27.3.08

Για τη Στέλλα



Σωπαίνουν τώρα οι ώρες, ξαφνιάζει η οργή
Χαμένα μες τις μπόρες το τέλος κι η αρχή
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…
Σημάδια που αρχίζουν σε γιορτινές παρέες
Κι απ' όσα μεγαλώνουμε φαντάζουνε κεραίες
Με δένουνε ξανά και βάζουν στα όνειρα μου φωτιά
Εκεί βαθιά κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά

Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…

Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…


Επειδή σου άρεσε και δε μπόρεσες να το βρεις....

Πέμπτη 27/03/08 21.53

φωτό:http://porcelainveins.deviantart.com/art/Fly-Away-II-32764364

25.3.08

Δε σε ξέχασα....



Αυτή η μέρα είναι γεμάτη από άγριες μωβ ανεμώνες. Αυτές ήταν οι αγαπημένες σου, αυτό ήταν το δώρο του συντρόφου σου τα τελευταία πενήντα τρία χρόνια της ζωής σου κάθε τέτοια μέρα. Όσο μεγάλωνα δίπλα σου, τόσο πιο μαγικό μου φαινόταν, όσο μεγάλωνα δίπλα σου, τόσο κατανοούσα πως μέσα στα μωβ άνθη τους κρυβόταν η μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου…

Θυμάμαι μια από τις τελευταίες φορές που σε είδα… σου έκανα έκπληξη, κι εσύ κουρασμένη και κατάκοπη έλαμψες γεμίζοντας με φως τις ρυτίδες από το γερασμένο σου πρόσωπο… άπλωσες τα χέρια σου, που νεκρά σχεδόν, έκαναν κόπο να φτάσουν το είδωλό μου. Χαμογέλασες και μέσα στο πρόσωπο σου, είδα μια χαρά τόσο μεγάλη που άγγιζε τα όρια των χτύπων της καρδιάς σου. Μ’ αγαπάς…

Χτες το βράδυ ήρθες στον ύπνο μου, λες και φοβήθηκες μην τυχόν και ξεχάσω τη γιορτή σου. Λες και θα λησμονούσα τις μέρες που μέχρι πέρσι για όλη μου τη ζωή ήταν γεμάτες από μυρωδιές φαγητών, μπόλικο κρασί, γέλια δυνατά και τρανταχτά. Ακόμα και με χέρια ανάπηρα και κρεμασμένα για χρόνια δίπλα στο σώμα σου, ήσουν εκεί και συμμετείχες με τον τρόπο σου στο στρώσιμο του τραπεζιού, στο πώς να είναι όλα αρμονικά, όμορφα, τέλεια. Χαιρόσουν πολύ να μας βλέπεις όλους καθισμένους πλάι σου να τιμούμε την ονομαστική σου εορτή.

Χάρηκα που σε γνώρισα, που ήσουν στη ζωή μου, που πέρασα χρόνια πολλά μαζί σου, που μέχρι τα τριάντα μου σχεδόν χρόνια ήσουν εκεί να μου δίνεις, να παίρνεις αυτά που σου δίνω, να μου μιλάς, να με συμβουλεύεις. Που μου άπλωνες τα χέρια και έβαζες τα δικά μου μέσα τους καθώς μου μιλούσες, που μαλώναμε, που με εμπιστευόσουν… είσαι εδώ… το ξέρεις… εσύ καλύτερα από όλους….


-Πρέπει να φύγω…
-Να πας…
-Καλό σου απόγευμα Γιαγιά. Θα έρθω με την πρώτη ευκαιρία.
-Ναι κορίτσι μου…
-Σ’ αγαπάω, το ξέρεις, δε το ξέρεις;
-Το ξέρω… κι εγώ σ’ αγαπάω.

27 Ιουλίου 2007. Θα ήθελα να μη ξεχάσω ποτέ τον τελευταίο μας διάλογο. Χρόνια πολλά Γιαγιάκα μου!





Τρίτη 25/03/08 13.55

φωτό:http://kali1712.deviantart.com/art/Anemona-120805169

23.3.08

Ξύπνημα Κυριακής





Close your eyes, give me your hand, darling

Do you feel my heart beating, do you understand?

Do you feel the same, am I only dreaming?

Is this burning an eternal flame?


I believe it's meant to be, darling

I watch when you are sleeping, you belong to me

Do you feel the same, am I only dreaming

Or is this burning an eternal flame?


Say my name, sun shines through the rain

A whole life so lonely, and then you come and ease the pain

I don't want to lose this feeling



Close your eyes and give me your hand

Do you feel my heart beating, do you understand?

Do you feel the same, am I only dreaming

Or is this burning an eternal flame?


Is this burning an eternal flame?


An eternal flame?


Close your eyes and give me your hand

Do you feel my heart beating, do you understand?

Do you feel the same, am I only dreaming

Or is this burning an eternal flame?



"Eternal Flame-The Bangels"

Ξύπνημα Κυριακής από απαλούς ήχους, ρυθμικά τοποθετημένοι στον κόσμο μου, καθώς οι στάλες της βροχής μούσκευαν τα κάγκελά μου και κάνοντας θόρυβο ξύπνησα.

Ξύπνημα Κυριακής από μυρουδιές βρεγμένου χώματος, από ιδρωμένα κορμιά κάποιων ξεχασμένων σύννεφων που ήρθαν στον κόσμο μου να ξαποστάσουν.

