4.3.08
Μάτια μου όμορφα...
Μάτια μου όμορφα μη ρίχνετε ψιχάλες
Είναι μικρή η ζωή και οι χαρές δεν είναι πολλές
Πήρε ο χρόνος μαύρη κλωστή κεντάει
Αυτόν τον δύσκολο τον κόσμο με μαύρες στιγμές
Λίγα τα όμορφα λίγα τα μαγεμένα
Τις πίκρες ξέχασε, ψάξε βρες τα και δες
Πως πάνω απ’ όλα μονάχα μετράει
Να μου χαμογελάς, καθώς περνάει το χτες
Στα όμορφα μάτια σου το γκρίζο μη το βάζεις
Δε σου ταιριάζει σου λέω, δεν είναι καλό
Το φως αγάπη μου μη θες να το σκιάζεις
Με παραμύθια που ‘χουνε τέλος κακό
Κοιτά ματάκια μου τον ήλιο που ξυπνάει
Κι ανάσα δίνει στου κόσμου αυτού τα νεκρά
Σε τούτη τη ζωή που μας κακογερνάει
Σκούπισ’ τα μάτια σου και κοίτα ψηλά
Μάτια λουσμένα με τ’ ουρανού το χρώμα
Τα γκρίζα σύννεφα διώξε τα μακριά
Διώξε μαζί κι όλα τα πικραμένα
Που σου ματώνουν τόσο καιρό την καρδιά
Μάτια μου όμορφα μάτια μου μαγεμένα
Από τα βλέφαρα σου κρέμομαι σαν φύλο ξερό
Μη μου δακρύζεις γιατί μπορεί να πέσω
Και να με σύρει ο άνεμος στης μοναξιάς το κενό
Τρίτη 04/03/08 14.29
3.3.08
Ξεσκονισμένες θύμησες...

Σκονισμένες αναμνήσεις μιας ζωής που έζησα μα δε θυμάμαι καν. Βρέθηκαν μπροστά μου από μια συνωμοσία Συμπαντική μια που το προηγούμενο βράδυ προσπαθούσα να θυμηθώ ερωτευμένους ανθρώπους που δεν ήξερα πως θα μπορούσαν να είναι. Λες και δεν έζησα ποτέ μαζί τους. Λες και δε μεγάλωσα ποτέ πλάι τους. Και ήρθαν οι φωτογραφίες εκείνης της εποχής να μου δείξουν πως μοιραστήκαμε όχι αναμνήσεις μα ζωές…
Κιτρινισμένες ξέθωρες ζωές, αποτυπωμένες στιγμές πάνω σε φωτογραφικό χαρτί μιας δεκαετίας που μόλις είχε ξημερώσει για ‘μένα. Άλλη μόδα, άλλη ζωή, άλλες σκέψεις. Πρόσωπα εφηβικά που τα βλέπω να γερνούν μέρα με τη μέρα. Λάμψεις που θάμπωσαν. Χαμόγελα που έθλιψαν. Ματιές που από φως γέμισαν σκοτάδι και δάκρυα. Κι εγώ κάπου εκεί, λίγο καιρό αργότερα, μέσα σε μωρουδίστικα φορμάκια να βρίσκομαι σε αγκαλιές που είχα ξεχάσει πως υπήρξαν. Μέσα στα χέρια ανθρώπων νέων που με χαμόγελα με σήκωναν ψηλά και χαμογελούσαν από λαχτάρα να μου πουν πως αγαπούν μα λέξεις δεν έβγαιναν… οι φωτογραφίες είναι βουβές…
Ευχαριστώ που μου έδειξες αυτή τη ζωή. Είναι περίεργο, μα όσο τις κοιτούσα, τόσο θυμόμουνα. Λες και ήμουν υπνωτισμένη και θυμόμουν στιγμιότυπα προηγούμενης ζωής. Μου θύμισες πως υπάρχω επειδή η Αγάπη μεγαλούργησε άλλη μια φορά δίνοντας λάμψεις και φως. Κι ας ξεθώριασαν οι λάμψεις. Κι ας έσβησαν τα φώτα της παράστασης…
03/03/08 09.19
φωτο:http://timseward.deviantart.com/art/red-vase-19441956
