6.3.08

Άραγε θα βρέξει σήμερα;



Με τα μάτια καρφωμένα στον συννεφιασμένο ουρανό της πόλης μου, διακρίνω χρώματα γνώριμα πίσω από τη θαμπάδα ενός μεγάλου σύννεφου… ο ουρανός μοιάζει σαν να περιμένει τη Γη να κάνει ένα νεύμα για να κλάψει…

Φλερτάροντας ο ήλιος με τη βροχή, μοιάζει αναποφάσιστος… θέλει να κάνει μια βόλτα και σήμερα στον ουρανό μου, μα προτιμά να φλερτάρει με τα σύννεφα παίζοντας μαζί του κρυφτό. Μοιάζουν να χορεύουν μαζί σε έναν χορό γεμάτο ερωτισμό. Έντονο και με πάθος λίγο πριν τη στιγμή της μεγάλης έκρηξης…


Ακουμπισμένη με τα χέρια στα σκονισμένα κάγκελα του μπαλκονιού μου παρατηρώ το ερωτικό παιγνίδι το Ανοιξιάτικο τους. Σκέψεις που ξεπηδούν και περπατούν πάνω σε ξύλινα παλιά σανίδια που τρίζουν, κάνουν έναν θόρυβο που μοιάζει με ρυθμό από αργά βήματα. Πόσο μου έλειψε μια βόλτα στην παραλία!

Με αφημένο το βλέμμα στο άπειρο, αφουγκράζομαι μια φυσική μουσική… Κελαηδίσματα πουλιών που μυρίζουν τη βροχή, πριν ακόμα εκείνη έρθει, μαρτυρούν την αγωνία τους για κρυψώνα πριν τον ερχομό της ή τη χαρά τους για μια αναπάντεχη νεροποντή που θα ξεπλένει λίγο τα φτερά τους για να μπορούν αύριο να πετάξουν πιο ψηλά..

Μπαίνω στο σαλόνι μου και στρίβω τσιγάρο παίρνω και τον έτοιμο καφέ μου και βγαίνω πάλι στην ομορφιά του διαφορετικού που έχει αυτή η μέρα. Το χρώμα της είναι γκριζοκίτρινο που για άλλη μια φορά μαρτυρά το παιγνίδι των δύο εραστών.

Σήμερα η μέρα έχει μια κοσμική ισορροπία. Έχει τόση δροσιά όση για να μη κάνει ζέστη. Τόση όση χρειάζεται για να ξυπνάει τη διάθεση μου. Έχει τόσο φως, όσο χρειάζεται για να μην έχει σκοτεινιά. Τόση φασαρία, όση χρειάζεται για να μη νιώθει κανείς μόνος…

Τιτιβίσματα πουλιών, μυρωδιές Ανοιξιάτικες, χρώματα πολλά… τελικά η Φύση κρύβει απίστευτη μαγεία μέσα της. Άραγε…

…θαβρέξει σήμερα;


Πέμπτη 06/03/08 14.51
φωτό:hhttp://r-assumpcao.deviantart.com/art/Only-when-it-s-raining-179307922

5.3.08

Βουνό ή Θάλασσα;




Μια δύσκολη εφημερία έφτασε στο τέλος της... μα... δε προλαβαίνω να κοιμηθώ... πρέπει να ασχοληθώ με το σπίτι μου.. να το κάνω αντάξιο των απαιτήσεων μου... μου αρέσει να το φροντίζω, να το καθαρίζω, να το περιποιούμαι, να ανοίγω τα παραθυρόφυλλά του να μπαίνει καθαρός αέρας, να μυρίζει ο τόπος Άνοιξη...



