Φθινόπωρο στον Έρωτα, απόψε ανατέλλει…
Αρισμαρί και μέλι μύρισαν τα βουνά
Κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένο σαν κάρβουνο αναμμένο
Η ομορφιά πονά
Φιλί γυρεύω τ’ ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτη
Μα απ’ της καρδιάς τ’ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς
Σαλεύουν τα πορτόφυλλα ,κι η κλειδωνιά γυρίζει
Αέρας μου σφυρίζει,aν έρθεις μην αργείς….
Γδύσου κι από τα μάτια μου
Πάρε νερό και πλύσου
Ο χωρισμός θυμήσου
Είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως…
Η αγάπη φόβους κι όνειρα δείπνα προτού ραγίσει
Στου πόνου το ξωκλήσι αγιάζει η ερημιά
Κι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει
Το φως πριν βασιλέψει
Θα σ’ αρνηθώ ξανά
Γδύσου κι από τα μάτια μου
Πάρε νερό και πλύσου
Ο χωρισμός θυμήσου
Είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως…
Γδύσου κι από τα μάτια μου
Πάρε νερό και πλύσου
Ο χωρισμός θυμήσου
Είναι χειμωνανθός
Τη λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα
Σ’ αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως…
Δευτέρα 01/04/08 20.26
2.4.08
Χειμωνανθός...
Η νύχτα είναι Έρωτας...
Βγαίνω στο μπαλκόνι μου σε έναν σκοτεινό ουρανό να αφήσω σκέψεις να καθίσουν πάνω στα καινούρια φύλλα των δέντρων να κάνουν παρέα σε μουσικές από πουλιά που κελαηδούν. Πετάγομαι στον αέρα με δύναμη σαν να ταξίδεψα πάνω σε έναν φελλό από ένα μπουκάλι σαμπάνιας που κάποιος την άνοιξε για να γιορτάσει. Κι εκεί ταξιδεύοντας βρέθηκα σε κόσμους ονειρεμένους ανάμεσα σε άστρα που φέγγουν ή τρεμοσβήνουν…
Ακροβατώντας πάνω σε τεντωμένο σχοινί με τα χέρια ανοιχτά να κρατώ ισορροπίες μέσα μου, νιώθω τα γόνατα μου να λυγίζουν και παραπατώ, ενώ τα μάτια ανοίγουν διάπλατα στο κενό με μια εικόνα φόβου ζωγραφισμένη πάνω τους. Οι μαύρες τρύπες των ματιών μου μένουν καρφωμένες στο άπειρο όσο τα πόδια μου ‘‘κλειδώνουν’’ για να μη πέσω. Σάμπως… και αν πέσω που θα βρεθώ; Κλείνω αμυντικά τα μάτια μου…
…τα ανοίγω ξανά γυρίζοντας πίσω και νιώθω τα πόδια μου να πατούν πάνω στο μωσαϊκό του μπαλκονιού μου. Στρίβω ένα τσιγάρο και αφουγκράζομαι τους ήχους που υπάρχουν γύρω μου. Δυνατά σιωπηλοί και υπέροχοι ήχοι. Μου αρέσει η νύχτα· ανέκαθεν δηλαδή... ο αέρας γεμίζει με σκέψεις ξάγρυπνες, με όνειρα και φαντασιώσεις. Εστιάζοντας περισσότερο σε αυτούς, μπορώ να ακούσω ακόμα και τους ψύθιρους αυτών. Αισθάνομαι σαν να υποκλέπτω τις πιο κρυφές συνομιλίες από σκέψεις παράτολμες. Η νύχτα είναι Έρωτάς…
Το τσιγάρο μου κάηκε και μαζί του κάηκαν και οι σκέψεις μου. Ακουμπισμένη με τους αγκώνες μου πάνω στα κάγκελα, σκύβω το κεφάλι μου και κοιτάζω τα πόδια μου τα γυμνά να πατούν πάνω στο κρύο μωσαϊκό. Νιώθω το σώμα μου να ριγεί. Κρυώνω…
