Δε μου αρέσουν οι αποκριές… γιατί, τάχα, οι άνθρωποι πρέπει να φορούν μάσκα για να μπορούν να νιώθουν ελεύθεροι να κάνουν ό,τι τους κατεβεί στο κεφάλι; Να υιοθετούν ρόλους, να γίνονται «κάποιοι» πίσω από ένα προσωπείο… γιατί να μη μπορούν να κάνουν ό,τι χαζομάρα τους κατέβει στο κεφάλι όλη τη χρονιά; Γιατί τόση ανελευθερία;
Όταν ήμουν μικρή η μαμά μου με έντυσε «Νεράιδα της νύχτας». Η στολή μου ήταν γαλάζια με μαύρο μπούστο, το καπέλο μου μαύρο με γαλάζιο τούλι και πάνω του χιλιάδες κεντημένα άστρα. Το ραβδί μου μακρύ με ένα μεγάλο άστρο ασημί στην άκρη του. Περπατούσα και νόμιζα πως ήμουν μια πραγματική Νεράιδα. Ακουμπούσα με το ραβδάκι μου τα έπιπλα, τους ανθρώπους και όλα τα αντικείμενα που έβρισκα μπροστά μου. Ήμουν Νεράιδα. Μπορούσα να μετατρέπω τα πάντα σε φως…
Έπειτα άρχισα να μεγαλώνω. Σε ηλικία 9 χρονών είχα άποψη. Μου άρεσε ό,τι είχε σχέση με τη Λατινική κουλτούρα… έτσι… εκείνες τις Αποκριές ντύθηκα ‘‘Σπανιόλα Χορεύτρια’’. Πήγα σε ένα παιδικό πάρτυ και λίκνιζα το σώμα μου σε ρυθμούς Latin.. Μέσα μου ήμουν μια Ισπανίδα Χορεύτρια που το κατακόκκινο μου φόρεμα αέριζε ακολουθώντας το σώμα μου. Τα μαύρα μου παπούτσια, τα πόδια μου. Το κόκκινο λουλούδι στα μαύρα μαλλιά μου, έπεφτε συχνά πυκνά, μα δεν αποφάσιζα να το παρατήσω πετώντας το πάνω σε κανέναν καναπέ μέχρι να καταλήξει κάτω από κανένα λασπωμένο παπούτσι και να το ψάχνω πριν φύγω…
Τις επόμενες αποκριές ή στολή της Σπανιόλας Χορεύτριας μου ήταν κοντή και στενή. Οι Τσικνοπέμπτη ήταν κοντά κι εγώ καθόμουν μόνη στο παιδικό μου δωμάτιο να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να υποδυθώ. Μέρες με απασχολούσε αυτό το ζήτημα! Τι θα είμαι φέτος… σηκωνόμουν όρθια μπροστά στον καθρέφτη παλεύοντας με την περσινή μου στολή να με αφήσει να μπω μέσα της και να ξαναγίνω η Σπανιόλα Χορεύτρια. Μάταιος κόπος.... έτσι…
…έτσι αποφάσισα να μη γίνω τίποτα. Είμαι αυτή που είμαι. Στο παιδικό πάρτυ εκείνης της χρονιάς ήμουν ο εαυτός μου. Χόρεψα Μάμπο, πέρασα εξ’ ίσου όμορφα και να σου πω κάτι Αγαπημένο μου Ημερολόγιο; Εκείνη τη χρονιά είδα τόσα φώτα όσα η Νεράιδα της Νύχτας δε κατάφερε να φτιάξει…
Καλές Αποκριές λοιπόν…
Κυριακή 09/03/08/ 08.25
Όταν ήμουν μικρή η μαμά μου με έντυσε «Νεράιδα της νύχτας». Η στολή μου ήταν γαλάζια με μαύρο μπούστο, το καπέλο μου μαύρο με γαλάζιο τούλι και πάνω του χιλιάδες κεντημένα άστρα. Το ραβδί μου μακρύ με ένα μεγάλο άστρο ασημί στην άκρη του. Περπατούσα και νόμιζα πως ήμουν μια πραγματική Νεράιδα. Ακουμπούσα με το ραβδάκι μου τα έπιπλα, τους ανθρώπους και όλα τα αντικείμενα που έβρισκα μπροστά μου. Ήμουν Νεράιδα. Μπορούσα να μετατρέπω τα πάντα σε φως…
Έπειτα άρχισα να μεγαλώνω. Σε ηλικία 9 χρονών είχα άποψη. Μου άρεσε ό,τι είχε σχέση με τη Λατινική κουλτούρα… έτσι… εκείνες τις Αποκριές ντύθηκα ‘‘Σπανιόλα Χορεύτρια’’. Πήγα σε ένα παιδικό πάρτυ και λίκνιζα το σώμα μου σε ρυθμούς Latin.. Μέσα μου ήμουν μια Ισπανίδα Χορεύτρια που το κατακόκκινο μου φόρεμα αέριζε ακολουθώντας το σώμα μου. Τα μαύρα μου παπούτσια, τα πόδια μου. Το κόκκινο λουλούδι στα μαύρα μαλλιά μου, έπεφτε συχνά πυκνά, μα δεν αποφάσιζα να το παρατήσω πετώντας το πάνω σε κανέναν καναπέ μέχρι να καταλήξει κάτω από κανένα λασπωμένο παπούτσι και να το ψάχνω πριν φύγω…
Τις επόμενες αποκριές ή στολή της Σπανιόλας Χορεύτριας μου ήταν κοντή και στενή. Οι Τσικνοπέμπτη ήταν κοντά κι εγώ καθόμουν μόνη στο παιδικό μου δωμάτιο να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να υποδυθώ. Μέρες με απασχολούσε αυτό το ζήτημα! Τι θα είμαι φέτος… σηκωνόμουν όρθια μπροστά στον καθρέφτη παλεύοντας με την περσινή μου στολή να με αφήσει να μπω μέσα της και να ξαναγίνω η Σπανιόλα Χορεύτρια. Μάταιος κόπος.... έτσι…
…έτσι αποφάσισα να μη γίνω τίποτα. Είμαι αυτή που είμαι. Στο παιδικό πάρτυ εκείνης της χρονιάς ήμουν ο εαυτός μου. Χόρεψα Μάμπο, πέρασα εξ’ ίσου όμορφα και να σου πω κάτι Αγαπημένο μου Ημερολόγιο; Εκείνη τη χρονιά είδα τόσα φώτα όσα η Νεράιδα της Νύχτας δε κατάφερε να φτιάξει…
Καλές Αποκριές λοιπόν…
Κυριακή 09/03/08/ 08.25
φωτόhttp://kim-92.deviantart.com/art/The-mask-99010859
