Όταν χαράζει...

"Θα ήθελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσιάσω, η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα... ούτε που πρόλαβα αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα: Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές... έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλίσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει..."

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει

Αν είσαι μονός, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά, έχει τον ήλιο τον αλάνη

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός, στις εκβολές του θα προσφέρει
Όσα χαθήκαν όσα ξεχαστήκαν κι όσα γι' αυτά κανείς δε ξέρει

Πίσω απ’ τους λόφους, πίσω απ’ τα βλέφαρα υπάρχει τόπος και για ‘σένα
Χωρίς βαστίλη χωρίς ανάθεμα χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα

Νυσταγμένη καλημέρα και χασμουρημένη καλή βδομάδα στο ταλαίπωρο κορμί μου πιτσιλώντας με νερό στο πρόσωπο τον εαυτό μου για να ανοίξει πέρα από τα μάτια του προσώπου και τα μάτια της ψυχής του…


Δευτέρα 25/02/08 06.49

Ταξίδι... (συνέχεια)

-Γιατί χαμογελάς;
-Γιατί ρωτάς;
-Επειδή δεν έβαλα τα αρχικά μας;
-Δε σου λέω…
-Γιατί;
-Έτσι.
-Την άφησα άδεια για να γεμίσει από τα αρχικά δυο ερωτευμένων ανθρώπων. Κάποιων που ίσως περάσουν από εδώ…
-Καλά έκανες.
-Έκανα;


Η Γη γύρισε γύρω από τον ήλιο και από μεσημεράκι έγινε απόγευμα προς βράδυ. Πω πω χρώματα! Κάθε φορά τα θαυμάζω λες και είναι η πρώτη φορά που τ’ αντικρίζω. Γυρίζω και σε κοιτώ. Χάθηκες μέσα στα χρώματα κι εσύ. Σιωπηλά ήρθες και κάθισες δίπλα μου κοιτώντας το σημείο που θάλασσα και ορίζοντας γίνονται ένα. Στο σημείο που τελειώνει ο κόσμος. Κι έμεινες εκεί… ώρα πολύ… στο τέλος του κόσμου. Σε κοιτούσα που και που προσπαθώντας να καταλάβω τι θα μπορούσες να σκέφτεσαι. Δε με καταλάβαινες. Ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γύρισες και με κοίταξες.

-Σκεφτόσουν;
-Όχι.
-Γίνεται;
-Γίνεται.
-Πως;
-Ξέρεις.

Η αλήθεια είναι πως ναι… ξέρω… και το κατάλαβες ακόμα και αυτό. Μου χαμογέλασες. Απολαμβάνεις να με βάζεις να ανακαλύπτω μόνη μου τις αλήθειες μου. Δε σου αρέσουν τα εύκολα και ‘‘μασημένα’’. Η αλήθεια είναι πως ούτε κι εμένα.

Ξάπλωσες πάνω στην άμμο, που δεν είμαι σίγουρη αν η υγρασία κατάφερε και δε πέρασε από την ψάθα που άπλωσες πάνω της. Άνοιξες τα χέρια σου και τα πόδια σου σαν τον Βιτρούβιο Άντρα Μπήκες στον χώρο μου και με στρίμωξες.

-Πάνε πιο εκεί!
-Όχι.
-Γιατί;
-Γιατί στριμώχνεσαι σε τοίχους και νομίζεις πως είναι δικοί σου, μα δεν είναι. Δε παραβιάζεται κανένας χώρο σου. Αντίθετα, μπορείς να νιώσεις άνετα και ακόμα πιο άνετα αν τους γκρεμίσεις. Κάτι που επίσης ξέρεις. Έλα και ξάπλωσε πλάι μου.
-Τι κοιτάς;
-Ξάπλωσε πλάι μου και θα δεις...

συνεχίζεται...

Κυριακή 24/02/08 10.32

φωτό:http://soulkyumetai.deviantart.com/art/The-Sunset-35315272

Τι δεν εμαθε ο θεός...

Πολλά δεν εμαθε...

Ακούω μια κρυφή οργή να μπαινοβγαίνει απ’ τις πόρτες
Μετά μια μακριά σιωπή να κόβει τις δικές της βόλτες

Τι δεν έμαθε ο θεός, αλήθεια πως δεν είδε τόσα
Ο νόμος στο αίμα πιο σκληρός κι ο χρόνος χάνεται στα φώτα

Γιατί εξατμίζομαι τη νύχτα
Γιατί γίνομαι καπνός
Τι δε ξέρω, τι δεν είδα, τι να πω

Που έχουν κρύψει την ελπίδα, τι δεν έμαθε ο θεός
Πως μπορεί να μη το ξέρει, ούτ’ αυτός….

Πρέπει να δικαιολογείς και τον αέρα που αναπνέεις
Τις νύχτες αν θα κοιμηθείς
Αν στέφεσαι ή αν καταρρέεις

Τι δεν έμαθε ο θεός, αλήθεια πως του ‘κρυψαν τόσα
Στο λάθος φαίνεται σωστό, κάτω απ’ τα καινούρια φώτα

Γιατί εξατμίζομαι τη νύχτα
Γιατί γίνομαι καπνός
Τι δε ξερώ, τι δεν είδα, τι να πω

Που έχουν κρύψει την ελπίδα, τι δεν έμαθε ο θεός
Πως μπορεί να μη το ξέρει, ούτ’ αυτός….


Να μη ξεχάσω να πω στον εαυτό μου καλημέρα!

Ταξίδι...