Μπήκα στο σαλόνι και πλησίασα το κρεβάτι μου. Ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι αφήνοντας τις καμένες μου σκέψεις να γίνουν όνειρα μέχρι το πρώτο φως της καινούριας μέρας…
Καληνύχτα…
Τετάρτη 02/04/08 02.31
Ακροβατώντας πάνω σε τεντωμένο σχοινί με τα χέρια ανοιχτά να κρατώ ισορροπίες μέσα μου, νιώθω τα γόνατα μου να λυγίζουν και παραπατώ, ενώ τα μάτια ανοίγουν διάπλατα στο κενό με μια εικόνα φόβου ζωγραφισμένη πάνω τους. Οι μαύρες τρύπες των ματιών μου μένουν καρφωμένες στο άπειρο όσο τα πόδια μου ‘‘κλειδώνουν’’ για να μη πέσω. Σάμπως… και αν πέσω που θα βρεθώ; Κλείνω αμυντικά τα μάτια μου…
…τα ανοίγω ξανά γυρίζοντας πίσω και νιώθω τα πόδια μου να πατούν πάνω στο μωσαϊκό του μπαλκονιού μου. Στρίβω ένα τσιγάρο και αφουγκράζομαι τους ήχους που υπάρχουν γύρω μου. Δυνατά σιωπηλοί και υπέροχοι ήχοι. Μου αρέσει η νύχτα· ανέκαθεν δηλαδή... ο αέρας γεμίζει με σκέψεις ξάγρυπνες, με όνειρα και φαντασιώσεις. Εστιάζοντας περισσότερο σε αυτούς, μπορώ να ακούσω ακόμα και τους ψύθιρους αυτών. Αισθάνομαι σαν να υποκλέπτω τις πιο κρυφές συνομιλίες από σκέψεις παράτολμες. Η νύχτα είναι Έρωτάς…
Το τσιγάρο μου κάηκε και μαζί του κάηκαν και οι σκέψεις μου. Ακουμπισμένη με τους αγκώνες μου πάνω στα κάγκελα, σκύβω το κεφάλι μου και κοιτάζω τα πόδια μου τα γυμνά να πατούν πάνω στο κρύο μωσαϊκό. Νιώθω το σώμα μου να ριγεί. Κρυώνω…
Μπήκα στο σαλόνι και πλησίασα το κρεβάτι μου. Ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι αφήνοντας τις καμένες μου σκέψεις να γίνουν όνειρα μέχρι το πρώτο φως της καινούριας μέρας…
Καληνύχτα…
Τετάρτη 02/04/08 02.31
φωτό:http://petr28.deviantart.com/art/night-sky-25221531
31.3.08
Κάπως έτσι....
Σήμερα ξύπνησα στην πιο όμορφη αγκαλιά όλου του κόσμου...
Δευτέρα 31/03/07 12.16
Δευτέρα 31/03/07 12.16
φωτό: http://pictureguy.deviantart.com/art/Infant-Sleeping-2090395
27.3.08
Για τη Στέλλα
Σωπαίνουν τώρα οι ώρες, ξαφνιάζει η οργή
Χαμένα μες τις μπόρες το τέλος κι η αρχή
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…
Σημάδια που αρχίζουν σε γιορτινές παρέες
Κι απ' όσα μεγαλώνουμε φαντάζουνε κεραίες
Με δένουνε ξανά και βάζουν στα όνειρα μου φωτιά
Εκεί βαθιά κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…
Επειδή σου άρεσε και δε μπόρεσες να το βρεις....
Πέμπτη 27/03/08 21.53
Επειδή σου άρεσε και δε μπόρεσες να το βρεις....
Πέμπτη 27/03/08 21.53
φωτό:http://porcelainveins.deviantart.com/art/Fly-Away-II-32764364
25.3.08
Δε σε ξέχασα....
