23.3.08

Ξύπνημα Κυριακής





Close your eyes, give me your hand, darling

Do you feel my heart beating, do you understand?

Do you feel the same, am I only dreaming?

Is this burning an eternal flame?


I believe it's meant to be, darling

I watch when you are sleeping, you belong to me

Do you feel the same, am I only dreaming

Or is this burning an eternal flame?


Say my name, sun shines through the rain

A whole life so lonely, and then you come and ease the pain

I don't want to lose this feeling



Close your eyes and give me your hand

Do you feel my heart beating, do you understand?

Do you feel the same, am I only dreaming

Or is this burning an eternal flame?


Is this burning an eternal flame?


An eternal flame?


Close your eyes and give me your hand

Do you feel my heart beating, do you understand?

Do you feel the same, am I only dreaming

Or is this burning an eternal flame?



"Eternal Flame-The Bangels"

Ξύπνημα Κυριακής από απαλούς ήχους, ρυθμικά τοποθετημένοι στον κόσμο μου, καθώς οι στάλες της βροχής μούσκευαν τα κάγκελά μου και κάνοντας θόρυβο ξύπνησα.

Ξύπνημα Κυριακής από μυρουδιές βρεγμένου χώματος, από ιδρωμένα κορμιά κάποιων ξεχασμένων σύννεφων που ήρθαν στον κόσμο μου να ξαποστάσουν.

Ξύπνημα Κυριακής, με τα χέρια μου να αγγίζουν το κορμί μου απαλά, συμμετρικά το ένα απέναντι από το άλλο γεμίζοντάς το με την ενέργεια της ζωής.

Ξύπνημα Κυριακής με μουσικές που με γύρισαν πίσω σε μια όμορφη, αντιδραστική κι ερωτιάρα εφηβεία...

Κυριακή 23/03/08 10.47

22.3.08

Ξέπνοες στιγμές...



Ξεχασμένες πνοές ακουμπισμένες πάνω σε άσπρα σεντόνια κάποιου ξενοδοχείου ολιγόωρης διαμονής απλώθηκαν στον χώρο καθώς γινόντουσαν μικρές κραυγές οργασμών που ξεχυνόντουσαν καθώς τις απορροφούσε ο χρόνος. Και μετά… η καρδιά γίνεται πυροτέχνημα όσο οι κραυγές γίνονται πιο έντονες και οι χτύποι της αντηχούν στους τοίχους και στα κλειστά παραθυρόφυλλα. Μάτια ερμητικά κλειστά, κορμιά ιδρωμένα και αποκαμωμένα μέσα στην πληρότητα της ολοκλήρωσης. Χάδι τρυφερό στην πλάτη και στα μαλλιά λίγο πριν η ματιά επιστρέψει σε μια αλλόκοτη πραγματικότητα… ψίθυροι που συλλαβίζουν «ευχαριστώ που υπάρχεις» χοροπηδούν πάνω στο στήθος σε έναν χορό χαρούμενο παρέα με της καρδιάς τον ρυθμό. Ξέπνοες λέξεις ακουμπισμένες ανάμεσα στο τασάκι με το τσιγάρο σου, που γρήγορα κάηκε και αυτό, και στο ρολόι που φώναζε δυνατά όσο οι φωνές των οργασμών ούρλιαζαν, πως ο χρόνος τελείωσε πριν απο ώρα….

Σάββατο 22/03/08 03.52
φωτό:http://n00ki.deviantart.com/art/some-sex-108923205

19.3.08

Εραστές κάποιου ονείρου...



Δυο μάτια ήρθαν και σκάλωσαν πάνω στο πρόσωπο μου… δυο μάτια που έμειναν εκεί, θαρρείς αιώνες από το πέρασμα της πρώτης συνάντησης. Δυο μάτια που μου φώναζαν ‘‘ Έλα και μείνε πλάι μου για λίγο να κάνεις παρέα στη βουβή τη μοναξιά μου…’’ μα.. εσύ, πριν από ‘μενα μου έμαθες πως αυτό δε μπορεί να γίνει… Εραστές κάποιου ονείρου είμαστε που εμφανίζεται στη σκέψη μόνο όταν η θύμησή του ξεχνιέται για να υπενθυμίσει πως αυτό το όνειρο δε πρέπει ακόμα να το πάρει ο πρώτος πρωινός ήλιος…

