17.4.08

Πάντα θα ξαναγυρίζω....


Ρέθυμνο, καλοκαίρι του 1992. Η πόλη αργοξυπνούσε έτσι καθώς ανηφόριζα από την παραλία. Περπάταγες ακριβώς δίπλα μου και αυθόρμητα σου είπα "Καλημέρα". Μακριά, το πρώτο φως, έσκαγε στην βουνοκορφή και ο ουρανός δεν είχε ίχνος σύννεφου.



Βιέννη, Χριστούγεννα του 1991. Στη Ρααμστρασε ο ουρανός είχε σχεδόν καθίσει πάνω στα σπίτια, λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται σε κομμάτια που έπεφταν επάνω μου και με κατάπιναν. Πάει ώρα που σε κυνηγούσα από γωνία σε γωνία μέσα στην αδηφάγα λαιμαργία της πόλης που με εξαφάνιζε, ανάμεσα στα δαιδαλώδη της σχήματα, στις γωνίες και τις τεθλασμένες, το μόνο που δεν είχε σχήμα, ήταν ο ουρανός.



Μόναχο, πρωτοχρονιά του 1992. Πελώριες οι σάλπιγγες αντηχούσαν στην κεντρική πλατεία, κάτω από έναν καθαρό, αλλά παγωμένο ουρανό. Το μάτι μου σε πήρε ανάμεσα στο πλήθος, αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά από την κούραση και την ορθοστασία. Σε λίγο είχες χαθεί.



Σκόπελος, καλοκαίρι του 1990. Θάλασσα και ουρανός είχανε γίνει ένα. Ο ήλιος βυθιζότανε στην άκρη ενός γαλάζιου τοπίου κι εγώ ονειρευόμουνα την αφόρα του φεγγαριού.



Νανσίο , φθινόπωρο του 1991. Ποιος το περίμενε ποτέ να βρεθείς σε έναν δρόμο που να ονομάζεται "Οδός της ερημιάς μου" Η προοπτική του χανότανε στον ουρανό, έμεινα εκεί ώρα πολλή χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα.



Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992. Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή. Πάντα θα ξαναγυρίζω. Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά από όπου επιστρέφεις, με τα μάτια γεμάτα ουρανό. Μόνο ουρανό. Τίποτα άλλο από ένα βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό. Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ουρανός με ακολουθούσε για πάντα...

Επιστροφή στο Ρέθυμνο, Κάτια Δανδουλάκη



Πέμπτη 17/04/08 02.01

16.4.08

Άκου φίλε....



Άκου Φίλε…

Δε γεννήθηκα χτες, περπάτησα δρόμο μεγάλο για τα μέτρα μου, μακρύ για τη ζωή μου. Πέρασα ανάμεσα από γιγάντια κύματα που προσπάθησαν να με πνίξουν μα πάλεψα μαζί τους. Άφησα τα βήματά μου σε δρόμους ανηφορικούς που προσπάθησαν να με λυγίσουν, μα συνέχισα. Ξάπλωσα σε κρεβάτια κόκκινα γεμάτα πόθο και πάθος που προσπάθησαν να κρατήσουν εκεί μα σηκώθηκα. Βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους που ήθελαν να με κρατήσουν δέσμιά τους, μα τους ξέφυγα…

Άκου Φίλε…

…η ψυχή μου γέμισε θυμό που παραλίγο να με κατασπαράξει και τον έβαλα απέναντι μου και τον πολέμησα. Η καρδιά μου γέμισε οργή που παραλίγο να με βουλιάξει και κούνησα τα πόδια μου μέσα στη λάσπη της και βγήκα πάλι στην επιφάνεια. Η ματιά μου γέμισε με φόβο μα τον νίκησα. Σιχάθηκα κάποια στιγμή τους ‘‘δήθεν’’ που αποτελούν τον κόσμο που περνούσε από δίπλα μου και άνοιξα το βήμα μου να τους προσπεράσω. Βρέθηκα μπροστά από εκείνους, βήματα πολλά, τόσα που τους έχασα από τα μάτια μου. Πορεύτηκα μόνη μου…