Ξύπνημα Κυριακής, με τα χέρια μου να αγγίζουν το κορμί μου απαλά, συμμετρικά το ένα απέναντι από το άλλο γεμίζοντάς το με την ενέργεια της ζωής.

Ξύπνημα Κυριακής με μουσικές που με γύρισαν πίσω σε μια όμορφη, αντιδραστική κι ερωτιάρα εφηβεία...

Κυριακή 23/03/08 10.47

22.3.08

Ξέπνοες στιγμές...



Ξεχασμένες πνοές ακουμπισμένες πάνω σε άσπρα σεντόνια κάποιου ξενοδοχείου ολιγόωρης διαμονής απλώθηκαν στον χώρο καθώς γινόντουσαν μικρές κραυγές οργασμών που ξεχυνόντουσαν καθώς τις απορροφούσε ο χρόνος. Και μετά… η καρδιά γίνεται πυροτέχνημα όσο οι κραυγές γίνονται πιο έντονες και οι χτύποι της αντηχούν στους τοίχους και στα κλειστά παραθυρόφυλλα. Μάτια ερμητικά κλειστά, κορμιά ιδρωμένα και αποκαμωμένα μέσα στην πληρότητα της ολοκλήρωσης. Χάδι τρυφερό στην πλάτη και στα μαλλιά λίγο πριν η ματιά επιστρέψει σε μια αλλόκοτη πραγματικότητα… ψίθυροι που συλλαβίζουν «ευχαριστώ που υπάρχεις» χοροπηδούν πάνω στο στήθος σε έναν χορό χαρούμενο παρέα με της καρδιάς τον ρυθμό. Ξέπνοες λέξεις ακουμπισμένες ανάμεσα στο τασάκι με το τσιγάρο σου, που γρήγορα κάηκε και αυτό, και στο ρολόι που φώναζε δυνατά όσο οι φωνές των οργασμών ούρλιαζαν, πως ο χρόνος τελείωσε πριν απο ώρα….

Σάββατο 22/03/08 03.52
φωτό:http://n00ki.deviantart.com/art/some-sex-108923205

19.3.08

Εραστές κάποιου ονείρου...



Δυο μάτια ήρθαν και σκάλωσαν πάνω στο πρόσωπο μου… δυο μάτια που έμειναν εκεί, θαρρείς αιώνες από το πέρασμα της πρώτης συνάντησης. Δυο μάτια που μου φώναζαν ‘‘ Έλα και μείνε πλάι μου για λίγο να κάνεις παρέα στη βουβή τη μοναξιά μου…’’ μα.. εσύ, πριν από ‘μενα μου έμαθες πως αυτό δε μπορεί να γίνει… Εραστές κάποιου ονείρου είμαστε που εμφανίζεται στη σκέψη μόνο όταν η θύμησή του ξεχνιέται για να υπενθυμίσει πως αυτό το όνειρο δε πρέπει ακόμα να το πάρει ο πρώτος πρωινός ήλιος…

Ο ουρανός σήμερα έχει για συντροφιά του μεγάλα ταξιδιάρικα μαύρα σύννεφα… μικρές ψιχάλες ήρθαν και ξεκουράστηκαν πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου μου καθώς από το ράδιο ακουγόταν ένα τραγούδι που μιλούσε για χαμόγελα. Τα χρώματα γίνονται πιο έντονα όταν το φόντο της μέρας είναι μονόχρωμο κι έντονο. Άνθρωποι που προχωρούν γρήγορα για να μη βραχούν, σαν βιαστικοί ταξιδιώτες σε κάποιο σύντομο πέρασμα από τη ζωή.

Κλείνω. Δε θέλω να σου μιλήσω άλλο. Δεν είμαι για τέτοια τώρα. Βολεμένη σε κάθισμα από βελούδο σε κόκκινο βαθύ χρώμα που τείνει να γίνει μαύρο, ταξιδεύω χωρίς προορισμό πάνω σε ένα λεωφορείο δίχως αφετηρία…


Τετάρτη 19/03/08 17.19
φωτό: http://reginanegra.deviantart.com/art/Lovers-81973333

17.3.08

"Are You The One That I've Been Waiting For?"










I've felt you coming girl, as you drew near


I knew you'd find me, cause I longed you here


Are you my desitiny? Is this how you'll appear?


Wrapped in a coat with tears in your eyes?


Well take that coat babe, and throw it on the floor


Are you the one that I've been waiting for?





As you've been moving surely toward me


My soul has comforted and assured me


That in time my heart it will reward me


And that all will be revealed


So I've sat and I've watched an ice-age thaw


Are you the one that I've been waiting for?





Out of sorrow entire worlds have been built


Out of longing great wonders have been willed


They're only little tears, darling, let them spill


And lay your head upon my shoulder


Outside my window the world has gone to war


Are you the one that I've been waiting for?





O we will know, won't we?


The stars will explode in the sky


O but they don't, do they?


Stars have their moment and then they die





There's a man who spoke wonders though I've never met him


He said, "He who seeks finds and who knocks will be let in"


I think of you in motion and just how close you are getting


And how every little thing anticipates you


All down my veins my heart-strings call


Are you the one that I've been waiting for?






Are you?

Δευτέρα 17/03/08 13.15

Love 2008