Μου αρέσει το βουνό... ανέκαθεν δηλαδή... το αγάπησα στην ηλικία των 10 χρονών, όταν ανέβηκα πρώτη φορά στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού της Θάσου. Από τότε, κάθε καλοκαίρι, για αρκετά καλοκαίρια ακόμα, το έκανα. Κάθε φορά κουραζόμουν, μου έβγαινε η γλώσσα από την κούραση, κάθε φορά γκρίνιαζα, κάθε φορά έλεγα "δε θα το ξανά ανεβώ" και κάθε φορά αναθεωρούσα όταν στην κορυφή έβλεπα τα χρώματα μιας καλοκαιρινής Δύσης, ανάπνεα έναν αέρα που διάφορος ήταν από όλους τους άλλους αέρηδες που εισέπνεα όλο τον χρόνο... με μάγουλα κατακόκκινα από το ζόρισμα του οργανισμού καθόμουν στον βράχο και αγνάντευα την απεραντοσύνη του άπειρου...




Πριν από 5 χρόνια αποφάσισα να ανέβω στον Όλυμπο. Δεν έχω πάει ποτέ. Ούτε και τότε πήγα. Ο λόγος είναι πως μερικά χρόνια πριν είχε πάει ο παιδικός μου, προ 18ετίας, φίλος και τους έπιασε μια ωραιότατη χιονοθύελλα. Ακόμα κι εκείνος φοβήθηκε... φαντάσου εγώ που δεν είμαι ορειβάτης σαν εκείνον... έτσι.. έμεινε στη μέση κι αυτό. Είπαμε να πάμε Σεπτέμβριο ή Απρίλιο κάποιους χρονιές μα... εγώ επιθυμώ χιόνι, κρύο, καταφύγιο, τζάκι, κρασί, βελέντζες, συζητήσεις που μπορεί να ξεκινήσουν από την αναφορά μιας απλής καθημερινής στιγμής και να καταλήξουν σε βαριές φιλοσοφικές συζητήσεις... γέλια να αντηχούν, νοσταλγίες να ξυπνούν αναμνήσεις... έτσι φανταζόμουν τη διαμονή μου στο βουνό των Θεών...




Το βουνό σε σχέση με τη θάλασσα μου δίνει αλλά πλεονεκτήματα. Μπορώ να το εξερευνήσω, να το περπατήσω, να διαλέξω μονοπάτια, να έχω επιλογές χρωμάτων, να ακούω ήχους πουλιών μια ανοιξιάτικη ή καλοκαιρινή μέρα, να μαντεύω κρυψώνες των αέρηδων ανάμεσα στις φυλλωσιές. Η θάλασσα... μου αρέσει μα ακόμα κι αν θα μπορούσα κι εκείνη να την εξερευνήσω, δε θα το έκανα ποτέ.. τη φοβάμαι... μια φορά θέλησε να με πάρει μαζί της και από τότε απλά κοιτάζω μόνο την επιφάνεια της. Με μαγεύει να τη βλέπω να παίζει παιγνίδια με το μυαλό και να φαντάζει δυνατή μα... δεν είναι... έρμαιο του ανέμου είναι... πάει όπου φυσάει εκείνος... έτσι, για 'μενα καταντάει ανιαρή. Βεβαία το χειμώνα τα συναισθήματα μου για εκείνη αλλάζουν. Μου αρέσει να τη βλέπω θυμωμένη, αγριεμένη, γκρίζα, να σπάει σε βράχους, να σηκώνει κύματα, να ξεχειλίζει αφρίζοντας...




Η τελευταία φορά που ανέβηκα σε βουνό ήταν πριν από 3 χρόνια. Διακοπές στο κάμπινγκ φυσικής διαβίωσης στη Σαμοθράκη. Μέσα στο Δάσος, σε ένα αντίσκηνο για 11 μέρες, μακριά από κάθε είδους πολιτισμό. Όχι ζεστό νερό, όχι ηλεκτρικό, όχι τηλεόραση και κινητά τηλεφώνα, όχι ιδιωτικοί χώροι για ντους. Η απόλυτη ελευθερία που με γύρισε στις ρίζες μου. Εκείνο το νησί η γύμνια είναι κομμάτι της φύσης και δεν αποτελεί ταμπού. Ελεύθερος και γυμνός να βουτάς στα καταπράσινα, παγωμένα νερά μιας λίμνης που τη γεμίζει ένας ορμητικός καταρράχτης. Γύρω γύρο υψωμένα καταπράσινα επιβλητικά βουνά κι εγώ μέσα σε αυτά, λες και ήμουν στον κρατήρα ενός ηφαιστείου, να κοιτάζω ψηλά για να δω ουρανό....