Ξεχασμένοι και αποκαμωμένοι από το μακρύ μας μονοπάτι πιάσαμε από έναν βράχο να ξαπλώσουμε την κούραση μας για να φύγει μακριά μας και να συνεχίσουμε. Ακουμπισμένοι πλάτη με πλάτη, για στηριζόμαστε, αρχίσαμε να μιλάμε για το πόσο μακριά φτάσαμε και για το πόσο μακρινός είναι ακόμα ο προορισμός μας.

-Πιάστηκα… αλλάζουμε λίγο;
-Ναι. Έλα κάθισε στον δικό μου βράχο και στήριξε το σώμα σου πάνω στα πόδια μου. Θα σε πιάνω εγώ.

Κι έτσι έγινε…

Η συζήτηση ξεκίνησε με χιλιόμετρα και συνεχίστηκε με διάφορα θέματα. Θα τελειώσει άραγε με χιλιόμετρα; Κανείς δε ξέρει.

Σηκωθήκαμε και ξυπόλητοι φτάσαμε ως την άκρη μιας θάλασσας σκοτεινής από τον συννεφιασμένο ουρανό να αφρίζει από τον βόρειο άνεμο.

-Έχει κρύο;
-Δε ξέρω. Κρυώνεις;
-Όχι…

Ένιωσα την ανάγκη να βρέξω τα πόδια μου. Λες και ήθελα να διαπιστώσω αν όντως τελικά είχε κρύο ή όχι. Έβγαλα τα παπούτσια και τις χνουδωτές πορτοκαλί κάλτσες μου και πλησίασα στην άκρη της θάλασσας. Της… παγωμένης θάλασσας για την ακρίβεια.

Έχει κρύο… και μόλις το διαπίστωσα…

Έβαλα το σακίδιο της πλάτης μου πάνω στην υγρή άμμο και με το δάχτυλο ζωγράφισα μια καρδιά. Όπως τότε που γεύτηκα τον πρώτο μου έρωτα, όντας έφηβη, έχοντας την ανάγκη να το φωνάξω σε ολόκληρο το Σύμπαν. Να μάθουν όλοι για το πόσο ερωτευμένη είμαι! Τότε πίστευα, πως με τη χαρά ενός ανθρώπου, χαίρεται ολόκληρος ο κόσμος! Μόνο που τότε υπήρχαν αρχικά να βάλω μέσα. Τώρα, δεν είμαι πια σίγουρη γι’ αυτό…

Γύρισα και κοίταξα απορημένα εσένα. Λες και άκουσες την απορία μου μέσα στο βλέμμα μου.

-Βάλε τα δικά μας αρχικά.
-Μα εμείς δεν είμαστε ερωτευμένοι!
-Και τι σημασία έχει;
-Δεν έχει;
-Όχι…
-Όχι;
-Η καρδιά είναι αγάπη. Κι εμείς αγαπιόμαστε. Είμαστε Φίλοι.

Γύρισα και κοίταξα την άδεια καρδιά στην άμμο. Γύρισα και κοίταξα εσένα πάλι. Δεν έβαλα τα αρχικά μας. Την άφησα ορφανή από έρωτα…

συνεχίζεται...

Κυριακή 23/02/08 17.44

φωτό:http://laurapora.deviantart.com/art/love-51718290

Pride

One man come in the name of love

One man come and go

One come he to justify

One man to overthrow

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love

One man caught on a barbed wire fence

One man he resist

One man washed on an empty beach.

One man betrayed with a kiss

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love

Early morning, April 4

Shot rings out in the Memphis sky

Free at last, they took your life

They could not take your pride

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love

In the name of love

What more in the name of love...

Σηκώθηκα στις 6.30 μετά από δεκαπέντε ώρες ύπνου που θαρρώ πως τις δικαιούμουν...
Άναψα τον θερμοσίφωνα να ζεστάνει νερό για να βάλω το κορμί μου από κάτω από το ζεστό νερό και τους ατμούς να καεί, όσο το νερό στο βραστήρα καιγόταν για να μου δώσει την απόλαυση της γεύσης του υπέροχου καφέ μου. Οι μουσικές έντονες για να κυλήσει το αίμα λίγο πιο γρήγορα μέσα μου, να ζωντανέψουν οι αισθήσεις να κρατήσουν τις μνήμες ολοζώντανες...



Σάββατο 23/02/08 07.50

#@#

Σήμερα θέλω να είμαι όμορφη… να ετοιμάσω το σώμα, και τη διάθεση μου γι’ αυτό. Να ανέβω στα ψηλά κόκκινα παπούτσια μου, να φορέσω τη μικρή κόκκινη καρδούλα μου που θα ξεκουράζεται μέσα στο λακκάκι του λαιμού μου. Τα μαλλιά μου να έχουν εβένινο χρώμα και τα χείλη μου να φορέσουν το αιμάτινο κραγιόν μου. Να βάλω τη μαύρη φούστα μου, κοντή ως το γόνατο και το μαύρο, αγαπημένο μου, μπλουζάκι .

Θέλω να καθίσω ανάμεσα σε όμορφες παρέες με δυνατά γέλια και φωνές τραγουδιστές. Να απλώνω τα χέρια μου και να αγγίζω μουσικές. Να κοιτάζω απέναντι και να κάνω αμήχανες ματιές να κοιτάζουν αλλού…

Σήμερα…

…θέλω να είμαι όμορφη για ‘μενα…


Πέμπτη 21/02/08 08.40

φωτό:http://audpod.deviantart.com/art/Mirror-51688080

Wish You Were Here

So, so you think you can tel
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

Did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?

Did you exchange
A walk on part in the war,
For a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found
The same old fears.
Wish you were here.


Δευτέρα 18/02/08 21.27