Είμαι αέρας...

Νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία στο άκουσμα μιας μουσικής, ενός στίχου. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο το ψιλόβροχο και αναπολώ, θυμάμαι. Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι σε μέρη νοσταλγικά που χαίρομαι που ακόμα δε ξέχασα. Περπατώ σε δρόμους παρελθοντικούς γεμάτους με μυρωδιές από καραμέλα, σε δρόμους γεμάτους με παιδικές φωνές, σε δρόμους γεμάτους με εφηβικούς έρωτες. Σε δρόμους γεμάτους πόνο, σε δρόμους γεμάτους γνώση και απόγνωση, σε δρόμους γεμάτους χαμόγελα, σε δρόμους γεμάτους δάκρυα χαράς ή λύπης.

Νοσταλγώ…όλους εκείνους τους δρόμους που περπάτησα και που με έβγαλαν στο σημερινό μου μονοπάτι που το δημιουργώ με τα βήματά μου. Αγαπώ τις αναμνήσεις μου. Αγαπώ κάθε στιγμή που έφυγε και που θα φέρει μια άλλη ολοκαίνουρια μπροστά μου…

Στρίβω σε σταυροδρόμια του μυαλού˙ είμαι τραγούδι, είμαι στίχος, είμαι χρώμα, είμαι σύννεφο, είμαι σταγόνα, είμαι ανάμνηση, είμαι ύπαρξη, είμαι ένας μεγάλος Έρωτας, είμαι ξεχασμένη…

...Είμαι αέρας…

Δευτέρα 14/04/08 15.24

φωτό:http://mish00.deviantart.com/art/In-the-wind-112732527

&^%^^

Κλείνω σε φάκελο σκέψεις γραμμένες σε αρωματικό χαρτί παιδικής αλληλογραφίας και τον βάζω στο γεμάτο γραμματοκιβώτιο του χρόνου, σπρώχνοντας τον με το δάχτυλο για να χωρέσει κι αυτός μαζί με τους άλλους που επιστραφήκαν πίσω από άγνωστους παραλήπτες. Γράμματα που έμειναν ανεπίδοτα, σκέψεις χωρίς φωνή, λέξεις στο χαρτί που ο χρόνος τις έκανε μουτζούρες…

Έκανα κόπο πολύ, τα χέρια μου πόνεσαν, οι παλάμες μου μάτωσαν και τα δάχτυλά μου κόπηκαν στην προσπάθεια μου να σκαρφαλώνω στη ματιά σου. Εκεί, κρυμμένη στη σκοτεινή πλευρά του μυαλού σου, έριξα το σχοινί στις βλεφαρίδες σου και πιάστηκα σκαρφαλώνοντας σιγά και σταθερά μέχρι να με προσέξεις. Έμεινες έκπληκτος μπροστά στη θέα των δικών μου ματιών που κοίταζαν την απύθμενη ψυχή σου μέσα στα δικά σου μάτια… δε με περίμενες…σ’ αιφνιδίασα…

Μέσα στο σταμάτημα του χρόνου ακουμπώ ένα χάδι πάνω στο πρόσωπό σου και διακρίνω ουλές από παλιές πληγές που επουλώθηκαν, μα τα σημάδια έμειναν εκεί για να σου θυμίζουν να μη ξεχνάς. Παίρνω ένα δάκρυ σου και το ρίχνω πάνω στα διψασμένα, για αγάπη, χείλη σου…

Ο χρόνος κάνει μια ρωγμή και πιασμένοι χέρι με χέρι νιώθουμε να πέφτουμε μέσα της μα βγάζουμε φτερά και πετάμε πάνω από τον κόσμο μας παρατηρώντας τις αλλόκοτες ζωές των ανθρώπων. Ακόμα και τις δικές μας. Μας κοιτάζουμε από ψηλά να γελάμε, να κλαίμε, να ζούμε ή να νομίζουμε πως ζούμε. Με τα ‘‘θέλω’’ μας αδιάφορα μπροστά στις ανάγκες μας, άλλα ψάχνουμε και άλλα κοιτάζουμε αναζητώντας τα πάντα σε λάθος κρυψώνες…

-Γιατί δε μου μιλάς;
-Όταν αγαπώ σωπαίνω…


Παρασκευή 11/04/08 15.58

φωτό:http://greyguardian.deviantart.com/art/Silence-144870908

><<<>

Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου αδιαμαρτύρητα και απαλά Όσο η φωνή σου χανόταν μέσα στην κραυγαλέα σιωπή σου, το σώμα σου μιλούσε ασταμάτητα χωρίς λέξεις, χωρίς νοήματα. Ακολούθησες τα ίχνη μου και βρέθηκες πλάι μου. Έτσι απλά…