Κιτρινισμένες ξέθωρες ζωές, αποτυπωμένες στιγμές πάνω σε φωτογραφικό χαρτί μιας δεκαετίας που μόλις είχε ξημερώσει για ‘μένα. Άλλη μόδα, άλλη ζωή, άλλες σκέψεις. Πρόσωπα εφηβικά που τα βλέπω να γερνούν μέρα με τη μέρα. Λάμψεις που θάμπωσαν. Χαμόγελα που έθλιψαν. Ματιές που από φως γέμισαν σκοτάδι και δάκρυα. Κι εγώ κάπου εκεί, λίγο καιρό αργότερα, μέσα σε μωρουδίστικα φορμάκια να βρίσκομαι σε αγκαλιές που είχα ξεχάσει πως υπήρξαν. Μέσα στα χέρια ανθρώπων νέων που με χαμόγελα με σήκωναν ψηλά και χαμογελούσαν από λαχτάρα να μου πουν πως αγαπούν μα λέξεις δεν έβγαιναν… οι φωτογραφίες είναι βουβές…
Ευχαριστώ που μου έδειξες αυτή τη ζωή. Είναι περίεργο, μα όσο τις κοιτούσα, τόσο θυμόμουνα. Λες και ήμουν υπνωτισμένη και θυμόμουν στιγμιότυπα προηγούμενης ζωής. Μου θύμισες πως υπάρχω επειδή η Αγάπη μεγαλούργησε άλλη μια φορά δίνοντας λάμψεις και φως. Κι ας ξεθώριασαν οι λάμψεις. Κι ας έσβησαν τα φώτα της παράστασης…
03/03/08 09.19
φωτο:http://timseward.deviantart.com/art/red-vase-19441956
1.3.08
Σήμερα που βρέχει....
...λείπω... μη με ψάξεις, δεν είμαι εδω... βρέθηκα κάπου να καλωσορίζω την Άνοιξη...
Σάββατο 01/03/08 23.51
φωτό: http://blacktspawn.deviantart.com/art/Raining-158587017
28.2.08
Bird In Paradise
Saw you flying by
Flash of Turquoise Blue
I just had to try
To keep your life in view
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
Wish that I could fly
I'd be beside you now
But I can only sigh
And watch you circle round
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
So you fly away
When will you come again
So I can watch you play
In the pouring rain
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Sweet bird of paradise
My bird of paradise
Τσικνοπέμπτη 28/02/08 18.31
Πρωίνό ξυπνημα με συννεφιά...
Άνοιξα τα μάτια από νωρίς. Χτες κοιμήθηκα επίσης νωρίς γιατί είχα σχέδια για σήμερα. Οργάνωνα τη μέρα μου. Κάθε φορά που το κάνω αυτό, ξέρω πως η μέρα που σχεδιάζω και οργανώνω θα έχει πολύ λίγα κοινά σημεία με αυτή που θα ξημερώσει. Ένας απρόσμενος πονοκέφαλος, ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ροή των δεδομένων, μια απλή βαρεμάρα… Τι ανούσιο χάσιμο χρόνου η οργάνωση τελικά…
Άνοιξα το πατζούρι του υπνοδωματίου μου. Σήμερα έχει συννεφιά. Χαμογέλασα κατευθείαν. ‘‘Λες να βρέξει σήμερα;’’ Σκέφτηκα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη. Σουτ! Μη κανείς καμιά ευχή πάλι! Από τη μέρα που ευχήθηκες, σταγόνα δεν έπεσε! Και πάει πολύς καιρός…