Ο ουρανός σήμερα έχει για συντροφιά του μεγάλα ταξιδιάρικα μαύρα σύννεφα… μικρές ψιχάλες ήρθαν και ξεκουράστηκαν πάνω στο τζάμι του αυτοκινήτου μου καθώς από το ράδιο ακουγόταν ένα τραγούδι που μιλούσε για χαμόγελα. Τα χρώματα γίνονται πιο έντονα όταν το φόντο της μέρας είναι μονόχρωμο κι έντονο. Άνθρωποι που προχωρούν γρήγορα για να μη βραχούν, σαν βιαστικοί ταξιδιώτες σε κάποιο σύντομο πέρασμα από τη ζωή.

Κλείνω. Δε θέλω να σου μιλήσω άλλο. Δεν είμαι για τέτοια τώρα. Βολεμένη σε κάθισμα από βελούδο σε κόκκινο βαθύ χρώμα που τείνει να γίνει μαύρο, ταξιδεύω χωρίς προορισμό πάνω σε ένα λεωφορείο δίχως αφετηρία…


Τετάρτη 19/03/08 17.19
φωτό: http://reginanegra.deviantart.com/art/Lovers-81973333

17.3.08

"Are You The One That I've Been Waiting For?"










I've felt you coming girl, as you drew near


I knew you'd find me, cause I longed you here


Are you my desitiny? Is this how you'll appear?


Wrapped in a coat with tears in your eyes?


Well take that coat babe, and throw it on the floor


Are you the one that I've been waiting for?





As you've been moving surely toward me


My soul has comforted and assured me


That in time my heart it will reward me


And that all will be revealed


So I've sat and I've watched an ice-age thaw


Are you the one that I've been waiting for?





Out of sorrow entire worlds have been built


Out of longing great wonders have been willed


They're only little tears, darling, let them spill


And lay your head upon my shoulder


Outside my window the world has gone to war


Are you the one that I've been waiting for?





O we will know, won't we?


The stars will explode in the sky


O but they don't, do they?


Stars have their moment and then they die





There's a man who spoke wonders though I've never met him


He said, "He who seeks finds and who knocks will be let in"


I think of you in motion and just how close you are getting


And how every little thing anticipates you


All down my veins my heart-strings call


Are you the one that I've been waiting for?






Are you?

Δευτέρα 17/03/08 13.15

Love 2008

16.3.08

<<>>





Βράδυ Σαββάτου με ήχους από πονεμένες φωνές που κλαίνε, με κορμί να παραπαίει από την κούραση προχωρώ και βγαίνω σε έναν αέρα δροσερό να κάνω τσιγάρο. Ιδρωμένη από το τρέξιμο της δουλειάς, ένιωσα το σώμα μου να ανατριχιάζει από το κρύο, μα σαν ναρκομανής που ζητά τη δόση του, έμεινα εκεί μέχρι εκείνο να καεί στα δάχτυλά μου…

Μια φωνή κάλεσε το όνομά μου και βρέθηκα απέναντι από δύο γνώριμα μάτια να μου χαμογελάνε, που είχα καιρό να τα δω να με χαϊδεύουν… «Γεια….»

Ήρθες και στάθηκες δίπλα μου σαν παρουσία από κάποιο όνειρο παιδικό που είχα να δω από τότε. Έμεινα δίπλα σου αφήνοντας το μυαλό μου να ξελογιάζεται μέσα στον ήχο της φωνής σου. Και ομιλίες….

Το κρύο με διαπέρασε. Ήρθες κι έμεινες δίπλα μου, τύλιξες τα γυμνά μου χέρια με τα δικά σου κι έτσι κρατώντας με, με πήρες προς τα μέσα και με περπάτησες σε σκοτεινούς διαδρόμους μέχρι το τέρμα αυτών…

Μου ζήτησες να βάλω τα χέρια μου πάνω σου. Χάρηκα που ένοιωσες τη ζεστασιά τους, χάρηκα που ένιωθες παραδομένος σε αυτά, χάρηκα που ένιωσες καλύτερα. Δε μιλούσες… μόνο ένοιωθες τη ζέστη που έβγαινε από μέσα μου και κατέληγε στα χέρια μου δίνοντας σου ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει, ό,τι πολυτιμότερο είχα να σου δώσω… ζεστασιά αγάπης πάνω στον πονεμένο σου ώμο…

