen003.deviantart.com/art/Alone-24779161
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)