Άκου Φίλε…

Αγρίμι η ύπαρξή μου, δε μπορεί να ζήσει στη σκλαβιά που της προσφέρεις. Μάθε με, αν θες, και μείνε χωρίς αλυσίδες και δεσμά. Δως της το τίποτα σου, αρκεί να είναι αληθινό…

Άκου Φίλε…

…χτες το βράδυ πέθανα στο όνειρό μου μα δε φοβήθηκα. Άνοιξα τα φτερά μου και πέταξα πάνω από ανθισμένα λουλούδια… έγινα πεταλούδα…

Άκου Φίλε…


...πάρε τα χέρια μου και βάλε τα μέσα στα δικά σου. Μόνο αγάπη έχω να σου δώσω μέσα από αυτά. Και τότε θα ακούσεις όλο το είναι μου να σου ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί ‘‘σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις’’…


Τετάρτη 16/04/08 09.42
φωτό:http://bolshevixen.deviantart.com/art/Silent-84889589

15.4.08

Χτες όλη τη νύχτα....

...χόρευες απαλά και παθιασμένα στα όνειρα μου.


Χτες όλη τη νύχτα με κράτησες ξύπνια να σε ακούω να ξεσπάς σε βροχή και να τραγουδάς χαρούμενους στίχους.

Χτες όλη νύχτα σε κοιτούσα μέσα στις λάμψεις που έσκιζαν τον ουρανό να αναδύεσαι σαν φωτεινό δάκρυ ενός αγγέλου.

Χτες όλη νύχτα σε κοιτούσα σιωπηλή καθώς ερχόσουν κι έφευγες μες το σκοτάδι…


Τρίτη 15/04/08 10.41
φωτόhttp://curlytops.deviantart.com/art/travellin-light-52345126

14.4.08

Είμαι αέρας...



Νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία στο άκουσμα μιας μουσικής, ενός στίχου. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο το ψιλόβροχο και αναπολώ, θυμάμαι. Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι σε μέρη νοσταλγικά που χαίρομαι που ακόμα δε ξέχασα. Περπατώ σε δρόμους παρελθοντικούς γεμάτους με μυρωδιές από καραμέλα, σε δρόμους γεμάτους με παιδικές φωνές, σε δρόμους γεμάτους με εφηβικούς έρωτες. Σε δρόμους γεμάτους πόνο, σε δρόμους γεμάτους γνώση και απόγνωση, σε δρόμους γεμάτους χαμόγελα, σε δρόμους γεμάτους δάκρυα χαράς ή λύπης.

Νοσταλγώ…όλους εκείνους τους δρόμους που περπάτησα και που με έβγαλαν στο σημερινό μου μονοπάτι που το δημιουργώ με τα βήματά μου. Αγαπώ τις αναμνήσεις μου. Αγαπώ κάθε στιγμή που έφυγε και που θα φέρει μια άλλη ολοκαίνουρια μπροστά μου…

Στρίβω σε σταυροδρόμια του μυαλού˙ είμαι τραγούδι, είμαι στίχος, είμαι χρώμα, είμαι σύννεφο, είμαι σταγόνα, είμαι ανάμνηση, είμαι ύπαρξη, είμαι ένας μεγάλος Έρωτας, είμαι ξεχασμένη…

...Είμαι αέρας…


Δευτέρα 14/04/08 15.24
φωτό:http://mish00.deviantart.com/art/In-the-wind-112732527

11.4.08

&^%^^



Κλείνω σε φάκελο σκέψεις γραμμένες σε αρωματικό χαρτί παιδικής αλληλογραφίας και τον βάζω στο γεμάτο γραμματοκιβώτιο του χρόνου, σπρώχνοντας τον με το δάχτυλο για να χωρέσει κι αυτός μαζί με τους άλλους που επιστραφήκαν πίσω από άγνωστους παραλήπτες. Γράμματα που έμειναν ανεπίδοτα, σκέψεις χωρίς φωνή, λέξεις στο χαρτί που ο χρόνος τις έκανε μουτζούρες…