Πόσο μικρός φαίνεται ο κόσμος σήμερα το βράδυ μέσα από τα μάτια μιας μικρής πόλης που ολοφώτιστη απλώνεται μπροστά στα μάτια μας… πόσο θαμπά είναι τα φώτα της, μπροστά στις λάμψεις των δικών μας ματιών… είσαι καλύτερα.. κι εγώ ακόμα πιο καλά που σε φρόντισα απόψε…

Σηκώθηκες όρθιος. Στάθηκες απέναντι μου και για λίγα δευτερόλεπτα νομίζω πως ο χρόνος έμεινε εκεί, στάσιμος, να μας κάνει για λίγο τη χάρη να απολαύσουμε αυτό το αντίκρισμα. Ωκεανός τα μάτια σου και βούλιαξα μέσα τους κολυμπώντας γυμνή στα πεντακάθαρα κρυσταλλένια νερά του. Έσκυψες και ακούμπησες τα χείλη σου πάνω στα δικά μου και άφησες ένα απαλό, τρυφερό, υπέροχο, υγρό φιλί. «Ευχαριστώ…»

Είδα τη λευκή φιγούρα σου να χάνεται καθώς το ημίφως ακουμπούσε πάνω σου και το απορροφούσε ολόκληρη σου η ύπαρξη…


-Καληνύχτα Μαρία…
-Καληνύχτα Μίλτο…



Κυριακή 16/03/08 08.47

φωτό:http://tonyr.deviantart.com/art/Healing-Hand-126096962http://tonyr.deviantart.com/art/Healing-Hand-126096962/

12.3.08

<>


Είμαι άρρωστη και πονάω.. πονάω παντού… το μόνο που θέλω είναι να χωθώ κάτω από ζεστά σκεπάσματα και να χαθώ στην ονειροχώρα των ζαχαρωτών και των χαμόγελων. Να μείνω εκεί, ώρα πολύ, να δοκιμάσω κίτρινες, πράσινες και πορτοκαλί λαστιχένιες καραμέλες να κόψω ένα κομμάτι κέικ από τη σκεπή του απέναντι σπιτιού, να γίνω η Γκρέτελ στο παραμύθι ψάχνοντας τον Χανς…

Μια γουλιά ζεστό τσάι του βουνού με μπόλικο μέλι… ήδη με κάνει και νιώθω καλύτερα. Ξέρω όμως πως η ευδαιμονία της ανακούφισης είναι παροδική.. μέχρι να τελειώσει το ρόφημα, θα έχει τελειώσει και η γλυκιά γεύση του μελιού που επουλώνει τις γρατζουνιές του λαιμού μου. Μετά αγκάθια θα απλωθούν στον κήπο του σώματος μου και θα με γρατζουνάνε όσο θα με πεθαίνουν μη αφήνοντας με να ανασάνω. Φτερνίζομαι. «Γείτσες κορίτσι μου!» λέω και συνεχίζω…

Μάτια πρησμένα και κόκκινα, λες και θρηνούσα για μέρες τον χαμό ενός μεγάλου Έρωτα. Μεγάλες σταγόνες βροχής πέφτουν από αυτά, σαν εκείνες της χτεσινής μπόρας, που έχασα, δυστυχώς, γιατί δε την πήρα χαμπάρι… κλεισμένη στα υπόγεια ανάμεσα σε μολύβδινους τοίχους, δεν έχω την επιλογή να ακούω ή να βλέπω τι γίνεται γύρω μου…

Πάω στο κρεβάτι μου. Μπαίνω κάτω από τις κουβέρτες. Δεν είμαι σίγουρη αν μου κάνει και πολύ καλό αυτό. Νιώθω να μου κόβεται η ανάσα όταν ξαπλώνω… πρέπει να αναρρώσω ή έστω να νιώσω λίγο καλύτερα μέσα στις επόμενες 2 ώρες… πρέπει να πάω για εργασία…


«Ονειρέψου για δυο ώρες», με καλώ, και κλείνω τα πρησμένα μου βλέφαρα…



Τετάρτη 12/03/08
09.29

φωτό:http://www.deviantart.com/