Προχωρώ προς το σαλόνι μου. Ρίχνω μια ματιά στον υδάτινο κόσμο μου. Ανησυχώ λίγο… έχω να δω τον Προκόπη μέρες να κόβει βόλτες… αλλά δεν είμαι έτοιμη να μάθω για τον χαμό του, οπότε δε τον ψάχνω… ‘Ανοίγω τον υπολογιστή. Διαλέγω τραγούδια. Σήμερα θα κάνω γενική καθαριότητα. Γιατί; Γιατί έτσι αποφάσισα μόλις…
Μια γουλιά καφέ για ‘μένα, μια γουλιά καφέ για ‘σένα που τόσο άδικα νιώθω να φεύγεις μακριά μου… ναι, ναι… μη κουνάς το κεφάλι σου χαμογελώντας… σε ‘σένα το λέω…
Καλημέρα…
Πέμπτη 28/02/08 08.51
Άνοιξα το πατζούρι του υπνοδωματίου μου. Σήμερα έχει συννεφιά. Χαμογέλασα κατευθείαν. ‘‘Λες να βρέξει σήμερα;’’ Σκέφτηκα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη. Σουτ! Μη κανείς καμιά ευχή πάλι! Από τη μέρα που ευχήθηκες, σταγόνα δεν έπεσε! Και πάει πολύς καιρός…
Προχωρώ προς το σαλόνι μου. Ρίχνω μια ματιά στον υδάτινο κόσμο μου. Ανησυχώ λίγο… έχω να δω τον Προκόπη μέρες να κόβει βόλτες… αλλά δεν είμαι έτοιμη να μάθω για τον χαμό του, οπότε δε τον ψάχνω… ‘Ανοίγω τον υπολογιστή. Διαλέγω τραγούδια. Σήμερα θα κάνω γενική καθαριότητα. Γιατί; Γιατί έτσι αποφάσισα μόλις…
Μια γουλιά καφέ για ‘μένα, μια γουλιά καφέ για ‘σένα που τόσο άδικα νιώθω να φεύγεις μακριά μου… ναι, ναι… μη κουνάς το κεφάλι σου χαμογελώντας… σε ‘σένα το λέω…
Καλημέρα…
Πέμπτη 28/02/08 08.51
φωτ όhttp://kolya57.deviantart.com/art/Cofee-Break-149441287
27.2.08
26.2.08
Ταξίδι... (συνέχεια πριν το τέλος...)
Και ήρθα… και είδα ό,τι κοιτούσες. Τον σκούρο μπλε ουρανό που επέτρεπε στις μικροσκοπικές κουκίδες του να γίνουν ορατές και να κάνουν και απόψε το καθιερωμένο τους ντεμπούτο. Να και η πιο φωτεινή κουκίδα απ’ όλες.. ο Αποσπερίτης… λαμπερός και καμαρωτός βγήκε να νυχτοπερπατήσει. Πόσα μυστικά ξέρει… πόσα του έχουν ακουμπήσει θλιμμένες ψυχές, πόσα έχει δει, πόσα έχει ακούσει…
-Κοίτα! Ένα άστρο έπεσε!
-Το πρόλαβες, έτσι;
-Κάποιος πέθανε;
-Κάποιος έκανε μια ευχή…
Άρχισα να σου μιλώ τραυματίζοντας τη σιωπή μας. Με άκουγες κοιτώντας με στα μάτια χωρίς να μιλάς. Έχεις μια λάμψη κάθε φορά που με ακούς να σου μιλώ. Είναι η λάμψη της προσοχής σου της αμέριστης. Κάποτε μου είπες, πριν από καμιά δωδεκαριά χρόνια περίπου, ίσως και περισσότερα, πως την έχω κι εγώ κάθε που σ’ ακούω. Και μικρούλα καθώς ήμουν, κοιτούσα στον καθρέφτη τα μάτια μου να βρω το ‘‘φως’’ μα δε το έβλεπα. Με τα χρόνια κατανόησα.
-Κρύωσα όμως τώρα…
-Έλα και ξάπλωσε πάνω μου.
-Έτσι;
-Έτσι…
Έμεινα αμίλητη στη φωνή. Στο κεφάλι μου όμως γινόντουσαν απεριόριστης φαντασίας μονόλογοι. Πότε σκαρφάλωνα πάνω σε δέντρα, πότε σε σύννεφα, πότε στη Μαγική Φασολιά και έφτανα αστέρια.