Ακολουθώντας μικρές ενοχικές σκέψεις άφησα το μυαλό μου να συνταξιδέψει μαζί με το δικό σου χωρίς αιτία, από ανάγκη μάλλον. Μια ανάγκη ενστικτώδη που βάζει τα βήματά μου δίπλα στα δικά σου, ακολουθώντας τη φιλοσοφία του Παπάζογλου ‘‘Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό’’…

Απλώνω τα χέρια μου και μένω πάνω στο πρόσωπο σου για ώρα˙ θέλω να αποτυπώσω τη μορφή σου πάνω στα ακροδάχτυλά μου. Κοιτάζω βαθιά τα πράσινα μάτια σου και χάνομαι μέσα στα λιβάδια της ηρεμίας τους. Προχωρώ ξυπόλυτη πάνω τους περνόντας ανάμεσα από τα μικρά βαμβακένια άνθη της λεύκας. Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, γελώ δυνατά, χορεύω πάνω τους έναν χορό ερωτικό…

-Μου λείπεις…
-Είμαι εδώ…
-Κι όμως… μου λείπεις…

Ψίθυροι που μοιάζουν με μυστικά καλά φυλαγμένα που δεν έχουν καμιά ανάγκη να δουν το φως της ημέρας. Μένουν μόνα τους στη σιωπή που τονίζει τη σημαντικότητά τους. Σε κοιτώ κατάματα…δε θέλω κάτι άλλο…

Σηκώνεσαι και αφήνεις τα πόδια μου γυμνά από το σώμα σου να κρυώνουν χωρίς τη ζεστασιά του. Φεύγεις… μα δε με ενοχλεί. Μόνο σβήσε το φως… θέλω να κοιτάζω τη φιγούρα σου καθώς θα γίνεται σκιά και θα χάνεται μες το σκοτάδι…


Κυριακή 06/04/08 19.13

φωτό:http://ramo138.deviantart.com/art/lovers-60806710

Αφουγκράσου...

-Άκουσέ τη… κλαίει… την ακούς;
-Ναι…

Μουσικές αναπάντεχες με ακούμπησαν και μου αποσπάσανε την προσοχή από την καθημερινότητα μου… βρέχει… βγαίνω στο μπαλκόνι και κοιτάζω ψηλά τον γκρίζο ουρανό να νιώθει ανακούφιση βρέχοντας, όπως εγώ, όταν κρατώ για μέρες τα δάκρυα κλειδωμένα κάτω από τα βλέφαρά μου για μέρες… τι μοναδικά εξαιρετική στιγμή…

Θυμάμαι ξεχασμένους και περασμένους έρωτες όταν βρέχει. Ο καθένας έχει κι ένα κομμάτι της καρδιάς μου, εκείνο που του αναλογεί. Κι όμως δε νιώθω κομματιασμένη. Έχω πολλά ακόμα να δώσω.

Κάθε σταγόνα της και μια θύμηση. Μια λησμονημένη ανάμνηση που σκάλωσε στη γωνιά των χειλιών μου κάνοντας κούνια κάτω από το χαμόγελό μου. Αναμνήσεις γεμάτες χρώματα και φως. Όμορφες και άσχημες, και τώρα που το σκέφτομαι οι όμορφες υπερτερούν. Λόγια τρυφερά, στιγμές ονειρεμένες…

Σκύβω λίγο πιο έξω και αφήνω τη βροχή να μουσκέψει το πρόσωπο μου. Θέλω να βγω και να περπατήσω ξυπόλητη πάνω στα πεζοδρόμια να πλατσουρίσω στα νερά της. Νιώθω μια υπεροχή, μια έντονη αίσθηση ελευθερίας. Νιώθω πως μπορώ να ρίξω το λάσο μου και να πιάσω ένα σύννεφο και να με πάρει σε μέρη αλλόκοσμα να με ξεναγήσει όσο ακούραστο με κουβαλάει πάνω του… Βροχή… βροχή μου… μείνε λίγο ακόμα…

Ανάβω τσιγάρο. Νιώθω λίγο ένοχη, άφησα μια δουλειά στη μέση. Μα υποτάσσομαι στο κάλεσμά της και αποφασίζω πως η δουλειά μπορεί να περιμένει. Η βροχή είναι ταξιδιάρα. Ελεύθερη σαν τα πουλιά. Δε περιμένει, δε ξαποσταίνει. Δεν έχει αφετηρία, ούτε προορισμό. Απλά ταξιδεύει. Πάνω σε γκρίζα μεγάλα σύννεφα…

Το υγρό χώμα ευωδιάζει. Μουσκεμένα φύλλα που έχουν κρεμασμένο ένα δάκρυ που πέφτει κι εκείνα αναπάντεχα τινάζονται και τραμπαλίζονται σε ένα χορό γεμάτο αρμονία και ρυθμό. Τιτιβίσματα πουλιών που βγήκαν από τις φωλιές τους μετά το γρήγορο πέρασμά της από τον κόσμο μου. Σταμάτησε να βρέχει. Κι εγώ γεμάτη από την ενέργειά της και ξεσκονισμένη από το νερό της γυρίζω και πάλι πίσω στην καθημερινότητά μου…


Πέμπτη 03/ 04/08 15.56

φωτό:http://petr28.deviantart.com/art/night-sky-25221531

Χειμωνανθός...