Έκανα κόπο πολύ, τα χέρια μου πόνεσαν, οι παλάμες μου μάτωσαν και τα δάχτυλά μου κόπηκαν στην προσπάθεια μου να σκαρφαλώνω στη ματιά σου. Εκεί, κρυμμένη στη σκοτεινή πλευρά του μυαλού σου, έριξα το σχοινί στις βλεφαρίδες σου και πιάστηκα σκαρφαλώνοντας σιγά και σταθερά μέχρι να με προσέξεις. Έμεινες έκπληκτος μπροστά στη θέα των δικών μου ματιών που κοίταζαν την απύθμενη ψυχή σου μέσα στα δικά σου μάτια… δε με περίμενες…σ’ αιφνιδίασα…

Μέσα στο σταμάτημα του χρόνου ακουμπώ ένα χάδι πάνω στο πρόσωπό σου και διακρίνω ουλές από παλιές πληγές που επουλώθηκαν, μα τα σημάδια έμειναν εκεί για να σου θυμίζουν να μη ξεχνάς. Παίρνω ένα δάκρυ σου και το ρίχνω πάνω στα διψασμένα, για αγάπη, χείλη σου…

Ο χρόνος κάνει μια ρωγμή και πιασμένοι χέρι με χέρι νιώθουμε να πέφτουμε μέσα της μα βγάζουμε φτερά και πετάμε πάνω από τον κόσμο μας παρατηρώντας τις αλλόκοτες ζωές των ανθρώπων. Ακόμα και τις δικές μας. Μας κοιτάζουμε από ψηλά να γελάμε, να κλαίμε, να ζούμε ή να νομίζουμε πως ζούμε. Με τα ‘‘θέλω’’ μας αδιάφορα μπροστά στις ανάγκες μας, άλλα ψάχνουμε και άλλα κοιτάζουμε αναζητώντας τα πάντα σε λάθος κρυψώνες…

-Γιατί δε μου μιλάς;
-Όταν αγαπώ σωπαίνω…


Παρασκευή 11/04/08 15.58

φωτό:http://greyguardian.deviantart.com/art/Silence-144870908

6.4.08

><<<>



Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου αδιαμαρτύρητα και απαλά Όσο η φωνή σου χανόταν μέσα στην κραυγαλέα σιωπή σου, το σώμα σου μιλούσε ασταμάτητα χωρίς λέξεις, χωρίς νοήματα. Ακολούθησες τα ίχνη μου και βρέθηκες πλάι μου. Έτσι απλά…

Ακολουθώντας μικρές ενοχικές σκέψεις άφησα το μυαλό μου να συνταξιδέψει μαζί με το δικό σου χωρίς αιτία, από ανάγκη μάλλον. Μια ανάγκη ενστικτώδη που βάζει τα βήματά μου δίπλα στα δικά σου, ακολουθώντας τη φιλοσοφία του Παπάζογλου ‘‘Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό’’…

Απλώνω τα χέρια μου και μένω πάνω στο πρόσωπο σου για ώρα˙ θέλω να αποτυπώσω τη μορφή σου πάνω στα ακροδάχτυλά μου. Κοιτάζω βαθιά τα πράσινα μάτια σου και χάνομαι μέσα στα λιβάδια της ηρεμίας τους. Προχωρώ ξυπόλυτη πάνω τους περνόντας ανάμεσα από τα μικρά βαμβακένια άνθη της λεύκας. Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, γελώ δυνατά, χορεύω πάνω τους έναν χορό ερωτικό…

-Μου λείπεις…
-Είμαι εδώ…
-Κι όμως… μου λείπεις…

Ψίθυροι που μοιάζουν με μυστικά καλά φυλαγμένα που δεν έχουν καμιά ανάγκη να δουν το φως της ημέρας. Μένουν μόνα τους στη σιωπή που τονίζει τη σημαντικότητά τους. Σε κοιτώ κατάματα…δε θέλω κάτι άλλο…