Αυτή η μέρα είναι γεμάτη από άγριες μωβ ανεμώνες. Αυτές ήταν οι αγαπημένες σου, αυτό ήταν το δώρο του συντρόφου σου τα τελευταία πενήντα τρία χρόνια της ζωής σου κάθε τέτοια μέρα. Όσο μεγάλωνα δίπλα σου, τόσο πιο μαγικό μου φαινόταν, όσο μεγάλωνα δίπλα σου, τόσο κατανοούσα πως μέσα στα μωβ άνθη τους κρυβόταν η μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου…
Θυμάμαι μια από τις τελευταίες φορές που σε είδα… σου έκανα έκπληξη, κι εσύ κουρασμένη και κατάκοπη έλαμψες γεμίζοντας με φως τις ρυτίδες από το γερασμένο σου πρόσωπο… άπλωσες τα χέρια σου, που νεκρά σχεδόν, έκαναν κόπο να φτάσουν το είδωλό μου. Χαμογέλασες και μέσα στο πρόσωπο σου, είδα μια χαρά τόσο μεγάλη που άγγιζε τα όρια των χτύπων της καρδιάς σου. Μ’ αγαπάς…
Χτες το βράδυ ήρθες στον ύπνο μου, λες και φοβήθηκες μην τυχόν και ξεχάσω τη γιορτή σου. Λες και θα λησμονούσα τις μέρες που μέχρι πέρσι για όλη μου τη ζωή ήταν γεμάτες από μυρωδιές φαγητών, μπόλικο κρασί, γέλια δυνατά και τρανταχτά. Ακόμα και με χέρια ανάπηρα και κρεμασμένα για χρόνια δίπλα στο σώμα σου, ήσουν εκεί και συμμετείχες με τον τρόπο σου στο στρώσιμο του τραπεζιού, στο πώς να είναι όλα αρμονικά, όμορφα, τέλεια. Χαιρόσουν πολύ να μας βλέπεις όλους καθισμένους πλάι σου να τιμούμε την ονομαστική σου εορτή.
Χάρηκα που σε γνώρισα, που ήσουν στη ζωή μου, που πέρασα χρόνια πολλά μαζί σου, που μέχρι τα τριάντα μου σχεδόν χρόνια ήσουν εκεί να μου δίνεις, να παίρνεις αυτά που σου δίνω, να μου μιλάς, να με συμβουλεύεις. Που μου άπλωνες τα χέρια και έβαζες τα δικά μου μέσα τους καθώς μου μιλούσες, που μαλώναμε, που με εμπιστευόσουν… είσαι εδώ… το ξέρεις… εσύ καλύτερα από όλους….
-Πρέπει να φύγω…
-Να πας…
-Καλό σου απόγευμα Γιαγιά. Θα έρθω με την πρώτη ευκαιρία.
-Ναι κορίτσι μου…
-Σ’ αγαπάω, το ξέρεις, δε το ξέρεις;
-Το ξέρω… κι εγώ σ’ αγαπάω.
27 Ιουλίου 2007. Θα ήθελα να μη ξεχάσω ποτέ τον τελευταίο μας διάλογο. Χρόνια πολλά Γιαγιάκα μου!
Θυμάμαι μια από τις τελευταίες φορές που σε είδα… σου έκανα έκπληξη, κι εσύ κουρασμένη και κατάκοπη έλαμψες γεμίζοντας με φως τις ρυτίδες από το γερασμένο σου πρόσωπο… άπλωσες τα χέρια σου, που νεκρά σχεδόν, έκαναν κόπο να φτάσουν το είδωλό μου. Χαμογέλασες και μέσα στο πρόσωπο σου, είδα μια χαρά τόσο μεγάλη που άγγιζε τα όρια των χτύπων της καρδιάς σου. Μ’ αγαπάς…
Χτες το βράδυ ήρθες στον ύπνο μου, λες και φοβήθηκες μην τυχόν και ξεχάσω τη γιορτή σου. Λες και θα λησμονούσα τις μέρες που μέχρι πέρσι για όλη μου τη ζωή ήταν γεμάτες από μυρωδιές φαγητών, μπόλικο κρασί, γέλια δυνατά και τρανταχτά. Ακόμα και με χέρια ανάπηρα και κρεμασμένα για χρόνια δίπλα στο σώμα σου, ήσουν εκεί και συμμετείχες με τον τρόπο σου στο στρώσιμο του τραπεζιού, στο πώς να είναι όλα αρμονικά, όμορφα, τέλεια. Χαιρόσουν πολύ να μας βλέπεις όλους καθισμένους πλάι σου να τιμούμε την ονομαστική σου εορτή.
Χάρηκα που σε γνώρισα, που ήσουν στη ζωή μου, που πέρασα χρόνια πολλά μαζί σου, που μέχρι τα τριάντα μου σχεδόν χρόνια ήσουν εκεί να μου δίνεις, να παίρνεις αυτά που σου δίνω, να μου μιλάς, να με συμβουλεύεις. Που μου άπλωνες τα χέρια και έβαζες τα δικά μου μέσα τους καθώς μου μιλούσες, που μαλώναμε, που με εμπιστευόσουν… είσαι εδώ… το ξέρεις… εσύ καλύτερα από όλους….