-Που χάθηκες πάλι με το μυαλό σου;
-Ξέρεις που…


Τετάρτη 5/03/08 09.04

φωτογραφίες:http://viart.deviantart.com/art/In-front-of-the-mountain-110230785
http://jean-genie.deviantart.com/art/The-Sea-11422891

4.3.08

Μάτια μου όμορφα...





Μάτια μου όμορφα μη ρίχνετε ψιχάλες
Είναι μικρή η ζωή και οι χαρές δεν είναι πολλές
Πήρε ο χρόνος μαύρη κλωστή κεντάει
Αυτόν τον δύσκολο τον κόσμο με μαύρες στιγμές

Λίγα τα όμορφα λίγα τα μαγεμένα
Τις πίκρες ξέχασε, ψάξε βρες τα και δες
Πως πάνω απ’ όλα μονάχα μετράει
Να μου χαμογελάς, καθώς περνάει το χτες

Στα όμορφα μάτια σου το γκρίζο μη το βάζεις
Δε σου ταιριάζει σου λέω, δεν είναι καλό
Το φως αγάπη μου μη θες να το σκιάζεις
Με παραμύθια που ‘χουνε τέλος κακό

Κοιτά ματάκια μου τον ήλιο που ξυπνάει
Κι ανάσα δίνει στου κόσμου αυτού τα νεκρά
Σε τούτη τη ζωή που μας κακογερνάει
Σκούπισ’ τα μάτια σου και κοίτα ψηλά

Μάτια λουσμένα με τ’ ουρανού το χρώμα
Τα γκρίζα σύννεφα διώξε τα μακριά
Διώξε μαζί κι όλα τα πικραμένα
Που σου ματώνουν τόσο καιρό την καρδιά

Μάτια μου όμορφα μάτια μου μαγεμένα
Από τα βλέφαρα σου κρέμομαι σαν φύλο ξερό
Μη μου δακρύζεις γιατί μπορεί να πέσω
Και να με σύρει ο άνεμος στης μοναξιάς το κενό


Τρίτη 04/03/08 14.29

3.3.08

Ξεσκονισμένες θύμησες...



Σκονισμένες αναμνήσεις μιας ζωής που έζησα μα δε θυμάμαι καν. Βρέθηκαν μπροστά μου από μια συνωμοσία Συμπαντική μια που το προηγούμενο βράδυ προσπαθούσα να θυμηθώ ερωτευμένους ανθρώπους που δεν ήξερα πως θα μπορούσαν να είναι. Λες και δεν έζησα ποτέ μαζί τους. Λες και δε μεγάλωσα ποτέ πλάι τους. Και ήρθαν οι φωτογραφίες εκείνης της εποχής να μου δείξουν πως μοιραστήκαμε όχι αναμνήσεις μα ζωές…

Κιτρινισμένες ξέθωρες ζωές, αποτυπωμένες στιγμές πάνω σε φωτογραφικό χαρτί μιας δεκαετίας που μόλις είχε ξημερώσει για ‘μένα. Άλλη μόδα, άλλη ζωή, άλλες σκέψεις. Πρόσωπα εφηβικά που τα βλέπω να γερνούν μέρα με τη μέρα. Λάμψεις που θάμπωσαν. Χαμόγελα που έθλιψαν. Ματιές που από φως γέμισαν σκοτάδι και δάκρυα. Κι εγώ κάπου εκεί, λίγο καιρό αργότερα, μέσα σε μωρουδίστικα φορμάκια να βρίσκομαι σε αγκαλιές που είχα ξεχάσει πως υπήρξαν. Μέσα στα χέρια ανθρώπων νέων που με χαμόγελα με σήκωναν ψηλά και χαμογελούσαν από λαχτάρα να μου πουν πως αγαπούν μα λέξεις δεν έβγαιναν… οι φωτογραφίες είναι βουβές…