Σηκώνεσαι και αφήνεις τα πόδια μου γυμνά από το σώμα σου να κρυώνουν χωρίς τη ζεστασιά του. Φεύγεις… μα δε με ενοχλεί. Μόνο σβήσε το φως… θέλω να κοιτάζω τη φιγούρα σου καθώς θα γίνεται σκιά και θα χάνεται μες το σκοτάδι…


Κυριακή 06/04/08 19.13
φωτό:http://ramo138.deviantart.com/art/lovers-60806710

3.4.08

Αφουγκράσου...



-Άκουσέ τη… κλαίει… την ακούς;
-Ναι…




Μουσικές αναπάντεχες με ακούμπησαν και μου αποσπάσανε την προσοχή από την καθημερινότητα μου… βρέχει… βγαίνω στο μπαλκόνι και κοιτάζω ψηλά τον γκρίζο ουρανό να νιώθει ανακούφιση βρέχοντας, όπως εγώ, όταν κρατώ για μέρες τα δάκρυα κλειδωμένα κάτω από τα βλέφαρά μου για μέρες… τι μοναδικά εξαιρετική στιγμή…

Θυμάμαι ξεχασμένους και περασμένους έρωτες όταν βρέχει. Ο καθένας έχει κι ένα κομμάτι της καρδιάς μου, εκείνο που του αναλογεί. Κι όμως δε νιώθω κομματιασμένη. Έχω πολλά ακόμα να δώσω.

Κάθε σταγόνα της και μια θύμηση. Μια λησμονημένη ανάμνηση που σκάλωσε στη γωνιά των χειλιών μου κάνοντας κούνια κάτω από το χαμόγελό μου. Αναμνήσεις γεμάτες χρώματα και φως. Όμορφες και άσχημες, και τώρα που το σκέφτομαι οι όμορφες υπερτερούν. Λόγια τρυφερά, στιγμές ονειρεμένες…

Σκύβω λίγο πιο έξω και αφήνω τη βροχή να μουσκέψει το πρόσωπο μου. Θέλω να βγω και να περπατήσω ξυπόλητη πάνω στα πεζοδρόμια να πλατσουρίσω στα νερά της. Νιώθω μια υπεροχή, μια έντονη αίσθηση ελευθερίας.
Νιώθω πως μπορώ να ρίξω το λάσο μου και να πιάσω ένα σύννεφο και να με πάρει σε μέρη αλλόκοσμα να με ξεναγήσει όσο ακούραστο με κουβαλάει πάνω του… Βροχή… βροχή μου… μείνε λίγο ακόμα…

Ανάβω τσιγάρο. Νιώθω λίγο ένοχη, άφησα μια δουλειά στη μέση. Μα υποτάσσομαι στο κάλεσμά της και αποφασίζω πως η δουλειά μπορεί να περιμένει. Η βροχή είναι ταξιδιάρα. Ελεύθερη σαν τα πουλιά
. Δε περιμένει, δε ξαποσταίνει. Δεν έχει αφετηρία, ούτε προορισμό. Απλά ταξιδεύει. Πάνω σε γκρίζα μεγάλα σύννεφα…

Το υγρό χώμα ευωδιάζει. Μουσκεμένα φύλλα που έχουν κρεμασμένο ένα δάκρυ που πέφτει κι εκείνα αναπάντεχα τινάζονται και τραμπαλίζονται σε ένα χορό γεμάτο αρμονία και ρυθμό. Τιτιβίσματα πουλιών που βγήκαν από τις
φωλιές τους μετά το γρήγορο πέρασμά της από τον κόσμο μου. Σταμάτησε να βρέχει. Κι εγώ γεμάτη από την ενέργειά της και ξεσκονισμένη από το νερό της γυρίζω και πάλι πίσω στην καθημερινότητά μου…


Πέμπτη 03/ 04/08 15.56
φωτό:http://petr28.deviantart.com/art/night-sky-25221531