Φθινόπωρο στον Έρωτα, απόψε ανατέλλει…
Αρισμαρί και μέλι μύρισαν τα βουνά
Κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένο σαν κάρβουνο αναμμένο
Η ομορφιά πονά

Φιλί γυρεύω τ’ ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
Μα απ’ της καρδιάς τ’ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
Σαλεύουν τα πορτόφυλλα ,κι η κλειδωνιά γυρίζει
Αέρας μου σφυρίζει,aν έρθεις μην αργείς….

Γδύσου κι από τα μάτια μου
Πάρε νερό και πλύσου
Ο χωρισμός θυμήσου
Είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως…

Η αγάπη φόβους κι όνειρα δείπνα προτού ραγίσει
Στου πόνου το ξωκλήσι αγιάζει η ερημιά
Κι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει
Το φως πριν βασιλέψει
Θα σ’ αρνηθώ ξανά


Γδύσου κι από τα μάτια μου
Πάρε νερό και πλύσου
Ο χωρισμός θυμήσου
Είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως…

Γδύσου κι από τα μάτια μου
Πάρε νερό και πλύσου
Ο χωρισμός θυμήσου
Είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως…


Δευτέρα 01/04/08 20.26

Η νύχτα είναι Έρωτας...

Βγαίνω στο μπαλκόνι μου σε έναν σκοτεινό ουρανό να αφήσω σκέψεις να καθίσουν πάνω στα καινούρια φύλλα των δέντρων να κάνουν παρέα σε μουσικές από πουλιά που κελαηδούν. Πετάγομαι στον αέρα με δύναμη σαν να ταξίδεψα πάνω σε έναν φελλό από ένα μπουκάλι σαμπάνιας που κάποιος την άνοιξε για να γιορτάσει. Κι εκεί ταξιδεύοντας βρέθηκα σε κόσμους ονειρεμένους ανάμεσα σε άστρα που φέγγουν ή τρεμοσβήνουν…

Ακροβατώντας πάνω σε τεντωμένο σχοινί με τα χέρια ανοιχτά να κρατώ ισορροπίες μέσα μου, νιώθω τα γόνατα μου να λυγίζουν και παραπατώ, ενώ τα μάτια ανοίγουν διάπλατα στο κενό με μια εικόνα φόβου ζωγραφισμένη πάνω τους. Οι μαύρες τρύπες των ματιών μου μένουν καρφωμένες στο άπειρο όσο τα πόδια μου ‘‘κλειδώνουν’’ για να μη πέσω. Σάμπως… και αν πέσω που θα βρεθώ; Κλείνω αμυντικά τα μάτια μου…

…τα ανοίγω ξανά γυρίζοντας πίσω και νιώθω τα πόδια μου να πατούν πάνω στο μωσαϊκό του μπαλκονιού μου. Στρίβω ένα τσιγάρο και αφουγκράζομαι τους ήχους που υπάρχουν γύρω μου. Δυνατά σιωπηλοί και υπέροχοι ήχοι. Μου αρέσει η νύχτα· ανέκαθεν δηλαδή... ο αέρας γεμίζει με σκέψεις ξάγρυπνες, με όνειρα και φαντασιώσεις. Εστιάζοντας περισσότερο σε αυτούς, μπορώ να ακούσω ακόμα και τους ψύθιρους αυτών. Αισθάνομαι σαν να υποκλέπτω τις πιο κρυφές συνομιλίες από σκέψεις παράτολμες. Η νύχτα είναι Έρωτάς…

Το τσιγάρο μου κάηκε και μαζί του κάηκαν και οι σκέψεις μου. Ακουμπισμένη με τους αγκώνες μου πάνω στα κάγκελα, σκύβω το κεφάλι μου και κοιτάζω τα πόδια μου τα γυμνά να πατούν πάνω στο κρύο μωσαϊκό. Νιώθω το σώμα μου να ριγεί. Κρυώνω…

Μπήκα στο σαλόνι και πλησίασα το κρεβάτι μου. Ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι αφήνοντας τις καμένες μου σκέψεις να γίνουν όνειρα μέχρι το πρώτο φως της καινούριας μέρας…

Καληνύχτα…



Τετάρτη 02/04/08 02.31

φωτό:http://petr28.deviantart.com/art/night-sky-25221531

Κάπως έτσι....

 Σήμερα ξύπνησα στην πιο όμορφη αγκαλιά όλου του κόσμου...
Δευτέρα 31/03/07 12.16

φωτό: http://pictureguy.deviantart.com/art/Infant-Sleeping-2090395