Ευχαριστώ που μου έδειξες αυτή τη ζωή. Είναι περίεργο, μα όσο τις κοιτούσα, τόσο θυμόμουνα. Λες και ήμουν υπνωτισμένη και θυμόμουν στιγμιότυπα προηγούμενης ζωής. Μου θύμισες πως υπάρχω επειδή η Αγάπη μεγαλούργησε άλλη μια φορά δίνοντας λάμψεις και φως. Κι ας ξεθώριασαν οι λάμψεις. Κι ας έσβησαν τα φώτα της παράστασης…




03/03/08 09.19
φωτο:http://timseward.deviantart.com/art/red-vase-19441956

1.3.08

Σήμερα που βρέχει....



...λείπω... μη με ψάξεις, δεν είμαι εδω... βρέθηκα κάπου να καλωσορίζω την Άνοιξη...
Σάββατο 01/03/08 23.51
φωτό: http://blacktspawn.deviantart.com/art/Raining-158587017

28.2.08

Bird In Paradise




Saw you flying by
Flash of Turquoise Blue
I just had to try
To keep your life in view

My bird of paradise
Sweet bird of paradise

Wish that I could fly
I'd be beside you now
But I can only sigh
And watch you circle round

My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise

So you fly away
When will you come again
So I can watch you play
In the pouring rain

My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise


Τσικνοπέμπτη 28/02/08 18.31

Πρωίνό ξυπνημα με συννεφιά...



Άνοιξα τα μάτια από νωρίς. Χτες κοιμήθηκα επίσης νωρίς γιατί είχα σχέδια για σήμερα. Οργάνωνα τη μέρα μου. Κάθε φορά που το κάνω αυτό, ξέρω πως η μέρα που σχεδιάζω και οργανώνω θα έχει πολύ λίγα κοινά σημεία με αυτή που θα ξημερώσει. Ένας απρόσμενος πονοκέφαλος, ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ροή των δεδομένων, μια απλή βαρεμάρα… Τι ανούσιο χάσιμο χρόνου η οργάνωση τελικά…

Άνοιξα το πατζούρι του υπνοδωματίου μου. Σήμερα έχει συννεφιά. Χαμογέλασα κατευθείαν. ‘‘Λες να βρέξει σήμερα;’’ Σκέφτηκα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη.
Σουτ! Μη κανείς καμιά ευχή πάλι! Από τη μέρα που ευχήθηκες, σταγόνα δεν έπεσε! Και πάει πολύς καιρός…

Προχωρώ προς το σαλόνι μου. Ρίχνω μια ματιά στον υδάτινο κόσμο μου. Ανησυχώ λίγο… έχω να δω τον Προκόπη μέρες να κόβει βόλτες… αλλά δεν είμαι έτοιμη να μάθω για τον χαμό του, οπότε δε τον ψάχνω… ‘Ανοίγω τον υπολογιστή. Διαλέγω τραγούδια. Σήμερα θα κάνω γενική καθαριότητα. Γιατί; Γιατί έτσι αποφάσισα μόλις…

Μια γουλιά καφέ για ‘μένα, μια γουλιά καφέ για ‘σένα που τόσο άδικα νιώθω να φεύγεις μακριά μου…
ναι, ναι… μη κουνάς το κεφάλι σου χαμογελώντας… σε ‘σένα το λέω…

Καλημέρα…


Πέμπτη 28/02/08 08.51

φωτ όhttp://kolya57.deviantart.com/art/Cofee-Break-149441287