-Πρέπει να φύγω…
-Να πας…
-Καλό σου απόγευμα Γιαγιά. Θα έρθω με την πρώτη ευκαιρία.
-Ναι κορίτσι μου…
-Σ’ αγαπάω, το ξέρεις, δε το ξέρεις;
-Το ξέρω… κι εγώ σ’ αγαπάω.
27 Ιουλίου 2007. Θα ήθελα να μη ξεχάσω ποτέ τον τελευταίο μας διάλογο. Χρόνια πολλά Γιαγιάκα μου!
Τρίτη 25/03/08 13.55
φωτό:http://kali1712.deviantart.com/art/Anemona-120805169
23.3.08
Ξύπνημα Κυριακής
Close your eyes, give me your hand, darling
Do you feel my heart beating, do you understand?
Do you feel the same, am I only dreaming?
Is this burning an eternal flame?
I believe it's meant to be, darling
I watch when you are sleeping, you belong to me
Do you feel the same, am I only dreaming
Or is this burning an eternal flame?
Say my name, sun shines through the rain
A whole life so lonely, and then you come and ease the pain
I don't want to lose this feeling
Close your eyes and give me your hand
Do you feel my heart beating, do you understand?
Do you feel the same, am I only dreaming
Or is this burning an eternal flame?
Is this burning an eternal flame?
An eternal flame?
Close your eyes and give me your hand
Do you feel my heart beating, do you understand?
Do you feel the same, am I only dreaming
Or is this burning an eternal flame?
"Eternal Flame-The Bangels"
Ξύπνημα Κυριακής από απαλούς ήχους, ρυθμικά τοποθετημένοι στον κόσμο μου, καθώς οι στάλες της βροχής μούσκευαν τα κάγκελά μου και κάνοντας θόρυβο ξύπνησα.
Ξύπνημα Κυριακής από μυρουδιές βρεγμένου χώματος, από ιδρωμένα κορμιά κάποιων ξεχασμένων σύννεφων που ήρθαν στον κόσμο μου να ξαποστάσουν.
Ξύπνημα Κυριακής, με τα χέρια μου να αγγίζουν το κορμί μου απαλά, συμμετρικά το ένα απέναντι από το άλλο γεμίζοντάς το με την ενέργεια της ζωής.
Ξύπνημα Κυριακής με μουσικές που με γύρισαν πίσω σε μια όμορφη, αντιδραστική κι ερωτιάρα εφηβεία...
Κυριακή 23/03/08 10.47
22.3.08
Ξέπνοες στιγμές...
Ξεχασμένες πνοές ακουμπισμένες πάνω σε άσπρα σεντόνια κάποιου ξενοδοχείου ολιγόωρης διαμονής απλώθηκαν στον χώρο καθώς γινόντουσαν μικρές κραυγές οργασμών που ξεχυνόντουσαν καθώς τις απορροφούσε ο χρόνος. Και μετά… η καρδιά γίνεται πυροτέχνημα όσο οι κραυγές γίνονται πιο έντονες και οι χτύποι της αντηχούν στους τοίχους και στα κλειστά παραθυρόφυλλα. Μάτια ερμητικά κλειστά, κορμιά ιδρωμένα και αποκαμωμένα μέσα στην πληρότητα της ολοκλήρωσης. Χάδι τρυφερό στην πλάτη και στα μαλλιά λίγο πριν η ματιά επιστρέψει σε μια αλλόκοτη πραγματικότητα… ψίθυροι που συλλαβίζουν «ευχαριστώ που υπάρχεις» χοροπηδούν πάνω στο στήθος σε έναν χορό χαρούμενο παρέα με της καρδιάς τον ρυθμό. Ξέπνοες λέξεις ακουμπισμένες ανάμεσα στο τασάκι με το τσιγάρο σου, που γρήγορα κάηκε και αυτό, και στο ρολόι που φώναζε δυνατά όσο οι φωνές των οργασμών ούρλιαζαν, πως ο χρόνος τελείωσε πριν απο ώρα….
Σάββατο 22/03/08 03.52
Σάββατο 22/03/08 03.52
φωτό:http://n00ki.deviantart.com/art/some-sex-108923205
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