-Είπες τίποτα;
Χαμογέλασα… λες και παρακολουθούσες τις αλλόκοτες σκέψεις μου σε ρώτησα αν είπες κάτι λες και μπορούσες να μου δηλώσεις συμφωνία ή διαφωνία σε σιωπηρές συνομιλίες. Διαπίστωσα πως είχες αποκοιμηθεί. Ξανά χαμογέλασα…
Σηκώθηκα όρθια. Σε κοίταξα καθώς κοιμόσουν. Κύματα Αγάπης που έφταναν πιο ψηλά από τα πιο μεγάλα κύματα ενός απέραντου ωκεανού κι ακουμπούσαν τον ουρανό, υψωθήκαν. Ταξίδευαν στο απέραντο της θάλασσας και του ουρανού και περνούσαν το ‘‘ τέλος του κόσμου’’ και συνέχιζαν μέχρι το σταμάτημα αυτού. Είχες δίκιο τελικά…
Πλησίασα στο σημείο που είχα χαράξει την καρδιά με το δάχτυλο. Έβαλα τα αρχικά μας. Η άμμος, μονίμως υγρή, μου έδωσε το πλεονέκτημα να τη ζωγραφίσω αρκετά μακριά από την όχθη της θάλασσας κι έτσι δε τη χάλασαν τα κύματα. Ποιος ξέρει; Ίσως μείνει εκεί μέχρι το επόμενο καλοκαίρι….
-Κοίτα! Ένα άστρο έπεσε!
-Το πρόλαβες, έτσι;
-Κάποιος πέθανε;
-Κάποιος έκανε μια ευχή…
Άρχισα να σου μιλώ τραυματίζοντας τη σιωπή μας. Με άκουγες κοιτώντας με στα μάτια χωρίς να μιλάς. Έχεις μια λάμψη κάθε φορά που με ακούς να σου μιλώ. Είναι η λάμψη της προσοχής σου της αμέριστης. Κάποτε μου είπες, πριν από καμιά δωδεκαριά χρόνια περίπου, ίσως και περισσότερα, πως την έχω κι εγώ κάθε που σ’ ακούω. Και μικρούλα καθώς ήμουν, κοιτούσα στον καθρέφτη τα μάτια μου να βρω το ‘‘φως’’ μα δε το έβλεπα. Με τα χρόνια κατανόησα.
-Κρύωσα όμως τώρα…
-Έλα και ξάπλωσε πάνω μου.
-Έτσι;
-Έτσι…
Έμεινα αμίλητη στη φωνή. Στο κεφάλι μου όμως γινόντουσαν απεριόριστης φαντασίας μονόλογοι. Πότε σκαρφάλωνα πάνω σε δέντρα, πότε σε σύννεφα, πότε στη Μαγική Φασολιά και έφτανα αστέρια.
-Είπες τίποτα;
Χαμογέλασα… λες και παρακολουθούσες τις αλλόκοτες σκέψεις μου σε ρώτησα αν είπες κάτι λες και μπορούσες να μου δηλώσεις συμφωνία ή διαφωνία σε σιωπηρές συνομιλίες. Διαπίστωσα πως είχες αποκοιμηθεί. Ξανά χαμογέλασα…
Σηκώθηκα όρθια. Σε κοίταξα καθώς κοιμόσουν. Κύματα Αγάπης που έφταναν πιο ψηλά από τα πιο μεγάλα κύματα ενός απέραντου ωκεανού κι ακουμπούσαν τον ουρανό, υψωθήκαν. Ταξίδευαν στο απέραντο της θάλασσας και του ουρανού και περνούσαν το ‘‘ τέλος του κόσμου’’ και συνέχιζαν μέχρι το σταμάτημα αυτού. Είχες δίκιο τελικά…
Πλησίασα στο σημείο που είχα χαράξει την καρδιά με το δάχτυλο. Έβαλα τα αρχικά μας. Η άμμος, μονίμως υγρή, μου έδωσε το πλεονέκτημα να τη ζωγραφίσω αρκετά μακριά από την όχθη της θάλασσας κι έτσι δε τη χάλασαν τα κύματα. Ποιος ξέρει; Ίσως μείνει εκεί μέχρι το επόμενο καλοκαίρι….
ΤΕΛΟΣ
Τρίτη 26/02/08 14.47
Τρίτη 26/02/08 14.47
φωτό: http://janet-asuka.deviantart.com/art/FullMoon-75242386
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


